เสน่หามายา

“นี่เธอฉะอะไรไป หน้าโบทอกซ์ของยัยป้านั่นถึงได้สั่นกระเพื่อมเดินออกไป”

“ฉันไม่ได้อยากเป็นศัตรูกับเขาเลยนะแดเนียล แต่เขาบีบให้ฉันต้องทำแบบนี้เอง”

แดเนียลปลอบ เธอไม่ได้หาเรื่องยัยป้านั่นก่อนสักหน่อย ในเมื่อทางนั้นร้ายมาเธอก็ร้ายตอบเท่านั้นเอง...

ปรานีกลัวอลิสจะเสียเปรียบให้กับเพลงพิณและแดเนียลจึงตามตัวแป๊วหลานสาวปากปลาร้าของตัวเองมารับหน้าที่เป็นหน่วยกล้าตาย อ้างว่าตัวเองกับเจ้านายเป็นผู้ดีเกินกว่าจะลดตัวไปสู้คารมกับพวกมัน แป๊วยินดีรับหน้าที่นี้ แล้วถามปรานีว่าพวกมันอยู่ไหนจะไปจัดการให้ ปรานีร้องห้ามไว้ให้เธอไปรายงานตัวกับคุณผู้หญิงก่อน จากนั้นปรานีพาแป๊วไปฝากเนื้อฝากตัวกับอลิส ซึ่งไม่ค่อยจะสนใจเท่าใดนัก

ระหว่างนั้นเด็กรับใช้เข้ามารายงานว่าคนของเพลงพิณขนเสื้อผ้าของสรัลไปไว้ที่ห้องนอนเล็กแล้ว ปรานีเห็นอลิสนั่งดูเมลไม่สนใจ สั่งให้แป๊วไปจัดการ อลิสตวาดแว้ดว่าไม่ต้อง ขืนไปยุ่งตอนนี้จะเข้าทางยัยนั่น

“แล้วคุณอลิสจะทำยังไงต่อคะ” ปรานีมองเจ้านายอย่างรอคำตอบ...

เย็นวันเดียวกัน อลิสแทบอกแตกตายด้วยความแค้นเมื่อสรัลกลับถึงบ้านไม่ยอมกินอาหารร่วมโต๊ะด้วย เนื่องจากเพลงพิณทำอาหารมาจากบ้านจะเอาขึ้นไปกินที่ห้องนอนเล็กด้วยกัน อลิสพยายามยุแยงตะแคงรั่วว่าเขาทำเหมือนสมัยที่เธอกับเขาแต่งงานกันใหม่ๆอยู่ในหอพักนักศึกษาด้วยกัน ทั้งสรัลและเพลงพิณไม่ได้เก็บเอาคำพูดของเธอมาเป็นสาระ เดินผ่านหน้าขึ้นบันไดไปเลย

เสียงหยอกล้อกะหนุงกะหนิงของสรัลกับเพลงพิณยิ่งทำให้อลิสอยากรู้อยากเห็นเดินเข้าไปฟังใกล้ๆ แต่ฟังได้พักเดียวก็ทนฟังไม่ไหวต้องเดินหนี ขณะที่สรัลกำลังป้อนขนมเค้กให้เพลงพิณกินอย่างมีความสุข มีสายเรียกเข้ามือถือของเขา เนื่องจากมือเลอะ เขาจึงวานให้เพลงพิณรับสายให้

“สวัสดีค่ะ ตอนนี้คุณสรัลไม่สะดวก คุณมนัสชนกมีธุระด่วนบอกกับฉันได้ค่ะ...ค่ะ ขอบคุณค่ะ”...

ฝ่ายมนัสชนกเจ็บใจที่เพลงพิณกลับเข้ามาในชีวิตสรัลอีก คิดแผนเล่นงานเธอขึ้นมาได้รีบโทร.หานักข่าว

ooooooo

สรัลมาถึงห้องทำงานยังไม่ทันจะนั่งพัก พลังเข้ามายื่นหนังสือลาออก สรัลไม่ยอมให้ออก ต้องแก้ไขปัญหาให้ได้ก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง ตนอุตส่าห์ให้ความไว้ใจพลังยิ่งกว่าลูกของตนเสียอีก

“ผมไม่เคยทรยศคุณ แต่คุณอลิสเป็นลูกของผู้มีพระคุณที่สุดในชีวิต ผมเห็นคุณสองคนตั้งแต่รักกันใหม่ๆคิดว่าแค่หนึ่งหรือสองอาทิตย์ก็จะคืนดีกันผมไม่คิดว่ามันจะล่วงเลยมาถึงตอนนี้”

“ในเมื่อคุณพลังเป็นคนปิดบังผมมาตั้งแต่ต้น คุณก็ต้องเป็นคนจัดการให้อลิสเซ็นใบหย่ามาให้ได้ จัดการให้เร็วที่สุดอย่าให้มีปัญหาไม่ต้องมีเงื่อนไขอะไรทั้งสิ้น ไม่อย่างนั้นคุณคงทำอาชีพนี้ต่อไปอีกไม่ได้”...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ที่สตูดิโอบัลเล่ต์ โมเน่ต์ซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นเอารองเท้าบัลเล่ต์แบรนด์เนมที่แม่ซื้อให้มาอวดเพื่อนๆพร้อมกับนัดให้น้ำขิงมาเจอกันที่นี่ด้วย โมเน่ต์ทำตัวข่มน้ำขิงอวดเพื่อนๆแต่เธอไม่ใส่ใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ครั้นมือไปโดนตรงจุดที่ยังเจ็บโมเน่ต์ร้องลั่น สั่งให้เบาๆมือหน่อย

“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวขิงจะนัดอัลตราซาวนด์อีกครั้งนะคะ ถ้าดีขึ้นจะได้ลองใช้ไม้พยุง”

โมเน่ต์บ่นอุบนี่เรายังต้องเจอหน้ากันอีกใช่ไหม น้ำขิงแค่อยากให้แน่ใจว่าเธอหายดีจริงๆ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้ไม่มาโทษว่าพยาบาลดูแลไม่ดีแล้วขอตัวกลับก่อน โมเน่ต์มองตามเธอที่เดินออกไปอย่างหมั่นไส้

“ฉันหนียัยนี่ไม่พ้นจริงๆเหรอเนี่ย”...

เสร็จจากเช็กอาการบาดเจ็บของโมเน่ต์ น้ำขิงกลับมาที่บ้านเห็นแม่ทำขนมอยู่รีบเข้าไปช่วยยกของให้เพราะท่านยังไม่หายดีนัก แม่แปลกใจทำไมเสร็จเร็ว เธอไม่มีคิวต้องทำกายภาพให้โมเน่ต์ก็เลยเสร็จเร็ว แม่เป็นห่วงอาการบาดเจ็บนายจ้างของลูกอาสาจะทำไก่ตุ๋นยาจีนไปให้จะได้ช่วยบำรุงร่างกาย