สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 6
รัตตวัลย์เงียบไป นาบุญมองอย่างเข้าใจตัดบทว่ากลับเถอะ อยู่กันลำพังนานมากไม่เหมาะ...แต่ถึงยังไงเธอต้องช่วยเขาทำงาน ความใกล้ชิดย่อมเกิดขึ้นแทบทุกวัน
“ฉันลองเช็กแล้ว ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ขายคราวนี้ใช้หนี้เก่าให้คุณได้หมด แถมได้กำไรอีกเยอะด้วยค่ะ”
“ได้เงินยังไม่ดีใจเท่ากับได้ทำให้ทุกคนเห็นว่าถึงเก็บแค่สองรอบ แต่รังนกที่ได้มีคุณภาพ ได้ราคาดีกว่าพวกทำปีละสามครั้งอีก”
“เถ้าแก่ด่านเคยบอกว่าคุณภาพต้องมาก่อน ของดีแพงเท่าไหร่ก็ยอมซื้อ ดีกว่าปริมาณเยอะแต่คุณภาพแย่”
“คุณพ่อคุณค้าขายกับเถ้าแก่ด่านมา เรียกว่าร่วมกันก่อตั้งบริษัททำรังนกแต่แรกก็ว่าได้ แล้วทำไมถึงจะขายหุ้นหมด”
“ฉันไม่อยากทำบาปแล้วค่ะ สงสารนก แม่ว่าเพราะเราหากินกับสิ่งมีชีวิต บาปกรรมเลยทำให้คุณพ่อกับน้องชายฉันอายุสั้น”
“ผมเคยเห็นข่าวที่น้องคุณประสบอุบัติเหตุ ยังรู้สึกว่ามันแปลกๆ”
“หมายความว่าไงคะ”
“ดูจากเส้นทางของรถที่วิ่งมาชน มันไม่น่าเป็นไปได้ ตอนแรกก็แปลกใจ แต่เห็นคุณถูกตามล่าแบบนี้ ทำให้ผมคิดได้ว่าถ้าเรื่องน้องคุณไม่ใช่อุบัติเหตุล่ะ เป็นไปได้ไหมว่าจากน้องชาย...ถัดมาก็คุณ”
รัตตวัลย์นิ่งไปอย่างคิดหนัก...เวลาเดียวกันที่โรงอาหาร ชุมพลเลียบเคียงเข้ามาหาป้าเหลียง ชวนคุยเรื่องนาบุญกับแฟนดูรักกันดี บุหงันอยู่แถวนั้นอดสอดขึ้นมาไม่ได้ว่ารักกันเสียที่ไหน โดนจับมาแท้ๆ
“เดี๋ยวเถอะนังหงัน พูดอะไรของเอ็ง”
“ป้านี่โวยวายจริง ทำไปคนเดียวเลย ไม่ช่วยแล้ว” บุหงันเดินหน้าง้ำห่างออกมา ชุมพลทำเนียนเดินมานั่งใกล้ๆ พูดจาปากหวานอยากให้บุหงันเล่าต่อ แต่สาวน้อย ปฏิเสธเพราะกลัวโดนด่าอีก
“น่านะ อยากรู้ ถ้าเล่าให้ฟังนะเดี๋ยวคราวหน้าจะซื้อแป้งตลับกับอะไรนะที่มันมีหลายๆสีไว้ทาตาน่ะ”
บุหงันตาโตอยากได้ บอกขอลิปสติกสองแท่งสีชมพูแจ๊ดๆ ชุมพลพยักหน้ารับทันทีแล้วเซ้าซี้ให้รีบเล่ามา
“ก็คุณนายน่ะตอนแรกมากับไอ้เอิบ มีเรื่องกันใหญ่โต แต่ไปๆมาๆนายหัวบอกว่าเป็นผู้หญิงของเขาซะงั้น ไม่รู้ไปรักกันตอนไหน”
“อ้าว...มาเจอกันที่นี่เหรอ”
“ใช่สิ เฮ้อ! ปาดหน้าสาวๆทั้งเกาะเลย”
บุหงันพูดจีบปากจีบคอ ชุมพลทำท่าเออออ แต่แววตามาดหมายอยากรู้ให้ได้ว่าตัวตนแท้จริงของรัตตวัลย์คือใคร
ooooooo
