สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 6
รัตตวัลย์เห็นเอิบกับชาขโมยรังนกจึงตามไปแอบดูเพื่อจะจับให้มั่นคั้นให้ตาย แต่กลายเป็นตัวเองอาจโดนสองคนนั้นเล่นงานถ้านาบุญไม่ตามมาคว้าตัวหลบพวกมันมาเสียก่อน
เมื่อเธอบอกสิ่งที่เห็นให้เขาฟัง ปรากฏว่านาบุญรู้แล้ว หญิงสาวแปลกใจว่ารู้แล้วทำไมยังปล่อยให้สองคนนั้นขโมยต่อไป
“อยากทำก็ให้ทำไป พอเก็บรังนกกันเสร็จขึ้นฝั่งเมื่อไหร่ ผมก็เอาของที่ขโมยไปคืน แล้วก็ส่งตัวทั้งสองคนให้ตำรวจ นอกจากลักทรัพย์แล้วยังมีข้อหาพยายามฆ่าคุณด้วย”
“คุณนี่ใจเย็นมากเลย ฉลาดด้วย”
“อืม...ใครๆก็ชอบพูดแบบนี้ ไม่เหมือนคุณหรอก ตามมันไปได้ยังไง เกิดมันเห็นเข้าไม่มีใครช่วยทันนะ”
“ก็ตามห่างๆ เขาคงไม่เห็นหรอก”
“แล้วถ้ามันเห็นล่ะ จะเหลือมั้ย”
นาบุญถามเสียงจริงจัง โกรธเพราะห่วง กลัวเธอจะมีอันตราย รัตตวัลย์จ๋อยไปนิด นึกรู้ว่าตัวเองใจร้อนและเสี่ยงเกินไป
“คราวหน้าฉันไม่ทำก็ได้”
“ไม่มีคราวหน้าคราวไหนอีกแล้ว คุณนี่ไม่รู้จักห่วงตัวเองเลย กะอีแค่รังนกแค่นั้น เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงได้ไง”
“ก็ฉันกลัวพวกนั้นจะขโมยไปเยอะ แล้วคุณจะเสียหาย ไม่มีเงินไปใช้หนี้เขาไง”
“คุณห่วงผม?”
รัตตวัลย์นิ่งไม่กล้ายอมรับและไม่กล้าสบตา
เสมองไปทางอื่น แต่นาบุญก็รู้ว่าเธอเป็นห่วงเขา
“ต่อให้โดนขโมยจนหมด รังนกก็ไม่มีค่าเท่าชีวิตคุณหรอก ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมจะทำยังไง”
รัตตวัลย์ดีใจเผลอยิ้มอย่างลืมตัว แต่พอถามเขาว่าเป็นห่วงใช่ไหม นาบุญชะงักแล้วตีหน้าขรึมแก้เก้อ ด้วยการถามเสียงดุ
“คุณยิ้มทำไม”
“ก็นกบินผ่านแล้วยิ้มให้ เลยยิ้มตอบ”
รัตตวัลย์แกล้งพูดหน้าตาเฉย นาบุญอดยิ้มในความน่ารักของเธอไม่ได้ ลอบถอนใจแรงๆ แล้วไปบ่นลับหลังเธออย่างอัดอั้นตันใจว่า
“ทำไมถึงไม่เป็นสาวโสดหรือแม่ม่ายนะ”
ooooooo
วันเดียวกันนี้จิราบอกข่าวดีกับชุมพลว่านาบุญให้เขาไปเกาะถ้ำได้แล้ว ชุมพลซึ่งรอคอยเวลานี้หมายมั่นปั้นมืออย่างมาก
หลังจากนั้นไม่นานชุมพลกับแผนก็เดินทางด้วยเรือไปยังเกาะถ้ำของนาบุญ รัตตวัลย์มองจากจุดสังเกตการณ์จำชุมพลได้ บอกนาบุญว่าญาติของเขาที่มาวันก่อนอยู่ตรงท่าเรือ
“ชุมพลจะมาตีราคารังนกก่อนขาย”
นาบุญส่องกล้องมองไปเห็นเรือเล็กกลับไปเรือใหญ่ แผนมองมาทางเกาะอย่างพินิจพิเคราะห์ นาบุญลดกล้องในมือลงพร้อมนิ่วหน้าครุ่นคิด
“มีอะไรเหรอคะ”
“คนเรือที่มาส่งชุมพล ไม่เคยเห็นหน้า ไม่ใช่ชาวบ้านแถวนี้ ร่องน้ำแถวนี้มีแก่งหินมาก คนเรือต้องชำนาญทาง คนที่มาจะมีแค่ไม่กี่คน จำหน้ากันได้...ถึงเป็นญาติก็ต้องระวัง ชุมพลเป็นคนมีลูกเล่นพอควร เขาจะมาค้างที่เกาะจนกว่าจะเก็บรังนกเสร็จ คุณระวังตัวด้วย อย่าเพิ่งบอกว่าเป็นใคร อาจเหมือนผมขี้ระแวง ไม่ไว้ใจใคร แต่บทเรียนที่โดนปล้นมาหลายหนสอนให้รู้ว่าประมาทเมื่อไหร่ ตายได้เมื่อนั้น”
รัตตวัลย์ฟังนาบุญแล้วรู้สึกหนักใจแทน...
