สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 6
เมื่อนาบุญส่งข่าวไปยังไผท แน่นอนว่าชายหนุ่มรู้สึกแย่ที่น้องสาวทำตัวน่าเกลียดคบผู้ชายมีเมียแล้ว แต่ถึงยังไงเขาก็ต้องตามหาน้องให้พบ จึงพยายามติดตามความเคลื่อนไหวของปารเมศ แต่จิราไม่รู้จึงเข้าใจผิดว่าไผทชอบทักษิณาถึงได้เพียรไปที่โรงแรมนั้นบ่อยๆ
ชุมพลเห็นรัตตวัลย์เก่งบัญชีก็ทำทีชื่นชมว่านาบุญมีแฟนทั้งสวยและเก่ง อยากรู้ว่าเจอกันได้ยังไง หรือรู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียน รัตตวัลย์ไม่ตอบคำถาม ชุมพลเลยหัวเราะแก้เก้อแล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องเก็บรังนก โน้มน้าวให้เก็บปีละสามครั้ง แต่หญิงสาวเห็นตรงกับนาบุญว่าสงสารนก
เมื่อโน้มน้าวเรื่องเก็บรังนกไม่ได้ผล ชุมพลยุให้รัตตวัลย์ชวนนาบุญกลับไปดูแลโรงแรม หญิงสาวเพิ่งรู้ว่าโรงแรมนาราเป็นของครอบครัวนาบุญ สีหน้าท่าทีแปลกใจ ของเธอทำให้ชุมพลคาดเดาว่า
“พี่บุญคงไม่ค่อยเล่าให้ฟัง คนนี้เขาไม่ชอบคุยอวดใครอยู่แล้ว โรงแรมนี่แขกต่างชาติพักแน่นทั้งปี ต้องจองล่วงหน้ากันเป็นเดือนๆเลยนะ ที่จริงน่าจะพาคุณไปอยู่บนฝั่งให้สบายๆ มาอยู่นี่ลำบากแย่สิครับ”
“ก็พอได้ค่ะ”
“ลำบากจะตาย พอได้อะไรกันครับ ถ้าห่วงที่นี่เดี๋ยวผมมาดูให้ก็ได้ สวยๆอย่างคุณน่าจะไปอยู่ที่ภูเก็ต ไปคุมโรงแรมดีกว่าเยอะ ลองชวนพี่บุญดูสิครับ”
“อย่าเลยค่ะ ให้เขาอยู่อย่างที่ชอบดีกว่า”
“ลองพูดก่อนสิครับ ผู้ชายน่ะยังไงก็ต้องเชื่อแฟน”
“ถ้าคุณอยากให้เขาทำหรือเลิกทำอะไร บอกกันเองดีกว่าค่ะ อย่าบอกผ่านฉันเลย...ขอตัวไปทำงานต่อนะคะ”
ชุมพลเจ็บใจที่หว่านล้อมไม่สำเร็จ มองตามหญิงสาว ไปด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ooooooo
นาบุญเจ็บหลังเนื่องจากช่วยคนงานยกลังใส่รังนก รัตตวัลย์อาสาทายาให้ แต่พอทาเสร็จมันปูโถมทั้งตัวเข้าใส่นาบุญเพราะจะชวนไปเล่นน้ำ ทำเอาชายหนุ่มเจ็บซ้ำจนร้องโอ๊ย...แล้วยังทำเหมือนจะอ้อนให้รัตตวัลย์ทายาให้อีกรอบ
เช้าวันรุ่งขึ้นนาบุญกับรัตตวัลย์ไปที่จุดสังเกตการณ์ เห็นเอิบกับชาขโมยรังนกไปซ่อนอีก แต่นาบุญยังไม่กระโตกกระตากเหมือนเดิม ไม่คิดใช้ศาลเตี้ยแต่จะรอจนกว่าเก็บรังนกเสร็จแล้วจับส่งตำรวจให้ดำเนินคดีตามกฎหมาย
“ถ้าทุกคนเป็นอย่างคุณก็ดี บอกตรงๆตั้งแต่มีเรื่องฉันไม่รู้จะไว้ใจใครได้เลย ยิ่งคิดว่าเป็นคนใกล้ตัวก็ยิ่งรับไม่ได้”
“อย่าเพิ่งตัดสินไปก่อน จริงๆอาจจะไม่ใช่เขาก็ได้ คนเป็นสามีภรรยากันอย่างน้อยก็ต้องรักกัน”
“เราแต่งงานกันเพราะผู้ใหญ่คิดว่าควรแต่ง ถึงเวลาที่ควรมีครอบครัว แต่เราสองคนแทบไม่รู้จักตัวตนจริงๆของกันเลย”
“แต่ก็อยู่กันจนมีลูก ถึงไม่รักก็ต้องรักแล้ว”
