สัมปทานหัวใจ

หลังจากรู้ความจริงว่ารัตตวัลย์เป็นใครมาจากไหน นาบุญตัดสินใจจะโทร.หาคนชื่อจำนงที่เป็นเจ้าของเรือขนส่ง เผื่อเขาผ่านมาทางนี้จะได้ฝากเธอกลับขึ้นฝั่ง แต่สิ่งแรกที่ต้องทำในตอนนี้คือยอมให้เธอโทร.หาญาติก่อน

นาบุญให้เธอใช้โทรศัพท์มือถือผ่านดาวเทียมแต่กำชับว่า

“อย่าบอกชื่อเกาะถ้ำกับใคร เพราะคนเป็นแม่ยังไงก็ต้องห่วง ต้องหาทางช่วยลูกให้ได้ ถ้ารู้ว่าอยู่ที่นี่ก็ต้องพากันมา แต่ยิ่งคนมามากเท่าไหร่ ที่นี่ยิ่งอันตราย มากเท่านั้น คุณก็รู้ว่าเกาะที่ทำรังนกความปลอดภัยสำคัญสุด อีกอย่างเราก็ยังไม่รู้ว่าใครคือคนบงการ คุณควรจะเจอทุกคนเมื่ออยู่ในสภาพที่พร้อม”

“ค่ะ ฉันเข้าใจค่ะ”

“อีกไม่เกินสองอาทิตย์ พอเก็บรังนกหมด ผมจะพาคุณไปส่งให้ถึงหน้าประตูบ้าน”

รัตตวัลย์ยิ้มรับเศร้าๆ ไม่ดีใจเท่าที่ควร พอเธอกดโทรศัพท์ นาบุญเดินห่างออกมาแต่ยังคอยฟังอย่างอยากรู้ว่าเธอจะโทร.หาใครก่อน

เสียงโทรศัพท์มือถือตรีสุคนธ์ดังหลายครั้งแต่เจ้าตัวมองเฉยไม่มีทีท่าว่าจะรับ คันธรสกับรสสุคนธ์อยู่ใกล้บริเวณนั้น สองสาวมองหน้ากันก่อนที่คันธรสจะไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเอง

“ไม่โชว์เบอร์ว่าใครโทร.มา สงสัยโทร.มาขายของ กดสายทิ้งเลยไหมคะ”

ตรีสุคนธ์จะพยักหน้า แต่แล้วเฉลียวใจร้องห้ามก่อนขอโทรศัพท์มารับสายเอง

“ฮัลโหล จะพูดกับใคร”

“แม่คะ นี่วัลย์เองนะ”

“นั่นวัลย์จริงๆเหรอลูก เป็นยังไงบ้าง ปลอดภัยมั้ย”

คันธรสกับรสสุคนธ์ได้ยินอย่างนั้นก็รีบเข้ามานั่งประกบตรีสุคนธ์ด้วยความตื่นเต้น

“ปลอดภัยค่ะ วัลย์กับมันปูไม่เป็นอะไร แม่อย่าร้องไห้สิคะ ลูกปลอดภัยดี แล้วรสล่ะคะ นั่นเสียงรสนี่รสไม่ตายใช่ไหม”

ตรีสุคนธ์ยิ้มทั้งน้ำตา บอกว่าไม่ตาย นั่งหน้าแป้นแล้นอยู่นี่ รสสุคนธ์ตะโกนเข้าโทรศัพท์อย่างดีใจ

“คนดวงแข็งไม่ตายง่ายๆหรอก วัลย์อยู่ไหน ทำไมไม่กลับมาบ้าน”

คันธรสพูดเสริมเข้ามาว่าทุกคนเป็นห่วงมากไม่เป็นไรใช่ไหม รัตตวัลย์ย้ำว่าตนปลอดภัย พอแม่ถามว่าอยู่ที่ไหน เธอทำตามที่นาบุญกำชับ บอกแค่ว่าอยู่เกาะที่ไกลจากบ้านเรามาก ครั้นแม่จะส่งคนไปรับก็ปฏิเสธ

“ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ อีกสองอาทิตย์วัลย์จะกลับไปเอง ตอนนี้อยากโทร.มาบอกว่าปลอดภัยดี แม่จะได้ไม่ห่วง”

“แล้วทำไมต้องรออีกตั้งสองอาทิตย์ ทำไมไม่กลับมาตอนนี้”

“ยังไม่สะดวก แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ”

“ได้...แม่จะรอนะลูก”

“แม่คะ ที่วัลย์โทร.มา นอกจากแม่ รส แล้วก็นิ่ม อย่าบอกให้ใครรู้อีกนะคะ โดยเฉพาะเมศอย่าให้รู้เด็ดขาด...แค่นี้ก่อนนะคะ วัลย์รักแม่ค่ะ”

รัตตวัลย์ตัดสายแล้วยื่นโทรศัพท์คืนนาบุญ จากนั้นทรุดลงนั่งร้องไห้ทั้งดีใจที่ได้ยินเสียงแม่และขมขื่นเศร้าใจกับสภาพของตัวเอง