สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 4
“ผมพาคุณไปดูรังนกคุณภาพดีเลิศที่กำลังจะลงมือเก็บ อีกไม่เกินสองอาทิตย์ก็จะเก็บได้หมด ถ้ามีใครอยากได้ก็น่าจะต้องรีบส่งข่าวบอกให้รู้ไม่ใช่เหรอ”
“นี่คุณ...เมื่อไหร่จะยอมเข้าใจ ฉันไม่สนใจเรื่องรังนกอะไรเลย แค่อยากพาลูกกลับบ้าน ไปให้พ้นจากที่นี่”
“ก็รอไปพร้อมกันไง”
“แต่ฉันอยากกลับก่อน อยากไปวันนี้ พรุ่งนี้เลย”
“ไม่ได้”
“คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้าม”
“สิทธิ์ของการเป็นเจ้าของที่นี่”
“วางอำนาจมากไปรึเปล่า”
“ใช่...ไม่ว่าใคร ถ้ายังอยู่ที่นี่ก็ต้องฟังผมคนเดียว”
รัตตวัลย์อัดอั้นตันใจแทบร้องไห้ นาบุญมองเธออย่างจับสังเกต ใจนึงก็รัก แต่อีกใจก็ระแวง
ooooooo
เมื่อมั่นใจว่าตัวเองโดนหลอก นาบุญพยายามเค้นถามความจริงจากคุณแม่ลูกหนึ่งว่าเป็นใคร
แต่ก็ไม่ได้คำตอบและยิ่งทำให้เข้าใจผิดกันมากขึ้น
นาบุญแกล้งเรียกชื่อวัลย์ตามที่ได้ยินเธอละเมอ ปรากฏว่าเธอหันขวับ ทั้งที่ตอนแรกเรียกรสสุคนธ์แต่เธอยืนเฉย
“รู้ได้ยังไงว่าฉันชื่อวัลย์”
“ก็คุณละเมอออกมา จะเพราะไม่สบายหรือเพราะฝันก็ไม่รู้ วัลย์อะไร...วัลยาหรือวันดี แล้วยังโกหกเรื่องอะไรอีก เรื่องคุณรักษาด้วยใช่ไหม ที่แท้ไม่ใช่ญาติแต่เอาเขามาแอบอ้าง คิดจะทำอะไรแน่ คุณวางแผนอะไรอยู่”
“ฉันไม่ได้วางแผน แต่ฉันกลัว ไม่รู้คุณคิดยังไงแน่ ก็เลยโกหกเรื่องชื่อ แต่เรื่องที่ถูกเอิบกับชาจับมา ฉันพูดจริงนะ”
“คนเราลงโกหกได้เรื่องนึง เรื่องอื่นก็โกหกได้อีก คุณเองอาจจะวางแผนให้เอิบพามาอย่างที่พวกมันพูดก็ได้ บอกมา...เป็นสายให้ใคร”
“ฉันเหรอจะตั้งใจให้เอิบกับชาพามา คิดได้ไงเนี่ย”
“เพราะการกระทำของคุณไง แค่ชื่อจริงยังไม่กล้าบอก”
“ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ไม่อยากบอก แล้วฉันก็ไม่ใช่โจร”
“ไม่มีโจรคนไหนยอมรับหรอกว่ามันเป็นโจร”
“คุณตัดสินฉันไปแล้ว ก็คงไม่มีอะไรต้องพูดกัน” รัตตวัลย์ตัดบทแล้วเดินหนีไปด้วยความน้อยใจที่เขายังไม่ไว้ใจ นาบุญโมโหและเคร่งเครียด ขัดใจที่เธอไม่ยอมบอกความจริง
บุหรงกับบุหงันผ่านมาเห็นคุณนายนั่งหน้าหม่นหมองริมหาด สองพี่น้องจับตามองอย่างพินิจพิจารณาก่อนที่บุหงันจะพูดขึ้นอย่างมั่นใจ
“นั่งหน้าเศร้าคนเดียวแบบนี้ทะเลาะกับนายอีกแน่ๆ มีหวังเข้าฝั่งคราวนี้ไปแล้วยายคุณนายคงไม่ได้กลับมาเกาะ พี่หรง...ฉันต้องทำยังไงถึงจะเอาชนะใจนายได้”
“เอ็งรักนายหัวจริงเหรอ”
“ก็หล่อที่สุด รวยที่สุด เป็นเจ้าของเกาะ ใครจะไม่ชอบ”
“หงัน...คนเราน่ะไม่จำเป็นต้องรักคนที่หล่อหรือรวยที่สุดหรอก”
“งั้นเราควรจะรักคนยังไงล่ะพี่”
“รักคนที่จริงใจ คนที่ไม่ทิ้งเราตอนลำบาก คนที่รักเราจริงๆ”
“เหมือนอย่างที่พี่สนรักพี่น่ะเหรอ”
“ใช่ พี่ถึงอยากให้เอ็งมองคนแบบพี่สน ไม่ใช่จะมองแต่คนรวย”
“แต่ฉันว่าฉันชอบนายนะพี่ พี่ช่วยคิดดีกว่าว่าต้องทำไงนายถึงจะรักฉันตอบ”
“เอ็งนี่มันเด็กจริงๆ ถ้าเขาจะชอบ เอ็งไม่ต้องทำไรเลย”
“จริงเหรอพี่ ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ใช่ แต่ถ้าไม่ชอบ ทำให้ตายเขาก็ไม่ชอบ พี่จะไม่ห้ามเอ็งเรื่องนายหัว แต่ขออย่างเดียวอย่าทำอะไรให้เขาดูถูกได้ ถึงเราจะจนแต่ผู้หญิงก็ต้องมีศักดิ์ศรี เข้าใจมั้ย”
“ก็ได้” บุหงันรับปากอย่างขอไปที...
