สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 4
เมื่อนาบุญเข้ามา บุหงันกุลีกุจอต้อนรับบอกว่าตนทำเตียงนอนเสร็จแล้ว นาบุญแทบไม่ได้ใส่ใจ ให้ทุกคนออกไป แต่บุหงันยังเสนอหน้าเลยโดนไล่จนซีดจ๋อยต้องถอยห่าง
สามคนออกจากห้องแอบซุบซิบกันว่านายหัวอารมณ์เสีย บุหรงเชื่อว่าทะเลาะกับคุณนายขั้นแตกหัก ผิวขาว ร่างบอบบางแบบนั้นจะมาอยู่เกาะอย่างพวกเราได้ยังไง สนเดินมาได้ยินปรามเมียว่าอย่าปากมากนินทาเจ้านาย
“พูดแค่นี้จะเป็นไรไป ห้ามจังนะ” บุหรงเอ็ดใส่จนสนหน้าเจื่อน เสียงอ่อนลงว่าไม่ได้ห้าม แค่บอกเฉยๆ
ป้าเหลียงเห็นบุหรงจ้องสนตาขวาง อดเปรยไม่ได้หลังจากสนเดินเลี่ยงไปว่านังคนนี้ข่มผัวซะจริง!
ค่ำนั้นป้าเหลียงมาอยู่เป็นเพื่อนสองแม่ลูกตามคำสั่งของนาบุญ พอมีโอกาสป้าก็หลอกถามมันปูว่าแม่กับนายหัวทะเลาะอะไรกัน เด็กชายไม่รู้จึงหันไปถามแม่ต่อ ป้าเลยยิ้มเรี่ยราดแอบบ่นว่าคบเด็กสร้างบ้านแท้ๆ
รัตตวัลย์ตอบคำถามป้าเหลียงว่าเราไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน แต่ป้าเหลียงไม่เชื่อเพราะนายหัวอารมณ์เสียอย่างแรงน่ากลัวมาก
“คุณนายกับมันปูเข้าไปนอนในห้องนายหัว
ดีกว่านะคะ นอนเตียงสบายๆ ป้านอนข้างนอกเอง”
“ที่จริงเราอยู่กันได้นะคะ ไม่ต้องกวนป้าเหลียง”
“แต่นายหัวสั่งให้มา”
“ช่วยกลับไปบอกว่าไม่ต้องรบกวน ขอบคุณป้ามาก”
รัตตวัลย์ตัดบทแล้วหันหน้าหนี ป้าเหลียงไม่กล้าเซ้าซี้ ยอมกลับออกไปทั้งที่มั่นใจว่าเธอกับนายหัวมีปัญหากันแน่นอน
ooooooo
คืนเดียวกันนี้เอิบคิดจะมาทำร้ายรัตตวัลย์ แต่นาบุญกลับมาที่บ้านเพราะเป็นห่วงสองแม่ลูก เอิบเลยต้องหนีออกไปโดยที่นาบุญไม่ทันเห็นเขา
แต่ถึงเอิบจะหนีไปได้ รัตตวัลย์ก็เห็นหน้าเขาชัดในความมืดสลัว มั่นใจว่ามันต้องการฆ่าเธอกับลูก เช้าขึ้นเธอจึงไม่ลังเลที่จะเข้าไปค้นห้องทำงานนาบุญเพื่อหาเครื่องมือสื่อสารติดต่อให้ทางบ้านมารับ แล้วเธอก็เจอโทรศัพท์มือถือผ่านดาวเทียม แต่ไม่ทันโทร.ออก นาบุญเข้ามาเห็น หญิงสาวหน้าซีดตกใจ เขายื้อโทรศัพท์นั้นไว้ ถามเสียงแข็งว่าจะทำอะไร
“ฉันจะกลับบ้าน เอาโทรศัพท์มา”
“รู้ได้ไงว่ามีโทรศัพท์ผ่านดาวเทียม”
“ไม่รู้หรอก ทีแรกมาหาวิทยุระยะสั้นอะไรอย่างคุณว่า แต่กลับเจอโทรศัพท์ คุณก็พูดไม่จริงเหมือนกัน ว่าแต่คนอื่น ตัวเองก็ทำ”
นาบุญเถียงไม่ออก แต่แล้วทำเสียงแข็งไม่ยอมแพ้ “จะโทร.หาใคร จะส่งข่าวอะไรบอกใครกันแน่”
“ฉันจะโทร.กลับบ้านให้ส่งคนมารับ”
“ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น เราจะขึ้นฝั่งพร้อมกัน”
“เมื่อไหร่”
“เก็บรังนกได้หมด ไม่น่าเกินสามอาทิตย์ ถึงโทร.ไปตอนนี้ก็ไม่มีใครมารับคุณได้หรอก ทั้งฝนทั้งพายุ หน้ามรสุมที่มีฝนเข้าแบบนี้เรือใหญ่ยังไม่อยากผ่านมาเลย”
“เมื่อคืนฉันเห็นเอิบ เขามาที่นี่”
นาบุญชะงักหน้าเครียด ถามว่ามันมาทำอะไร?
“ยังไม่ได้ทำ เห็นเขาเดินมา พอมองอีกก็หาไม่เจอแล้ว ไม่รู้อยู่ตรงไหน”
“คงแค่เดินผ่านมา ถ้าจะทำอะไรก็คงทำไปแล้ว คงไม่แค่มาซุ่มดูคุณหรอก อย่าคิดมาก”
“แต่ฉันไม่อยากอยู่ อยู่ไม่ได้แล้ว”
“ทำไม จะต้องรีบไปส่งข่าวบอกใครหรือไง”
“หมายความว่าไง?”
