สัมปทานหัวใจ

ผ่านไปสองสัปดาห์ยังไม่มีความคืบหน้าของรัตตวัลย์กับมันปู ตรีสุคนธ์เข้าห้องพระกราบไหว้ภาวนาขอให้ลูกกับหลานของตนกลับบ้านในเร็ววัน และขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองเขาสองคนด้วย

ปารเมศเริ่มเป็นห่วงลูกชายเหมือนกัน เขาแวะเวียนมาถามข่าวคราวที่บ้านแม่ยายแต่ก็ได้คำตอบเหมือนเดิมคือยังไร้วี่แวว ตรีสุคนธ์ไม่หมดหวังและเชื่อว่าลูกหลานของตนต้องปลอดภัย แม้จะเป็นความหวังลมๆแล้งๆ อย่างที่ปารเมศพูดมาก็ตาม...

นาบุญใช้ช่วงเวลาที่อยู่กับมันปูสองคนหลอกถามอาชีพและชื่อจริงของแม่ เด็กชายตอบตามที่เห็นคือแม่มีหน้าที่เซ็นเอกสารแต่ไม่รู้ว่าทำตำแหน่งอะไร ส่วนชื่อจริงนั้นบอกไม่ได้เพราะแม่ห้ามไว้

ถึงแม้จะมีความไม่ไว้วางใจคุณแม่ลูกหนึ่ง แต่ความใกล้ชิดที่นาบุญกับเธอมีต่อกันมากขึ้นก็ก่อตัวเป็นความรู้สึกดีๆ แต่ต่างคนต่างรู้ว่าไม่ควรจึงพยายามห้ามใจอย่างขมขื่น นาบุญนึกโกรธตัวเองที่ไปรักเธอทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร และเธอก็มีสามีมีลูกแล้ว

รัตตวัลย์ปลื้มการทำงานของนาบุญที่เก็บรังนกแบบรักษาธรรมชาติและความเป็นสุภาพบุรุษของเขา แต่เมื่อพูดคุยกันแล้วจับได้ว่าเขายังระแวงเธออยู่ หญิงสาวอดน้อยใจไม่ได้ ส่วนนาบุญกลัวใจตัวเอง ระวังมากขึ้นหากต้องอยู่ใกล้ชิดกัน

ทางด้านไผทที่ยังติดต่อพิลาสลักษณ์ไม่ได้นานวันยิ่งร้อนใจ ส่วนคนสนิทของเขาอย่างจิราก็เริ่มกระวนกระวายไปด้วย หลังจากที่คิดว่าพิลาสลักษณ์อาจไปเที่ยวกับแฟน แต่เวลานี้ชักไม่มั่นใจเสียแล้ว จนวันหนึ่งไผทได้รับมอบหมายให้ติดตามแก๊งค้ามนุษย์ เขาจับพวกมันไม่ได้ แต่เจอผู้หญิงที่ถูกส่งขายหลายคน

หนึ่งในนั้นใส่เสื้อที่เขาเคยให้พิลาสลักษณ์และมีชื่อย่อของเขา จึงคาดคั้นได้ความว่าผู้หญิงเจ้าของเสื้อถูกแยกตัวไปให้เจ้านาย

ฝ่ายปารเมศที่มีโอกาสเข้าประชุมกับพวกตรีสุคนธ์ การหายตัวไปของรัตตวัลย์ทำให้งานของบริษัทเริ่มชะงัก ปารเมศเสนอให้หาคนมาดูแทนไปก่อน แต่คุณไฉนที่ดูแลด้านกฎหมายบอกว่าไม่มีใครเลย หากเขาว่างให้มาช่วยกัน ปารเมศแบ่งรับแบ่งสู้ว่างานของตนเต็มมืออยู่แล้ว แต่ถ้าทางนี้ไม่มีใครจริงๆก็ต้องมาช่วย

ตรีสุคนธ์แม่ของรัตตวัลย์ไตร่ตรองก่อนบอกลูกเขยว่าอย่าเลยแม่เกรงใจ ให้รสสุคนธ์ดูแทนไปก่อน ไฉนติงว่ารสสุคนธ์เคยดูแต่บัญชีไม่เคยทำงานด้านบริหารจะไหวหรือ

“รสเป็นมือขวาของวัลย์ ก็น่าจะรู้อะไรดีมากกว่าคนอื่น ให้ทำไปก่อนละกัน ถ้าไม่ได้ค่อยว่ากันทีหลังถึงตอนนั้นวัลย์อาจจะกลับมาแล้ว”

ตรีสุคนธ์ทำให้ปารเมศผิดหวัง แต่ปั้นยิ้มพูดดี “เอาอย่างคุณแม่ว่าเถอะคุณไฉน ถ้าต่อไปไม่ไหวจริงๆค่อยว่ากันใหม่”

“ครับ” ไฉนรับคำทั้งที่ไม่ค่อยเชื่อว่ารสสุคนธ์จะทำได้

ooooooo

รัตตวัลย์น้อยใจที่นาบุญมักพูดจับผิดเพราะไม่ไว้ใจเธอ...วันนี้เธอคิดมากจนนั่งหน้าเศร้าเหม่อลอย ปล่อยให้มันปูไปเล่นกับฉลามโดยมีสนคอยดูแล

ภายในใจเธอกำลังว้าวุ่นสับสน ความดีของนาบุญที่ผ่านมาทำให้เธอหวั่นไหว แต่เธอต้องพยายามหักห้ามใจตัวเองเช่นเดียวกับเขาที่พยายามไม่อยู่ใกล้ ป้าเหลียงมาเห็นคุณนายนั่งซึมนึกว่าไม่สบาย ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงก่อนจะบอกว่าตอนนี้นายหัวมือแตกยับเยิน  กำลังเรียกสนมาทำแผล