สัมปทานหัวใจ
ตอนที่ 1
“ท่าทางเขาไฮโซขนาดนั้นจะมาขอคนกะหลั่วๆ อย่างเอ็งสองคนเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้”
“ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาขอ อาจจะประชดผัว มีแผน หรือโรคจิตชอบความตื่นเต้น ก็ไม่รู้เขาเหมือนกัน”
นาบุญฟังเอิบแล้วนึกเอะใจ “แล้วทำอีท่าไหน เขาถึงมีรอยช้ำรอบตัวแบบนั้น”
“นายหัวแน่ใจได้ไงว่าเขาเจ็บตัวเพราะพวกผม”
“ผู้หญิงยืนยันว่าเอ็งสองคนจับตัวเขามา”
“นายเชื่อผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันวันเดียวมากกว่าพวกเดียวกันเหรอครับ”
นาบุญชะงักหน้าเครียด สนอยากรู้ว่าเจ้านายเอายังไงกับเอิบและชา นาบุญบอกให้ปล่อยมันไปก่อน มีหลักฐานมากกว่านี้ค่อยจัดการอีกที สนจึงพยักหน้าเป็นเชิงบอกไข่แดงกับศักดิ์ให้พาตัวปัญหาทั้งสองคนออกไป แล้วหันพูดกับนาบุญว่า
“ที่ไอ้เอิบกับไอ้ชาพูดก็น่าคิด น่าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง”
“หรือว่าใครจะส่งผู้หญิงคนนี้ให้มาสืบที่เกาะเรา”
คิดได้ดังนั้นแล้วนาบุญรีบกลับมาที่บ้าน เป็นเวลาที่รัตตวัลย์กำลังสำรวจในบ้านเขาอย่างละเอียด
เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเขาเป็นใคร ทำมาหากินอะไร
แล้วหญิงสาวก็เชื่อมั่นว่าเกาะนี้เป็นเกาะเก็บรังนก เพราะเธอเห็นนกนางแอ่นบินฉวัดเฉวียนจำนวนมาก เมื่อเผชิญหน้านาบุญ เธออยากรู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่ และที่นี่เป็นเกาะสัมปทานรังนกของใคร บริษัทอะไร
“นี่ไม่รู้จริงๆหรือแกล้งถาม”
“พูดแบบนี้หมายความว่าไง”
นาบุญยักไหล่ไม่ตอบ รัตตวัลย์เลยคิดเตลิดไปไกล
“จะเอาไงกับฉันกันแน่ ที่จับมาจะเรียกค่าไถ่ใช่ไหม”
“คนอย่างผมเนี่ยนะจะเรียกค่าไถ่ ตลกว่ะ”
“ถ้างั้นให้ลูกน้องจับมาทำไม แล้วเมื่อไหร่จะปล่อยฉันกลับบ้าน”
“ตอนนี้เข้าหน้ามรสุมแล้ว ไม่มีใครออกเรือไปไหนทั้งนั้น”
รัตตวัลย์ฟังแล้วอึ้ง เครียดไปเลย...
ooooooo
เรือเอกไผทพี่ชายของพิลาสลักษณ์เป็นเพื่อนรุ่นน้องทหารเรือของนาบุญ เขาหลงรักบุญจิราน้องสาวนาบุญ แต่ก็เจียมตัวว่าฐานะตัวเองไม่สมกับเธอ
บุญจิราหรือจิราไว้ใจไผทมาก แทบไม่เคยมี
ความลับอะไรกับเขา วันนี้เจอปารเมศมาบ่นกลุ้มใจเรื่องลูกเมียที่หายไป เธอยังเอามาเล่าให้ไผทฟังทั้งที่ปารเมศกำชับไม่ให้บอกใคร
ไผทคิดมาก เพราะเมื่อสักครู่เห็นปารเมศจับมือจิราท่าทางสนิทสนม พูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า
“กลับไปคุยกันต่อเถอะ คงอยากหาเพื่อนคุยที่เป็นคนระดับเดียวกัน เข้าใจกันได้”
“ทำไมต้องไล่น้องไปคุยกับเขาเนี่ย”
“เห็นนั่งคุย จับมือ ดูสนิทกัน”
“ก็เขาจับเอง น้องไม่ได้บอกให้จับซะหน่อย หน้าบึ้งแบบนี้ โกรธอะไรน้อง”
“ไม่ได้โกรธ พี่ต้องกลับไปทำงานแล้ว”
ไผทหันหลังเดินจากไป จิราบ่นอย่างไม่เข้าใจว่าเป็นอะไรของเขา โกรธอยู่ชัดๆ ยังทำปากแข็ง...
ส่วนที่เกาะถ้ำ นาบุญกำลังเผชิญหน้ากับรัตตวัลย์อย่างจริงจัง บอกว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน
“มีอะไรก็รีบๆพูด ฉันไม่อยากให้ลูกอยู่คนเดียว”
“คุณเป็นใคร มาจากไหน ทำไมรู้ว่าที่นี่เป็นเกาะรังนก หรือใครส่งให้มาสืบข่าวที่นี่”
“สืบข่าวอะไรทำไมกัน ก็เห็นนกนางแอ่นบินไปบินมา ใครๆก็ดูออก”
“เหรอ ดูง่ายขนาดนั้น?”
“ฉันไม่รู้แล้วก็ไม่สนด้วยว่าที่นี่จะเป็นยังไง แต่ขอให้ส่งกลับภูเก็ต จ่ายเท่าไหร่ก็ได้”
“คุณนายคงรวยมากสิท่า เอะอะเอาเงินฟาดหัว”
“ฉันขอร้อง...ส่งฉันกับลูกกลับบ้านเถอะ”
