สกาวเดือน

กัณหากำลังจะเข้ามาพร้อมจานผลไม้ ได้ยินอย่างนั้นชะงักกึก แอบฟังอยู่หน้าประตู

“ยัยเล็กคือคนที่ฉันจะมอบหมายให้ดูแลทุกอย่างของราชไมตรี เพราะฉะนั้นควรได้คู่ครองที่เป็นคู่คิดที่ดีเพื่อช่วยยัยเล็กรับมือกับพวกเห็บหมัดที่คอยแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อคนในครอบครัว”

“ท่านหมายถึง...” คล้ายไม่กล้าเอ่ยชื่อ

“ใช่ ฉันหมายถึงยัยกัณ ยัยกัณตามไม่ทันความเจ้าเล่ห์เพทุบายของนายศักรินทร์แน่...ถึงตอนนี้ฉันภาวนาขอให้แผนของคุณทรงมณีและเจ้าต่ายที่จะช่วยทำให้คุณทรงกลดกับยัยเล็กเปิดใจและลงเอยกัน...สำเร็จเร็วๆ”

กัณหาโกรธมากหันกลับไปในครัว กระแทกจานผลไม้บนโต๊ะแล้วปัดทิ้งตกแตกกระจาย สินีกับปัทมารีบเข้ามาดูด้วยความตกใจ แข่งกันถามว่าพี่สาวเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น แต่กัณหากลับตวาดลั่นไม่ให้มายุ่ง จะไปไหนก็ไป แถมยังจ้องหน้าดุดันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

สินีเห็นท่าไม่ดีจูงมือปัทมาออกไป สินีบ่นกัณหาทำตัวเหมือนโดนผีเข้า บอกปัทมาให้อยู่ห่างๆไว้ดีกว่า

“พี่น้องกันนะสิ”

“เขาเคยเห็นเราเป็นพี่น้องเหรอ มีแต่ทำตัวเป็นศัตรูกับทุกคนในบ้าน ยิ่งพี่ปัทเพิ่งจะฉะกับพี่กัณเรื่องยัยมิไม่ใช่เหรอ คงพูดดีด้วยหรอก”

“อยู่บ้านเดียวกัน มันก็เหมือนลิ้นกับฟัน ทะเลาะกันเถียงกันมันก็เป็นเรื่องปกติ”

“ก็พี่กัณไม่ปกติไง เล็กน้อยก็เก็บไปคิดไปแค้น ยิ่งตอนนี้ยิ่งเป็นเอามาก สงสัยนายศักรินทร์นั่นไม่ยอมมาขอสักที เลยงุ่นง่าน”

“ยัยสิ!” ปัทมาปรามสินีแล้วเหลือบไปเห็นเพ็ญลักษณ์เดินเข้ามา

เพ็ญลักษณ์เพิ่งมาจากไร่เพราะจะมีงานการกุศลของทรงมณีที่ถ่ายทอดสดทางทีวี เธอจึงมาขอคำปรึกษาจากพี่ทั้งสองคนเพื่อเตรียมตัวช่วยงานนี้ให้สำเร็จลุล่วง

สินีกับปัทมาเพิ่งรู้เรื่อง มองหน้ากันและอมยิ้มล้อน้องสาวว่าเป็นงานเปิดตัวว่าที่ลูกสะใภ้มากกว่า เพ็ญลักษณ์เขินมากรีบแก้ตัวว่าคงไม่ใช่ คุณป้ามีเหตุจำเป็นจริงๆ

“พี่ไม่เชื่อ” พูดจบปัทมาก็หัวเราะไปกับสินี กัณหาเห็นแล้วขัดหูขัดตาโผล่ออกมาแขวะเสียงเข้ม

“มีความสุขกันมากเลยล่ะสิท่า หัวร่อต่อกระซิก”

“แหม...ได้ทำงานการกุศล ได้บุญแถมอาจได้น้องเขย ก็น่าจะทำให้พวกเรามีความสุขไม่ใช่เหรอคะ พี่กัณมาช่วยพวกเราสิ เผื่ออานิสงส์จะทำให้มีความสุขกับเขาบ้าง”

ปัทมาตกใจรีบปรามสินีที่พูดประชด แต่กัณหาไม่สนใจ ตวาดใส่น้องๆอย่างชิงชัง

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน...เชิญพวกแกมีความสุขไปเถอะ ฉันหาความสุขของฉันเองได้ แล้วพวกแกจะได้เห็นว่าการหัวเราะทีหลังมันดังกว่าแค่ไหน”

กัณหาปึงปังออกไป ปัทมาสงสัยทำไมกัณหาพูดแปลกๆ สินีรู้ทันว่าไม่มีอะไรหรอกนอกจากอิจฉา แต่ทำอะไรไม่ได้เลยต้องพูดข่มไว้ก่อน

ooooooo

ขณะที่เพ็ญลักษณ์ปรึกษาปัทมากับสินีเพื่อเตรียมความพร้อมเรื่องช่วยงานของทรงมณี โดยมีกระต่ายร่วมรับฟังและอาสาช่วยเสิร์ฟน้ำให้แขกในงาน เพ็ญลักษณ์บอกหน้าที่นั้นมีพนักงานโรงแรมของทรงมณีทำแล้ว กระต่ายควรทำอย่างอื่น ซึ่งทุกคนลงความเห็นว่าต้องร้องเพลง

“ต่ายร้องเพลงเพราะจะตาย แถมยังหน้าตาสะสวย จะหลบอยู่หลังกล้องทำไม ต้องออกหน้าสิ จะได้เป็นหน้าเป็นตาให้กับราชไมตรีด้วย ว่ามีหลานสาวสวยและเก่ง”

“อาเห็นด้วย เผลอๆอาจมีคนโทร.เข้ามาบริจาคถล่มทลายเพราะเสียงร้องของต่ายก็ได้นะ”