สกาวเดือน

กระต่ายพยักหน้าเข้าใจ รู้สึกมีพลังและเข้มแข็งขึ้น กลับไปคุยกับสราวุธสองต่อสองโดยมีทรงกลดแอบฟังอยู่ในระยะที่ได้ยิน

“ต่ายปรึกษาพี่กลดว่าจะเอายังไงดี ต่ายไม่ได้ชอบพี่สราอย่างที่พี่สราชอบต่าย”

แค่ประโยคแรกของกระต่ายก็เล่นเอาสราวุธ

หน้าเจื่อน ขณะที่ทรงกลดแอบฟังก็สะดุ้ง บ่นอุบอิบว่าจะตรงไปไหน อ้อมๆบ้างก็ได้

“ตอนแรกต่ายจะไม่ยอมเจอพี่สรา เพราะไม่อยากทำให้พี่มิรันตีไม่สบายใจ แต่คิดอีกที ถ้าไม่เจอเรื่องก็คงไม่จบ ได้คุยกันก็ดี”

“นี่คือเรื่องที่พี่เองก็อยากจะคุยกับต่าย พี่รู้ว่าต่ายรู้สึกยังไง แต่พี่จะบอกว่า...พี่รอได้”

“พี่จะรอ ต่ายคงห้ามไม่ได้ แต่ต่ายก็ยังยืนยันว่าต่ายจะคิดกับพี่สราแค่พี่น้องเท่านั้นค่ะ”

“ต่ายจะไม่ให้โอกาสพี่เลยเหรอ”

“ค่ะ และต่ายจะขอร้องพี่สราช่วยให้เกียรติต่ายด้วย อย่าทำอะไรให้ต่ายต้องอึดอัด ไม่อย่างนั้นแม้แต่พี่น้อง ต่ายก็คงให้พี่สราไม่ได้ และเราคงต้องกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน”

สราวุธเสียใจแต่ฝืนยิ้มออกมา “ได้ พี่จะไม่เซ้าซี้หรือทำให้ต่ายอึดอัดเด็ดขาด พี่ถือว่าพี่โชคดีที่ต่าย

ยังเปิดรับพี่ในฐานะพี่ชาย”

“ขอบคุณค่ะ” กระต่ายยิ้มสบายใจ...สราวุธมองไปทางกระท่อมท้ายไร่ด้วยความไม่พอใจทรงกลด

เมื่อกระต่ายกลับมาที่บ้านก็เล่าให้อาเล็กฟังว่าตนคืนดีกับทรงกลดและบอกสราวุธแล้วด้วยว่าคิดยังไงกับเขา ขอร้องให้เขาปฏิบัติกับตนในฐานะน้องสาวเพราะตนไม่อยากมีเรื่องกับมิรันตี เพ็ญลักษณชื่นชมหลานสาวคนสวยว่าเก่งมาก จากนั้นชวนกลับกรุงเทพฯเพราะหลวงราชไมตรีไม่ค่อยสบาย

ooooooo