สกาวเดือน
ตอนที่ 7
“แกโกรธฉันเหรอวะ”
“เออ...โกรธ เพราะแกเพิ่งทำมิรันตีเสียใจ โกรธที่แกเป็นต้นเหตุทำให้พี่น้องต้องทะเลาะกัน โกรธที่แกไม่เคยชัดเจน”
“ฉันขอโทษ ฉันพยายามแล้ว แต่มิไม่เคยฟังฉันเลย ในจดหมายที่ฉันเขียนถึงมิ ก็ไม่เคยมีสักคำสักประโยคที่ทำให้เข้าใจว่าฉันชอบ ให้ความหวัง หรือว่ามีเยื่อใย มีแค่เล่าเรื่องสารทุกข์สุกดิบทั่วไป แต่มิทึกทักเอาเองทั้งนั้น แล้วฉันผิดเหรอที่ฉันชอบต่าย”
“ก็จริง แกไม่ผิดเรื่องที่แกชอบต่าย ความจริงจะโทษแกก็ไม่ถูก มิรันตีต่างหากที่ทำให้ตัวเองเสียใจ เพราะหลอกตัวเองไม่ยอมรับความจริง แต่บอกไว้ก่อนนะ เรื่องนี้ฉันจะไม่ยุ่ง และไม่ต้องขอให้ฉันช่วยจีบต่าย”
สราวุธซีดจ๋อย ส่วนอนิลเดินไปถามมิรันตีที่ยังเศร้าไม่หายว่าอยากกลับกรุงเทพฯไหม เธอไม่ตอบแต่อยากรู้ว่าสราวุธกลับไปหรือยัง
“ยัง พี่กำลังจะไปส่งมัน...ถ้าอยากกลับเมื่อไหร่
ก็บอกแล้วกันนะ”
มิรันตีนิ่งเงียบ อนิลเริ่มระอา บ่นอุบอิบว่าสงสัยจะเสียใจจนเพี้ยน หารู้ไม่ว่าเธอกำลังคิดหาทางขัดขวางความรักของสราวุธที่มีต่อกระต่าย...ความผิดหวังเสียใจเปลี่ยนเป็นความอยากเอาชนะ!
ooooooo
หลังจากได้ยินสราวุธคุยกับเพ็ญลักษณ์...กระต่ายตัดสินใจนานพอควรกว่าจะพูดตรงๆกับอาเล็ก
“ต่ายได้ยินที่เขาคุยกับอาเล็กแล้ว ต่ายจะไม่เจอเขา ต่ายไม่อยากให้พี่มิเกลียดต่ายมากไปกว่านี้ อีกอย่าง...อย่างที่ต่ายบอกอาเล็ก ต่ายยังไม่อยากคิดเรื่องไร้สาระตอนนี้”
“ถ้าอย่างนั้นอาคิดว่าต่ายก็ควรจะเผชิญหน้ายืนยันความคิดของตัวเอง ถ้าต่ายหนี เขาจะไม่เลิกตามและยังมีความหวัง ซึ่งไม่ใช่แค่กับสราวุธคนเดียวนะ
อาหมายรวมถึงคนอื่นด้วย”
“ใครคะ”
“ต่ายหนีใครอยู่ล่ะ”
กระต่ายเงียบงัน รู้เท่าทันว่าอาเล็กหมายถึงทรงกลด... เวลาเดียวกันนั้นทรงกลดไปโผล่ที่ตำหนักของท่านชายสดายุที่พัทยา ท่าทางซังกะตายของชายหนุ่มทำให้ท่านชายอดทักไม่ได้ว่า
“ดูทำ...เหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ เครียดอะไรมา ปรึกษาฉันได้นะ จะให้ช่วยเรื่องอะไรช่วยได้หมด ยกเว้น เรื่องหัวใจ ฉันไม่ช่วย เรื่องนี้ตัวใครตัวมัน”
“ไม่ใช่เรื่องนี้...เรื่องต่ายกระหม่อม”
“ต่าย? ต่ายทำไม”
ทรงกลดหน้าจ๋อย ถอนใจเฮือกก่อนเล่าเรื่องราว... หลังจากนั้นไม่นานท่านชายโทรศัพท์ไปหากระต่ายที่ไร่
“ว่างมั้ย มาหาหน่อย คิดถึง...หญิงเนตรก็บ่นคิดถึง”
“พี่หญิงเนตรกลับมาแล้วเหรอคะ”
“อืม...กลับมาได้สักพักแล้ว ก็กลับมาพร้อมกับเจ้ากลดนั่นแหละ”
“เหรอคะ พี่หญิงเนตรกลับมาพร้อมพี่กลดเหรอคะ”
“ใช่ เดี๋ยวนี้สองคนนี้ตัวติดกันยังกะตังเม”
ทรงกลดฟังอยู่ใกล้ๆ ลืมตัวเรียกท่านชาย แต่ท่านรีบจุ๊ปากปรามให้เงียบเพราะกลัวกระต่ายได้ยิน
“อายุอยู่กับใครเหรอคะ”
“เมื่อกี้เสียงคนรถมาเรียกอา อาจะให้ไปรับเรานั่นแหละ ตกลงมาได้หรือเปล่า เดี๋ยวอาส่งรถไปรับ”
“ไปได้ค่ะ ต่ายกำลังเบื่ออยู่พอดี...แล้วเจอกันค่ะ อายุ”
