สกาวเดือน

ท่านหญิงนัยเนตรอึ้ง เห็นความพิเศษของกระต่ายสำหรับทรงกลดแล้วใจแป้ว ทรงกลดไม่รู้ตัวพูดต่อไป กับท่านชายสดายุว่าตนไม่อยากพลาดอีก ไม่งั้นกระต่ายงอนไม่เลิกแน่

“ยังจะต้องง้ออะไรอีก ก็ต่ายแพ้แก ต้องทำตามกติกา ต้องเลิกงอนแกไม่ใช่เหรอ”

“เกิดอุบัติเหตุซะก่อน ตัดสินแพ้ชนะไม่ได้หรอกกระหม่อม ทูลเชิญฝ่าบาททางนี้ดีกว่ากระหม่อม ถ้าไม่ยอมบอกหรือบอกไม่หมด กระหม่อมไม่กลับไปนอนที่ไร่ นอนมันที่ตำหนักนี่แหละ”

“ไม่เอา ไม่อยากให้แกนอนด้วย น้องสาวฉันอยู่”

“ฝ่าบาทก็ต้องไม่อิดออด ทูลเชิญกระหม่อม”

ท่านชายขัดทรงกลดไม่ได้ ยอมเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับกระต่ายให้ฟังหลายอย่าง แต่ทรงกลดยังมีคำถามอีก อยากรู้สเปกผู้ชายที่กระต่ายชอบ

“เฮ้ย...มาถามทำไม”

“ต้องถามสิ เพราะตอนนี้มีผู้ชายมาชอบต่ายแล้วนะกระหม่อม”

“อ้อ...ที่ชื่อสราวุธใช่มั้ย”

“นั่นแหละกระหม่อม เห็นคอยตามต่ายต้อยๆเลย วันๆไม่ทำอะไร เอาเวลามาตามผู้หญิงอยู่ได้”

“แล้วแกไปยุ่งอะไรกับเขา”

“กระหม่อมก็ต้องช่วยตรวจสอบสิฝ่าบาท ถ้ามีคุณสมบัติอย่างที่ต่ายชอบ จะได้รับไว้พิจารณา แต่ถ้าไม่ใช่ ก็จะได้หาทางตัดออกไปเลย ต่ายจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาด้วย ขั้นตอนต่อไปก็คือต้องดูว่าเป็นคนดีหรือเปล่าจะได้สนับสนุน แต่ถ้าไม่...ก็จะบอกให้ต่ายเลิกคบ”

 “เดี๋ยวๆเจ้ากลด...ต่ายคือคนตัดสินใจ ไม่ใช่แก เราเป็นผู้ใหญ่คอยดูอยู่ห่างๆ คอยให้คำแนะนำ ถึงเราไม่ชอบ แต่ต่ายชอบ เราก็ไปทำอะไรไม่ได้ อย่าลืม...ต่ายเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ชอบให้ใครมาบังคับหรือออกคำสั่ง...แล้วก็ไม่ต้องไปยุ่ง หรือช่วยสกรีน ถ้าไม่อยากถูกงอนอีก”

“แต่ต่ายยังเด็ก ยังอ่อนต่อโลก”

“ต่ายโตแล้ว และฉันเชื่อในวิจารณญาณของลูกสาวฉัน ฉันเป็นพ่อยังไม่ห่วงเท่าแกเลย”

“นั่นสิ กระหม่อมก็เป็นแค่อดีตครู จะไปอะไรนักหนากับเขา เขาคงไม่ต้องการหรอก” พูดจบทรงกลดยกมือไหว้ลาแล้วเดินคอตกออกไป ท่านชายมองตามด้วยความสงสัย พึมพำว่าหมอนี่ชักจะยังไง?

ooooooo

อนิลพามิรันตีกลับกรุงเทพฯแต่เช้ามืด สราวุธมาที่ไร่จึงไม่เจอกัน ถือเป็นทางสะดวกที่เขาจะได้คุยกับกระต่ายโดยไม่ต้องลำบากใจ แต่พอรู้จากเพ็ญลักษณ์ว่ากระต่ายออกไปตั้งแต่เช้าเหมือนกัน

สราวุธหน้าเจื่อนขอนั่งรอผ่านไปสักพักเริ่มนั่งไม่ติด ถามป้าเพียรว่ากระท่อมท้ายไร่ของทรงกลดไปทางไหน?

เวลานั้นทรงกลดเพิ่งไปเอาปิ่นโตอาหารจากพี่สะใภ้มา เจอกระต่ายจึงชวนกินด้วยกัน แต่สาวน้อยไม่ให้เขากินจนกว่าจะคุยเรื่องแข่งว่ายน้ำเมื่อวานให้เรียบร้อยก่อน

“เราแพ้ จะเอาไง” พูดขาดคำ ทรงกลดดีดหน้าผากเธอทันที “โอ๊ย!! พูดใหม่ก็ได้ ต่ายแพ้ ต่ายจะหายโกรธพี่กลด พี่กลดจะเข้าใกล้อาเล็กก็ได้ แต่ห้ามทำให้อาเล็กเสียใจอีก ไม่งั้นต่ายโกรธยันชาติหน้าจริงๆ”

“ต่ายไม่ได้แพ้พี่ เรายังแข่งกันไม่จบเลย ต่ายก็เกิดอุบัติเหตุ พี่ถือเป็นโมฆะ”

“จริงเหรอ”