สกาวเดือน
ตอนที่ 7
“พี่ไม่ใช่คนฉวยโอกาส อีกอย่าง...ตอนนี้พี่คิดได้แล้วว่าถ้าต่ายจะยกโทษให้พี่ ก็ควรเกิดจากความต้องการของต่ายเอง ไม่ใช่การยอมจำนนเพราะถูกบังคับ ต่ายโกรธพี่ต่อไปก็ได้นะ พี่เข้าใจ แต่พี่จะขออะไรอย่างหนึ่งได้มั้ย”
“อะไร”
“พี่จะของ้อต่ายต่อไปเรื่อยๆ อย่าเบื่อพี่”
“ถ้าไม่ได้ล่ะ”
“พี่ไม่สน เพราะมันคือหน้าที่ของคนผิดที่ต้องแสดงความจริงใจ ส่วนต่ายจะชอบหรือไม่ชอบก็เรื่องของต่าย แต่บอกไว้ก่อนนะ ต่ายขวางพี่ไม่สำเร็จหรอก...
เอาจานเอาช้อนคืนมาจะกินต่อ”
“เอาไปสิ”
ทรงกลดรับจานช้อนแล้วกินข้าวตุ้ยๆ กระต่ายหายโกรธยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าจนชายหนุ่มตะลึงคาดไม่ถึง
“ดีกัน...ต่ายก็เอาแต่อารมณ์ตัวเองมากเกินไป จริงๆแล้วพี่กลดยังคิดถึงต่ายอยู่เสมอ ไม่ได้ลืมต่ายหรอก ไม่อย่างนั้นพี่กลดจะเขียนจดหมายหาต่ายอยู่เรื่อยๆ ทั้งๆที่ต่ายไม่เคยเขียนตอบเหรอ เรื่องอาเล็ก ตอนนั้นต่ายก็คิดเองเออเองอย่างที่พี่กลดบอก พอไม่ได้อย่างที่คิดก็พาลโกรธพี่กลด...ต่ายขอโทษด้วยเหมือนกันนะ”
ทรงกลดลุกพรวดร้องไชโยทั้งที่ข้าวเต็มปาก รวบตัวกระต่ายมากอดด้วยความดีใจสุดๆ สราวุธเดินมาเห็นพอดี ยกมือไหว้ทรงกลดแล้วถามว่าดีใจอะไรถึงกอดกันกลม
“อ๋อ ต่ายเลิกโกรธพี่แล้ว พี่เลยดีใจ แต่คงดีใจมากไปหน่อย”
“รัดซะกระดูกเกือบแตกเลย” กระต่ายบ่น...ทรงกลดหัวเราะ ขยี้ผมเธออย่างเอ็นดู สราวุธเห็นท่าทางสนิทสนมของสองคนก็แอบอิจฉา
“สราวุธมาหาต่ายเหรอ” ทรงกลดถาม
“ครับ ผมมาเยี่ยมต่าย อยากรู้ว่าต่ายหายดีหรือยัง แล้วก็มีเรื่องอยากคุยด้วย ตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ไม่มีโอกาส”
“งั้นก็เชิญตามสบายนะ”
“พี่สรา...รอต่ายก่อนนะ ต่ายยังคุยกับพี่กลดไม่เสร็จ” กระต่ายรีบพูดแล้วดึงทรงกลดห่างออกไป...
ooooooo
กระต่ายไม่ได้คิดอะไรกับสราวุธจึงไม่อยากให้เขามายุ่งเกี่ยว แล้วก็ไม่อยากมีเรื่องกับมิรันตีที่รักเขาหัวปักหัวปํา แต่เมื่อกระต่ายปรึกษาทรงกลด เขาไม่รู้จะแนะนำอะไรนอกจากบอกให้พูดไปตามความจริง
คิดยังไง ต้องการอะไร และขอให้สราวุธเคารพการตัดสินใจของเธอ
“เคยพูดแล้วแต่ไม่ได้ผล”
“ห้ามไม่ให้คนรักเราไม่ได้หรอกต่าย ถึงต่ายไม่ได้รักไม่ได้ชอบเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกับเขาไม่ได้...พี่เชื่อว่าเขาเองก็คงอยากอยู่ใกล้ต่าย อย่างน้อยวันหนึ่งถ้าต่ายใจอ่อน เขาอาจมีโอกาส”
“ต่ายเข้าใจความรู้สึกของอาเล็กแล้วล่ะ อาเล็กไม่ได้รักคุณอิสเรสและคุณเจษฎา แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกับพวกเขาได้”
“สำคัญที่ต่ายก็ต้องไม่ฝืนใจตัวเองด้วยนะ ถ้ายังเห็นแก่มิตรภาพก็รักษาน้ำใจเขา เป็นมิตรกับเขา แต่ถ้าไม่...ก็ไล่ไปเลย พี่อนุญาต”
“โห...ผู้ยิ่งใหญ่...แล้วเรื่องพี่มิรันตีล่ะ”
“มิรันตีต้องจัดการความรู้สึกเสียใจ ที่ไปรักคนที่เขาไม่รักเราด้วยตัวเอง ต่ายไม่จำเป็นต้องไปรับผิดชอบหรือรู้สึกผิดที่ทำให้มิรันตีเสียใจ ต่ายไม่ใช่คนผิด เข้าใจมั้ย”
