ร้อยป่า
ตอนที่ 9
อนิรุทธิ์กลั้นน้ำตาไม่ไหว ปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างท่วมท้นโดยมีแป๋วปลอบประโลมด้วยความสงสาร ระหว่างนี้ทรงยศรีบร้อนเข้ามาหาทั้งสองคน
“พี่ตื่นมาเห็นไลน์แป๋วก็รีบมาเลย รุทต้องเอาเรื่องไอ้เสือมันให้ถึงที่สุด”
“ผมคุยกับตำรวจที่รู้จักกัน เขาจะช่วยเรื่องคดีครับ แป๋ว ผมจะไปเลือกเสื้อผ้าให้พ่อใส่พรุ่งนี้”
“งั้นแป๋วไปช่วยเลือก” ทันทีที่น้องสาวพาอนิรุทธิ์ขึ้นข้างบน ทรงยศตั้งใจจะโทร.หาพ่อเลี้ยงอิทธิ แต่เจ้าตัวโทร.มาพอดี
“พ่อเลี้ยง ผมกำลังจะโทร.หาพอดีเลยครับ มีเรื่องให้พ่อเลี้ยงช่วย”
“คุณอนิรุทธิ์เป็นไงมั่งครับ นี่ผมโทร.ไปตั้งหลายครั้ง ไม่รับสาย”
“รุทคงไม่อยากคุยกะใครน่ะครับ พ่อเลี้ยงพอจะใช้เส้นสายตำรวจเอาเรื่องไอ้เสือได้ไหมครับ”
“ข่าวออกทุกช่อง คดีดังแบบนี้หาคนลงมาเล่นยาก แต่ยังไงผมจะลองคุยดู อยากเล่นงานไอ้เสือมันเหมือนกัน” วางสายจากทรงยศแล้วอิทธิโทร.คุยกับตำรวจที่รู้จักกัน ฝากเขาช่วยดูคดีโภคา พอคุยธุระเสร็จอิทธิมองไปหน้าบ้านเห็นแสงทองขุดดินลงต้นกล้า เขาชักสีหน้าเดินลิ่วมาถามเสียงขุ่น
“นั่นทำบ้าอะไรน่ะ”
“ลองปลูกต้นกล้าค่ะ คือแสงกับคุณเสือเราทำโครงการปลูกป่าทดแทน พ่อมาแจมด้วยไหมคะ”
“มันจะมากไปแล้วนะแสง อย่าคิดว่าเป็นลูกพ่อแล้วจะทำอะไรก็ได้ ถ้าไม่เห็นหัวพ่อ พ่อก็ไม่เลี้ยง”
“แสงเชื่อค่ะพ่อทำได้ ก็เคยไล่แสงมาแล้วครั้งนึง ให้แสงไปเรียนต่อเมืองนอกเพราะจะมีเมียใหม่ ตั้งแต่แม่ตายพ่อมีเมียมาเป็นสิบ เคยนึกถึงใจลูกมั่งมั้ย”
“แล้วที่ฉันเลี้ยงแกมาเนี่ย แกเห็นบุญคุณฉันมั่งรึเปล่า”
“เลี้ยงด้วยเงินน่ะเหรอคะ พ่อน่ะรักตัวเองมากกว่าลูก”
“ก็ลูกมันไม่รักดี เห็นคนอื่นดีกว่าพ่อ ไอ้โครงการปลูกป่าอะไรนั่นน่ะแกไม่ได้ทำหรอก ไอ้เสือมันกำลังจะติดคุก” พูดจบอิทธิเดินหนีไปโดยไม่อธิบายใดๆ แสงทองร้อนใจรีบโทร.หาเสือ...
อิทธิหัวเสียจากลูกสาวเข้ามาดูอาการพลที่โดนมาโนชยิงในป่าเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้แผลอักเสบไข้ขึ้นแต่เขาไม่ยอมไปโรงพยาบาลเพราะกลัวเสือตามฆ่า
“ฉันไม่ปล่อยให้มันทำอะไรแกหรอก”
“ผมต้องระวังตัวครับ”
“เอางี้ อาทิตย์หน้าไม่ดีขึ้นฉันจะพาแกไปโรงพยาบาล ให้คนเฝ้า 24 ชั่วโมง ลูกน้องฉัน ฉันต้องคุ้มครอง”
“ผมคิดไม่ผิดที่ฝากชีวิตไว้กับพ่อเลี้ยง”
“เรื่องไอ้จันทร...ฉันจะให้คนอื่นทำแทน” แล้วอิทธิก็ออกไปสั่งลูกน้องให้ตามล่าจันทร กำชับว่าต้องฆ่ามันให้ได้ก่อนที่ตำรวจจะเจอ
ooooooo
ขณะนั้นคนที่กำลังรีบร้อนไปตามหาจันทรในป่าก็คือลุงอินพ่อของเขานั่นเอง
บัวเงินสอนหนังสือกลับมาตอนเย็นเห็นหวดนึ่งข้าวเหนียวบนเตาแต่ข้างในว่างเปล่า เดินหาพ่อทั่วบริเวณบ้านก็ไม่พบ เสื้อผ้าของพ่อก็หายไปพร้อมอาวุธประจำกาย บัวเงินสังหรณ์ใจ
เสียงผู้ใหญ่เทิ้มร้องเรียกทำให้บัวเงินรีบออกไปดู ผู้ใหญ่จะมาชวนลุงอินไปดักปลาแต่บัวเงินบอกว่า
“พ่อไม่อยู่ เข้าป่าไปหาพี่จันทร เวลาเข้าป่าพ่อจะนึ่งข้าวเหนียวไปเป็นเสบียง หน้าไม้ในกล่องก็ไม่อยู่”
“เห็นหมวดแกว่าพ่อเลี้ยงส่งคนไปฆ่าจันทร เอ็งรีบโทร.หาหมวดเลย”
“หมวดกลับกรุงเทพฯแล้วจ้ะ...ฉันจะไปช่วยพ่อ”
“เอ็งไม่ใช่พรานป่า เข้าป่าได้หลงทางแน่เดี๋ยวอาไปเอง”
“ช่วยพ่อฉันด้วยนะผู้ใหญ่ พาพ่อกลับมา”
