ร้อยป่า
ตอนที่ 2
มาโนชและตำรวจอีกหลายนายยินดีร่วมปฏิบัติการกับทีมพิทักษ์ไพรของเสือ โดยทั้งหมดรวมตัวกันในเช้าวันถัดมาที่ลานด้านหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามการบุกรุกป่า
“วันนี้เราสนธิกำลังกันในปฏิบัติการลับไพรี เราจะสะกดรอยตามรถขนไม้เถื่อนจนถึงปลายทางเพื่อจับกุมขบวนการค้าไม้ทั้งหมด”
“ผมเคลียร์ด่านสกัดแล้ว ให้ปล่อยรถไม้เถื่อนผ่าน ปฏิบัติการนี้เสือ กลิ่นสัก นำทีม”
“เราจะติดต่อกันผ่านวิทยุสื่อสาร ปรับจูนคลื่นวิทยุให้ตรงกันด้วย โดยทุกคนฟังคำสั่งผม”
เสือ พงษ์ และมาโนชนำทีมไปตามถนนชายป่าดักซุ่มขบวนรถขนไม้เถื่อน เป็นเวลาที่แป๋วแอบได้ยินพ่อคุยโทรศัพท์กับพ่อเลี้ยงอิทธิเรื่องขนไม้ไปรอที่โกดัง เธอไม่รอช้ามุ่งหน้าไปที่นั่นโดยคนในบ้านไม่มีใครรู้เห็น
เสือกำชับทุกคนในทีมให้ระวังตัว เราต้องจบงานให้เร็วจะได้ไม่มีการสูญเสีย...แล้วในที่สุดพวกเสือก็ควบคุมคนขนไม้ไว้ได้โดยไม่มีใครบาดเจ็บ แต่พวกมันปฏิเสธไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของโกดัง
“ค้นตัว เผื่อมันซุกปืนไว้” เสือสั่งลูกน้อง
แคน เดชและโจ้ค้นตัวทุกคนแต่ไม่เจอปืนแม้แต่กระบอกเดียว แสวงตรวจดูไม้ท้ายรถใต้ผ้าคลุมแล้วบอกว่าไม้ชิงชันเต็มรถเลย
“เจ้าของโกดังอยู่ไหน” เสือคาดคั้น แต่ลูกน้องของอิทธิส่ายหน้าไม่รู้
“มันต้องอยู่แถวนี้แหละ”
“คุมตัวพวกมันไว้...โนช แกไปกับฉัน”
เสือเดินนำมาโนชเข้าไปในโกดัง แล้วต้องตกใจแทบช็อกเพราะคนที่อยู่ข้างในคือแป๋ว ซึ่งเธออยู่ในสภาพหน้าตาบอบช้ำจากการโดนนักเลงในบ่อนทำร้ายแต่เสือเข้าใจว่าเป็นฝีมือพ่อเลี้ยงอิทธิ
“ใครทำแป๋ว พ่อเลี้ยงใช่มั้ย”
“ไม่ใช่”
“เจ็บมากมั้ย”
“แป๋วหนีไม่ทันแล้ว...แป๋วยอมรับ โทษจะเบาลงใช่ไหม”
“ยอมรับอะไร”
“เสือจำได้ไหมที่แป๋วไปหาพ่อเลี้ยงที่แพร่น่ะ แป๋วสั่งไม้จากพ่อเลี้ยง ไม้หน้าโกดังเป็นของแป๋ว”
“ทำไมแป๋วทำแบบนี้ รู้ไหมไม้สักท้ายรถน่ะมันต้องตัดไม้ในป่ากี่ต้น”
“โรงงานแป๋วต้องใช้ไม้สักมาแปรรูป”
“ท้ายรถไม่ใช่ไม้สัก แต่เป็นไม้ชิงชัน...แป๋วรับผิดแทนพ่อ”
แป๋วหน้าเสีย เธอพลาดให้เสือจับไต๋ได้...เสือหลอกถามเรื่องไม้สักทั้งที่ความจริงในรถมีแต่ไม้ชิงชัน
“จับแป๋วนะเสือ จับแป๋วเข้าคุก”
“ผมไม่จับคนบริสุทธิ์”
“ให้แป๋วส่งพ่อเข้าคุก แป๋วก็ทำไม่ได้ ให้เสือเดือดร้อน แป๋วก็ทนไม่ได้ วิธีนี้แหละวินวินทุกฝ่าย”
“พ่อแป๋วเขารู้ไหมว่าลูกสาวมารับผิดแทน”
“คุณพ่อไม่รู้”
“ทำไมต้องเสียสละขนาดนี้”
“เพื่อครอบครัว แป๋วตายแทนยังได้”
“แต่ผมจับแป๋วไม่ได้ แป๋วไม่ได้ทำอะไรผิด”
แป๋วมองไปที่มาโนชซึ่งรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเช่นเดียวกับเสือ...แป๋วขอร้องมาโนชให้จับเธอเข้าคุก พร้อมยื่นสองมือให้เขาใส่กุญแจ แต่มาโนชย้ำคำเดียวกับเสือว่าตนไม่จับคนบริสุทธิ์
“เสือกับมาโนชไม่จับแป๋ว งั้นแป๋วจะให้คนข้างนอกจับ”
“ไม่นะแป๋ว” เสือคว้าตัวแป๋วไว้ไม่ให้เธอออกไปหน้าโกดัง
เดชกับโจ้มาทางประตูด้านข้าง เสือสั่งลูกทีมให้พาผู้หญิงคนนี้ไปออกประตูข้าง แต่แป๋วปฏิเสธพร้อมกับขัดขืน
“เอาตัวไป อย่าให้ใครเห็น”
เดชกับโจ้ไม่เข้าใจเสือ แต่ก็ทำตามคำสั่งลูกพี่ สองหนุ่มจับตัวแป๋วเอาไว้
“ปล่อยนะ! เสือบอกลูกน้องให้ปล่อยแป๋ว เดี๋ยวนี้”
เสือไม่สน ส่งสัญญาณให้เดชกับโจ้พาแป๋วไป เสร็จแล้วกำชับมาโนชว่าห้ามพูดถึงแป๋ว
“แต่หน้าโกดังพวกเราเพียบ แป๋วจะออกไปได้ยังไงโดยไม่มีใครเห็น”
