ร้อยป่า
ตอนที่ 2
ตอนกลางวันเสือแวะมาปรับทุกข์กับช้างเพื่อนสนิทที่หน่วยฯในกรุงเทพฯ
“กลัวใจแป๋วว่ะ กลัวแป๋วช่วยพ่อ”
“แกไม่ต้องกลัวเลยเสือ เขาช่วยอยู่แล้ว เพราะถ้าเขาช่วยแกนะ ป่านนี้หลักฐานกองเต็มโต๊ะแกแล้ว”
“แต่ฉันยังหวังว่าแป๋วจะเลือกความถูกต้อง”
สมเกียรติเพิ่งกลับจากประชุมที่กรมเข้ามาเห็นเสือก็ทักทายก่อนส่งจดหมายราชการฉบับหนึ่งมาบอกให้อ่านดู เสือแกะจดหมายอ่านและพบว่าเป็นข่าวดีตัวเองได้เลื่อนขั้น แต่งงตรงที่ย้ายไปแพร่
“ผมคุยกับผู้ใหญ่ ท่านว่าพื้นที่ที่มีการบุกรุกป่ามากที่สุดต้องส่งมือดีที่สุดไปปราบ”
“โธ่เอ๊ย...ไอ้เราก็คิดว่าลงโทษ หักมุม ต้องโทษคนส่งจดหมาย ดันไม่ส่งมาพร้อมจดหมายสั่งย้าย” ช้างบ่น แต่เสือยิ้มออกบอกว่าอย่างน้อยก็มีเรื่องดีๆบ้าง
แต่แล้วสมเกียรติก็ตั้งคำถามจนเสือหุบยิ้มแทบไม่ทัน อยากรู้ว่าคดีสวนป่าที่แพร่รู้หรือยังว่าไม้จะส่งไปไหน
“สืบอยู่ครับ” เสือจำใจโกหก
“รีบหน่อยล่ะ เดี๋ยวมันไหวตัวทันทำลายหลักฐาน”
เสือรับปากแกนๆ พอหัวหน้าเข้าห้องทำงานไปช้างก็กระทุ้งเพื่อนว่า
“เสือ ฉันไม่ได้บีบแกนะโว้ย แต่หัวหน้าบีบ เวลา 2 วันมันนาน”
“ฉันบอกแป๋วไปแล้ว ให้เวลา 2 วัน ถ้าเขายังเงียบ ฉันจะบุกโรงงานพ่อเขา”
ในที่สุดเสือก็ได้บุกโรงงานของทรงธรรมจริงๆ เพราะแป๋วเงียบหายเข้าวันที่สามซึ่งเกินกำหนดเวลา
เสือมาพร้อมลูกทีมพิทักษ์ไพรและตำรวจหลายนาย แต่การบุกค้นครั้งนี้ไม่เจอหลักฐานอะไรสักอย่างที่เอาผิดได้ เพราะทรงธรรมไหวตัวตั้งแต่เมื่อวานให้ทรงยศเผาทำลายเอกสารและสั่งคนงานเก็บกวาดไม้เถื่อนหมดเกลี้ยง
แป๋วรู้ข่าวรีบมาที่โรงงาน ถามพ่อกับพี่ชายที่อยู่หน้าตึกว่าเสืออยู่ไหน
“อยู่ในออฟฟิศแน่ะ แป๋ว...ฝากบอกไอ้เสือด้วย เสียเวลาเปล่า”
แป๋วไม่พูดอะไรแต่รีบเข้าไปข้างใน ส่วนทรงธรรมกำชับลูกชายว่า
“ยศอย่าบอกน้องล่ะ พ่อได้ยินน้องพูด เสือให้เวลา 2 วัน เดี๋ยวน้องจะรู้สึกผิดเหมือนมีเอี่ยว”
ทรงยศฟังแล้วหงุดหงิด บ่นน้อง “แป๋วนี่แปลกคน แทนที่จะดีใจได้ช่วยคุณพ่อให้มีเวลาทำลายหลักฐาน”
แป๋วไม่ได้ดีใจแถมยังรู้สึกผิดมาก เพราะความจริงวันนั้นที่พูดเรื่องนี้เธอเห็นพ่อยืนหน้าห้อง เธอตั้งใจให้พ่อได้ยินเพื่อไหวตัวนั่นเอง
เมื่อแป๋วเข้ามาในออฟฟิศบอกเสือว่าเธอไม่มีทางเลือก เสือหัวเสียเดินแยกตัวจากลูกทีมไปหาทรงธรรมกับทรงยศที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ด้านนอก
“คุณทรงธรรม เห็นแก่ลูกคุณเถอะครับ อย่าดึงแป๋วมาเกี่ยว ข้อหาทำลายหลักฐานน่ะโทษหนัก”
“ไม่ต้องมาสอนฉันเรื่องลูก แล้วถ้าแกมองว่าแป๋วมีส่วน แกคิดผิด”
“ผมให้โอกาสแล้วนะครับ คุณไม่คว้าไว้ ต่อไปเกิดอะไรขึ้นคือคุณทำตัวเอง ทำครอบครัวเดือดร้อน”
“ไอ้เสือ! แกกลับไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้องเรียนกรมป่าไม้ว่าแกข่มขู่ครอบครัวฉัน”
เสือไม่กลัวคำขู่ของทรงยศ เขามองสองพ่อลูกอย่างไม่พอใจแล้วนำทีมกลับไปในที่สุด ส่วนแป๋วที่รู้สึกผิดมากมายต่อเสือก็แทบร้องไห้ พูดกับตัวเองขณะออกจากออฟฟิศมาแล้วว่า
“แป๋วก็ไม่อยากทำแบบนี้ แต่แป๋วต้องช่วยคุณพ่อ...ขอโทษนะเสือ”
