ร้อยป่า
ตอนที่ 2
แล้วพลสมุนมือขวาของอิทธิก็ได้รับรายงานเรื่องนี้...พลมาบอกต่อพ่อเลี้ยงด้วยความร้อนใจ
“พ่อเลี้ยงครับ คนของเราโทร.มาเห็นชุดลาดตระเวนใกล้จุดที่เราซ่อนไม้”
“ไม้ลอตนี้มีมูลค่าหลายล้านให้โดนยึดไม่ได้”
“เราก็รีบส่งไม้สิครับ”
“เรือมารับไม้อาทิตย์หน้า ส่งไปก็ต้องกองที่ท่าเรือ ได้โดนยึดแน่ ต้องหาที่พักไม้ที่กรุงเทพฯ”
“ปกติเราพักไม้ที่โรงงานคุณทรงธรรม แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว พวกป่าไม้จับตาดูอยู่”
อิทธิครุ่นคิดหาทางจะส่งไม้ลอตใหม่ไปพักที่ไหนได้อีก ระหว่างนี้แสงทองแต่งตัวสวยเข้ามาหาพ่อ
“พ่อคะ วันนี้แสงไปงานวันเกิดเพื่อน กลับดึกนะคะ”
“ถ้าเลยเที่ยงคืนก็โทร.ให้พลไปรับนะ”
“ค่ะ นั่นถอยเครื่องใหม่เหรอคะ” แสงทองมองอุปกรณ์ป้องกันการดักฟังใหม่เอี่ยม
“อันเก่ามันตกรุ่นแล้วน่ะ เดี๋ยวนี้พวกตำรวจทันสมัยใช้เครื่องดักฟังรุ่นใหม่ๆ พ่อก็ต้องใช้อุปกรณ์ป้องกันการดักฟังที่ทันสมัยพอกัน” อิทธิพูดยิ้มๆ แสงทองพยักหน้าเห็นดีเห็นงามไปกับพ่อทุกอย่าง
ooooooo
เพื่อพิสูจน์ความจริงว่าพ่อมีเมียน้อยอย่างที่แม่เข้าใจหรือเปล่า...แป๋วแอบสะกดรอยตามพ่อไปถึงบ้านหลังหนึ่งและพบว่าภายในเป็นบ่อนการพนัน!
ที่แท้ทรงธรรมไม่ได้มีเมียน้อยแต่ติดการพนันและกำลังเป็นหนี้ก้อนโตโดนนายบ่อนทวงแล้วทวงอีก แป๋วรับรู้เรื่องนี้อย่างหัวเสียมาก แล้วเลยมีปากเสียงกับนักเลงในบ่อนจนโดนมันทำร้ายปากคอแตกหน้าตาบอบช้ำ ขณะที่ทรงธรรมก็โดนทวงหนี้สองล้านและยื่นคำขาดหากไม่เอามาให้จะเล่นงานลูกสาวถึงตาย
สองพ่อลูกกลับมาในสภาพบาดเจ็บน่าเวทนา หญิงกับทรงยศตกใจมาก หญิงฟังความจริงจากปากสามีแล้วอดตัดพ้อไม่ได้
“ฉันคิดว่าคุณมีเมียน้อย ที่ไหนได้ติดการพนัน แล้วยังสร้างหนี้ตั้งหลายล้าน”
“คุณพ่อขายที่เอาเงินมาใช้หนี้ ที่ตรงเอกมัย” แป๋วเสนอ
ทรงยศเคยคัดค้านครั้งหนึ่งแล้ว แต่คราวนี้เขายินยอม “ก็ได้ ขายก็ได้ ใช้หนี้สองล้านแล้วส่วนที่เหลือเอามาให้ผม”
“ที่ตรงนั้นพ่อขายแล้ว...พ่อขายเมื่อ 5 ปีก่อน ตอนนั้นพ่อเป็นหนี้บ่อน 10 กว่าล้านเลยขายที่ตรงเอกมัยใช้หนี้”
“คุณพ่อบอกผมที่ตรงนั้นจะยกให้ผม”
“พ่อขอโทษ”
“งั้นก็เอาบ้านเข้าแบงก์ กู้เงินมาใช้หนี้”
“บ้าน...ผมเอาบ้านไปจำนองพ่อเลี้ยง กู้เงินมาเข้าบ่อน”
“คุณเอาบ้านที่เราอยู่ไปจำนอง” หญิงอุทานอย่างไม่อยากเชื่อว่าสามีจะทำลงไปได้
ทั้งภรรยาและลูกสาวพูดไม่ออก ผิดหวังเสียใจกับหัวหน้าครอบครัว ขณะที่ทรงยศครุ่นคิดหาวิธีแก้ปัญหา
“เรื่องมันกลายเป็นยังงี้แล้ว คุณพ่อก็ต้องกลับลำให้การเอาผิดพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงติดคุก หนี้ก็สูญ”
“ทำแบบนั้นลูกน้องพ่อเลี้ยงก็ต้องฆ่าล้างแค้น ตำรวจคุ้มครองเราไม่ได้หรอก เราต้องโดนฆ่ายกครัว”
“อะไรๆก็ไม่ได้ แล้วคุณพ่อจะให้พวกเราทำไงครับ”
“พ่อก็ไม่รู้”
ทรงยศโกรธพ่อมาก ฉุนเฉียวออกจากห้องปิดประตูปัง!!!
“แป๋วเข้าใจแล้ว ทำไมคุณพ่อไม่ซัดทอดพ่อเลี้ยง เพราะเราจะเสียทุกอย่าง”
ทรงธรรมละอายใจไม่กล้าสบตาลูกสาวกับภรรยา
“คุณคะ ยังไงเราก็ต้องหาเงินมาใช้หนี้บ่อนนะคะ มันขู่ฆ่าลูก”
“แป๋วไม่ต้องกลัวนะลูก พ่อไม่ให้ใครทำร้ายลูก”
คืนนั้นทรงธรรมตัดสินใจโทร.หาอิทธิ เป็นเวลาที่อิทธิกำลังกลุ้มใจไม่รู้จะเอาไม้เถื่อนไปฝากใครดีที่ไว้ใจได้
“คุณทรงธรรม...คดีถึงไหนแล้วครับ”
“พ่อเลี้ยงครับ ผมขอยืมเงินสองล้าน”
“เป็นหนี้บ่อนอีกสินะ เงินที่ยืมคราวก่อนคุณยังไม่ได้คืน...ผมไม่ให้ยืม”
“มันขู่จะฆ่าลูกสาวผม”
“ลูกคุณไม่ใช่ลูกผม ผมติดงานอยู่ แค่นี้นะครับ”
“เดี๋ยวครับ ผมยังมีโรงงานจำนองพ่อเลี้ยง ที่ดินโรงงานน่ะมูลค่าเกือบสิบล้าน”
“โรงงานคุณไม่ถูกปิดหรือ พวกป่าไม้ไม่ไปตรวจค้นหรือไง”
“ผมทำลายหลักฐานทันครับ เอาไม้ไปซ่อนในโกดัง”
อิทธิตาเป็นประกายมีทางออก ยื่นข้อเสนอทันที “คุณมีโกดัง...ผมให้ยืมเงินก็ได้แลกกับคุณเป็นธุระหาที่พักไม้ให้ผม”
ooooooo
