ร้อยป่า
ตอนที่ 2
เมื่ออิทธิได้รับรายงานจากสมุนมือขวาว่าเอาไม้มาไม่ได้เพราะโดนเสือ กลิ่นสัก มาขัดขวางก็โกรธมาก อาฆาตมาดร้ายเสือยิ่งขึ้นไปอีก ฝ่ายพงษ์ที่พอรู้ข่าวจากเสือว่าศรโดนยิงบาดเจ็บอยู่โรงพยาบาลก็ตกใจไม่น้อย
“นี่ผมมาจากโรงพยาบาล หมอเอากระสุนออกแล้ว แต่ศรเสียเลือดมากต้องนอนโรงพยาบาลหลายวัน”
“ทำไมไอ้วัตไม่โทร.บอกพี่”
“ผมให้ลูกทีมเอาไม้ไปส่ง ไม้ถึงอุทยานเรียบร้อยแล้วครับ คนที่ดักยิงน่ะยิงจากระยะไกล ต้องเป็นนักแม่นปืน พี่พงษ์สงสัยใคร”
“ที่เป็นไปได้ที่สุดก็ไอ้พล มือขวาของพ่อเลี้ยง เขาว่ามันเป็นมือปืนเก่า ฆ่ามาหลายศพ แต่ไอ้เขาเล่าว่าเนี่ยก็ไม่รู้จริงหรือมั่ว”
เสือรับฟังแล้วสั่งต่อให้แคนไปสืบเรื่องคนที่ชื่อพลว่าเป็นอดีตมือปืนจริงหรือเปล่า
วันเดียวกันนี้แป๋วมาโผล่ที่แพร่แล้วเช่ารถขับต่อไปยังบ้านพ่อเลี้ยงอิทธิเพราะมีธุระจะคุยด้วย
แต่แสงทองบอกว่าพ่อตนไปกรุงเทพฯ แป๋วผิดหวังแต่ยังไม่ถอดใจ ซักถามจนรู้ว่าอิทธิกลับเครื่อง
ไฟลท์บ่ายสาม แป๋วจึงตั้งใจไปดักรอเขาที่สนามบิน แต่ยังมีเวลาพอสมควรจึงโทร.หาเสือและนัดมาเจอกันที่ร้านอาหารในตัวเมืองแพร่
เสือแปลกใจที่แป๋วมาแพร่ แต่แป๋วไม่อยากพูดอะไรมาก เมื่อเจอกันก็ขอเลี้ยงข้าวเขาสักมื้อ แต่พอเห็นคราบเลือดที่นิ้วมือของเขาก็ซักถามด้วยความตกใจ แต่เสือกลับพูดนิ่งๆเรื่อยๆเหมือนเป็นเรื่องปกติ
“ผมห้ามเลือดให้เพื่อนน่ะ เมื่อกี๊โดนซุ่มยิง”
“เสือพูดเหมือนเมื่อกี๊เดินเล่นชิวๆชายป่า เสือโดนซุ่มยิงนะ”
“แรกๆที่ยิงกับมอดไม้ ผมก็มีกลัวบ้าง แต่ตอนนี้ชิน เสียงปืนก็เหมือนเสียงนกร้อง”
“แต่นกร้องไม่ทำคนตาย”
“คนจะตายตกบันไดบ้านยังตายเลยแป๋ว แล้วนี่แป๋วขึ้นมาทำอะไรที่แพร่น่ะ”
“แป๋วมาเคลียร์งานที่สวนป่าคุณพ่อ”
“เคลียร์อะไร สวนป่าพ่อแป๋วปิดแล้ว”
“คือ...แป๋วเอาเงินเดือนเดือนสุดท้ายมาให้ลุงที่เฝ้าสวนน่ะ”
“ลุงคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว”
“อ๋อ แป๋วไปหาแกที่บ้านน่ะ...มานี่ แป๋วสั่งอาหารให้” แป๋วเปลี่ยนเรื่องดึงเมนูจากเสือมาเพราะกลัวโดนจับโกหกได้
แน่นอนว่าเสือสงสัยแต่ยังไม่พูดอะไรต่อ จนกระทั่งกินข้าวอิ่มและแป๋วจะแยกไปสนามบิน เสืออาสาไปส่งแต่เธอไม่ยอม อ้างว่าตนเช่ารถขับมา เสือทำเหมือนปล่อยให้แป๋วไปง่ายๆ แต่ความจริงเขาแอบสะกดรอยตามเธอมาถึงสนามบิน
ooooooo
ทันทีที่ถึงสนามบินแล้วเห็นหน้าพลที่มารอรับ อิทธิก็แสดงอาการโมโหและต่อว่าพลทำงานพลาดอีกแล้ว
“ไอ้เสือ กลิ่นสัก มันมาขัดขวางครับ”
“มันเพิ่งมาอยู่ไม่กี่วัน ทำงานฉันพัง 2 งาน”
“หมอนี่ไม่ธรรมดา”
“ฉันถามคนรู้จักในกรมป่าไม้ เขาว่า...เสือ กลิ่นสัก เป็นมือปราบเบอร์ 1 ของกรม แต่ทุกคนต้องมีจุดอ่อน เอ็งไปสืบเรื่องไอ้เสือ กลิ่นสัก หาจุดอ่อนมันให้เจอ”
พลรับคำแข็งขัน แล้วพอสองคนเดินออก
จากอาคารสนามบินจะไปขึ้นรถ แป๋วก็โผล่มาทักพ่อเลี้ยงบอกว่าตนมารอเขาอยู่
“มาดักรออา มีเรื่องอะไรเอ่ย”
“ตั้งแต่โดนจับ คุณพ่อทำงานไม่สะดวกเลย พวกป่าไม้ตามกวน แป๋วเลยคิดว่าแป๋วจะทำแทนคุณพ่อค่ะ”
“นี่แป๋วจะทำ...”
“สวนป่าค่ะ พ่อเลี้ยงสนใจร่วมงานกับแป๋วเหมือนที่เคยร่วมงานกับคุณพ่อไหมคะ”
อิทธิแปลกใจถามดักว่า “เท่าที่อารู้พ่อแป๋วกันแป๋วจากเรื่องนี้”
“ความลับไม่มีในครอบครัวค่ะ แป๋วรู้มานานแล้ว พ่อเลี้ยงกับคุณพ่อทำอะไรบ้าง เราไปหาที่นั่งคุยกันนะคะ”
