ร้อยป่า
ตอนที่ 2
“แป๋วไม่ต้องขึ้นเครื่องเหรอ”
“เครื่องดีเลย์ค่ะ แป๋วมีเวลา”
“เอาเป็นว่าอารู้แล้ว แป๋วต้องการอะไร ขอเวลาอาคิด ความต้องการของเราตรงกันเหรอเปล่า”
“แป๋วก็หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันนะคะ”
อิทธิมองประเมิน...เด็กสาวคนนี้สนใจร่วมค้าไม้เถื่อนกับตนแน่หรือ?
เสือแอบอยู่ห่างๆ สงสัยว่าแป๋วจะทำอะไรกันแน่ เขาหาจังหวะเหมาะตอนเธอแยกจากอิทธิแล้วโผล่มาคว้าแขนเธอไว้
“เสือ! นี่ตามแป๋วมาเหรอ”
“แป๋วคุยอะไรกับพ่อเลี้ยงอิทธิ”
“เสือแอบดูแป๋ว? แป๋วกับพ่อเลี้ยงทักทายกันตามปกติ”
“จากที่เห็นน่ะไม่ได้แค่ทักทาย แป๋วกำลังทำอะไร”
“ทำสิ่งที่ถูกต้อง”
“บอกผมมา อย่าให้ผมเป็นห่วง”
“เสือ...แป๋วสนับสนุนเสือ เสือก็ควรสนับสนุนแป๋ว”
“มันไม่เหมือนกัน อาชีพผมน่ะมันเสี่ยงตายอยู่แล้ว แต่แป๋วไม่ต้อง! พ่อเลี้ยงเป็นคนอันตราย
มากนะ อย่ายุ่งกับเขา”
“ต้องไปเช็กอินแล้ว เดี๋ยวตกเครื่อง” แป๋วเดินหนีไปเคาน์เตอร์เช็กอินอย่างเร็ว เสือได้แต่มองตามห่วงๆ
ooooooo
กลับถึงบ้านที่กรุงเทพฯแป๋วจดจ่อรอพบพ่อ แต่ผ่านไปจนกระทั่งตีสองพ่อเพิ่งจะกลับมา
แป๋วถามพ่อไปไหนมาก็ได้คำตอบว่าไปหาเพื่อนให้เขาช่วยเรื่องคดีสวนป่า
“นี่แป๋วรอพ่อ หายโกรธพ่อแล้วหรือ”
“แป๋วมีเรื่องจะบอกคุณพ่อค่ะ แป๋วกับพ่อเลี้ยงอิทธิจะหุ้นกันทำสวนป่า”
“แป๋ว! แป๋วคิดอะไรอยู่น่ะลูก พ่อเลี้ยงเป็นผู้มีอิทธิพล แป๋วอย่ายุ่งกับเขา”
“ทีคุณพ่อยังยุ่งได้นี่คะ”
“ห้ามแป๋วเจอพ่อเลี้ยงอีก นี่คือคำสั่ง”
“ทางเดียวที่แป๋วจะไม่เจอพ่อเลี้ยงคือพ่อเลี้ยงติดคุก”
“นี่แป๋วบีบพ่อให้ซัดทอดพ่อเลี้ยง”
“คุณพ่อต้องเลือกแล้วค่ะ จะปกป้องแป๋วหรือปกป้องพ่อเลี้ยง”
“พรุ่งนี้พ่อจะโทร.หาพ่อเลี้ยง ขอเขาอย่ายุ่งกับแป๋ว แล้วแป๋วอย่าบีบพ่ออีกเพราะพ่อไม่เปลี่ยนใจ”
“แป๋วไม่เข้าใจเลยค่ะ ทำไมคุณพ่อปกป้องเขาขนาดนี้”
“พ่อมีเหตุผล”
“เหตุผลอะไรคะ”
ทรงธรรมเดินหนีไม่ยอมตอบคำถามลูกสาว ...แป๋วเครียดที่บีบพ่อไม่ได้ผล แล้วยิ่งเครียดหนักกว่าเดิมเมื่อเดินมาเจอแม่นั่งร้องไห้น้ำตานองหน้า เล่าให้ลูกฟังว่าพ่อกลับบ้านดึกแบบนี้เป็นประจำ บางวันก็ไม่กลับเพราะพ่อมีเมียน้อย แป๋วสงสารแม่มาก กอดและพูดปลอบแม่ พร้อมกันนี้ก็คิดว่าจะพิสูจน์ให้ได้ว่าจริงหรือเท็จ
รุ่งขึ้นเสือกับลูกทีมพิทักษ์ไพรทั้งสี่คนตื่นแต่เช้ามาออกกำลังกายที่หน้าบ้านพักในหน่วยฯ วัตเห็นแล้วอยากเข้าร่วมทีมเผื่อตัวเองจะดูหล่อเท่อย่างทุกคนขึ้นมาบ้าง
หลังจากนั้นถึงเวลาเริ่มทำงานทั้งที่เป็นวันเสาร์ซึ่งเสือบอกวัตว่าพวกตนทำงานไม่มีวันหยุด เสือประชุมลูกน้องโดยมีวัตร่วมด้วย
“จังหวัดแพร่มีการบุกรุกป่าค่อนข้างมาก ตัดไม้ทำไร่ข้าวโพด จะป้องกันได้ก็ต้องลาดตระเวนเฝ้าระวังผืนป่า”
“ปกติลาดตระเวนเดือนละกี่หน” แสวงถามวัต
“อย่าถามเดือนกี่หนพี่ ต้องถามปีละกี่หน พี่พงษ์แกว่าหน้าที่ดูแลป่าให้พวกเจ้าหน้าที่อุทยานรับผิดชอบเป็นหลัก”
“คิดยังงี้ไม่ถูก เราเป็นหน่วยป้องกันและปราบปรามการบุกรุกป่า หน้าที่หลักคือรักษาผืนป่า ต่อไปนี้หน่วยเราจะลาดตระเวนทุกอาทิตย์ เริ่มลาดตระเวนวันนี้เลย”
ทีมของเสือเดินเท้าออกลาดตระเวนป่า โดยมีแผนที่และเข็มทิศนำทาง พวกเขาตกอยู่ในสายตาลูกน้องของพ่อเลี้ยงอิทธิโดยไม่รู้ตัว
