ริมฝั่งน้ำ

“พี่คนนั้นใครน่ะ อยู่ชั้นนี้เหรอ ไม่เคยเห็นหน้า”

“อ๋อ...พี่วีรกิจ แกคงมาหาสารวัตร”

ไตรทศไปที่โต๊ะทำงานเปิดหาข้อมูลวีรกิจในคอมฯ ปรากฏชื่อ วีรกิจ สถิตหิรัญ ลูกคุณยายนิ่มนวล

ไตรทศมองไปอีกที เห็นวีรกิจเดินถือแฟ้มออกมามีสารวัตรหนุ่มคนหนึ่งเดินตามมาส่ง

วีรกิจขอโทษสารวัตรหนุ่มคนนั้นว่านายอยากรู้ตนเลยต้องมาเอง พอวีรกิจเดินผ่านไป ไตรทศไปถามสารวัตรหนุ่มคนนี้ว่าเขามาดูคดีดังๆใช่ไหม พวกไฮโซขับรถชนหรือเปล่า หน้าคุ้นมาก สารวัตรหนุ่มบอกว่าวีรกิจอยู่ส่วนเก็บหลักฐานไม่ได้ทำคดีโดยตรง ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า ไตรทศบอกว่าไม่มี ตนคงจำผิดคน

ไตรทศฟังหลายฝ่ายวันนี้แล้วพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด

ooooooo

เช้าอีกวัน อานัสเดินออกมาเห็นต้นกำลังเอาเก้าอี้กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กกระติกน้ำใส่รถ ถามว่าจะไปไหน ต้นบอกว่าจะไปรับคุณปู่ที่บ้านร่มไม้ คุณปู่ให้พาไปงานศพเพื่อน

อานัสสนใจจี๋ ถามว่าทำไมต้องขนอะไรไปเยอะแยะ ต้นบอกว่างานศพที่แพร่ต้องไปค้าง นึกได้บอกอานัสว่า “มือถือคุณปู่ ต้นเพิ่งเอาไปซ่อมให้ยังไม่ได้เอาเครื่องคืน ถ้ามีอะไรพี่เอิร์ธโทร.หาต้นได้เลยนะครับ”

พอต้นขับรถออกไป อานัสพึมพำแววตาเจ้าเล่ห์

“คุณปู่ไม่อยู่บ้านร่มไม้เหรอ”

วันเดียวกัน พฤกษ์ดูคนงานตัดกล้วยไม้อยู่ในสวน เขาโทร.บอกวีนัสว่าเย็นนี้สอนเสร็จจะไปรับ วีนัสถามว่าจะรับไปไหน เขาบอกว่าเพื่อนอาจารย์เปิดร้านอาหารเลยอยากไปช่วยชิม

วีนัสทำเล่นตัวนิดหนึ่ง พอพฤกษ์ถามว่าจะไปหรือไม่ไป ก็รีบบอกว่าไป เร่งให้มารับเร็วๆ อย่าปล่อยให้รอนาน

วีนัสฮัมเพลงรดน้ำต้นไม้ต่ออย่างครึ้มใจ พอหันมาก็เจออานัสเข้ามาทางข้างหลังจนเกือบถูกฉีดน้ำใส่

“วีนัส...ช่วยผมด้วย” อานัสหน้าตาร้อนใจบอกว่า “คุณปู่ไม่รู้หายไปไหน”

วีนัสบอกว่าต้นเพิ่งมารับไปเมื่อเช้านี้เอง อานัสปั้นน้ำเป็นตัวว่า พอไปถึงโรงแรมแล้วอยู่ๆคุณปู่ก็หายตัวไป ปิดมือถือด้วย ไม่รู้น้อยใจเรื่องอะไรขึ้นมา วีนัสตกใจถามว่าหาดีแล้วหรือ

“ค้นจนทั่วแล้ว ต้นมันไม่กล้าบอกใครเพราะ กลัวโดนที่บ้านด่า มันก็เลยโทร.มาบอกผม ผมนึกถึงใครไม่ออกจริงๆนอกจากคุณ คุณสนิทกับคุณปู่ คุณอาจจะพอช่วยคิดได้ว่าท่านจะไปที่ไหน ช่วยผมหน่อยนะวีนัส ช่วยหาปู่ผมที”

อานัสตีหน้าเศร้าน่าสงสาร วีนัสเป็นห่วงชาญชัยชวนไปกันเลย อานัสบอกให้ไปรถตนเลย หรือเธอจะขับรถไปเองก็ได้ วีนัสบอกว่าณิตาเพิ่งขับรถพายายไปทำบุญ อานัสชวนไปรถตนเลยดีกว่า เพราะยิ่งช้าตนสังหรณ์ใจว่าคุณปู่จะไม่ปลอดภัย  พูดแล้วเดินนำไปเลย วีนัสรีบเดินตาม

นิ่มนวลถือหนังสือเดินอยู่ในห้องโถงชะเง้อมองสองคนที่เดินไปอย่างเร่งรีบด้วยความสงสัย