ริมฝั่งน้ำ

มันตั้งใจยั่วตน เอี้ยงด่าไอลดาว่าถ้าเห็นเฟดริกดีกว่าก็ไม่ต้องมาเรียกตนว่าแม่

เถียงกันไปมาความเลยแตกว่าที่แท้เฟดริกเป็นพ่อของไอลดา! ไอลดาช็อกเมื่อรู้ความจริงที่เจ็บปวดเดินออกจากบ้านร่มไม้ฯไปเลย

พฤกษ์ถูกวีนัสโกรธจนไม่อยากเห็นหน้า แม้ตัวเขาไม่รู้ว่าถูกโกรธเรื่องอะไรแต่ก็ยอมรับได้ถ้าทำให้

เธออารมณ์ดี ทำให้วีนัสยิ่งโมโห เสียงเขียวใส่ว่า

“ถ้าเห็นว่าฉันเป็นจอมหาเรื่องก็หยุดสิคะ เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องถ้าอาจารย์ไม่เคยมองเห็นความผิดของตัวเองทั้งต่อหน้าหรือลับหลังคนอื่น” พูดๆๆฝากงาน

กับอ้อยแล้วออกไปเลย พฤกษ์ถามว่าจะไหนตนไปด้วย

“ไม่ต้องค่ะ ดูแลตัวเองได้”

คณิตาเป็นห่วงตามวีนัสไปที่ห้างสรรพสินค้าบอกว่าอาจารย์พฤกษ์เขาก็มาง้อแล้ว ทำไมไม่หันหน้าคุยกันดีๆ

“ณิตา เราต้องการเหตุผลไม่ใช่แค่มาง้อเอาตัวรอดไปวันๆ เค้าบอกจะดูแลเราแล้วไปกอดกับหนึ่งธิดา เหตุผลคืออะไร เราจะเชื่อคำพูดเขาได้อีกไหม”

เนมอยู่ในร้านขายเสื้อผู้ชาย เห็นวีนัสก็ปรี่เข้าไปถามว่ามาช็อปกันหรือ ตนกำลังจะหาซื้อเสื้อให้อาจารย์พฤกษ์ เนมปั้นน้ำเป็นตัวปั่นหัววีนัสว่าบังเอิญตนทำเครื่องสำอางเลอะเสื้ออาจารย์เลยจะซื้อเสื้อไปเปลี่ยนให้แต่ไม่รู้ว่าไซส์ไหน วีนัสนึกถึงที่เห็นพฤกษ์กอดกับเนมยิ่งตอกย้ำความเชื่อว่าทั้งสองมีอะไรกัน!

ooooooo

เอี้ยงเป็นห่วงไอลดาที่หายไป วีนัสก็ยังติดต่อไม่ได้ คณิตาบ่นว่าโทร.หาอาจารย์พฤกษ์กับไตรทศก็ไม่มีคนรับสาย ทุกคนฟังแล้วยิ่งเป็นห่วงไอลดา

ที่แท้พฤกษ์อยู่กับไอลดาแล้ว ทั้งสองนั่งคุยกัน

ที่ริมสวนสวย ไอลดาบอกว่าตนงงไปหมดไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี พฤกษ์บอกว่าเธอควรดีใจที่ได้เจอคนที่อยากเจอมาตลอด เปรียบเทียบและเตือนสติว่า

“อย่างน้อยแกก็โชคดีกว่าฉัน พ่อแกยังมีชีวิตอยู่ให้แกได้ตอบแทนบุญคุณ ฟังฉันนะไอ้ไอ...เลิกคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาเถอะ มันไม่มีประโยชน์ ตอนนี้พ่อแกมายืนอยู่ตรงหน้า แกควรทำสิ่งที่แกอยากทำมาตลอด”

ขณะนั้นเองเสียงไลน์ที่โทรศัพท์ดังขึ้น พฤกษ์กดอ่านแล้วบอกไอลดาว่า

“คุณคณิตาไลน์มาบอกว่าแม่แกกับลุงเฟรดเถียงกันอยู่”

ไอลดาหน้าเสียรีบกลับบ้านร่มไม้ฯ เอี้ยงโทษว่าเฟดริกทำให้ลูกโกรธจนหนีไป สั่งไอลดาให้ไปเก็บของกลับไปอยู่บ้านเราสองคน ชี้หน้าเฟดริกปราม “ส่วนแกอย่าตามมานะ!”

ไอลดาขอร้องแม่อย่าทำกับพ่ออย่างนี้ เอี้ยงถามว่ายอมรับคนอย่างนี้เป็นพ่อหรือ คนที่ทิ้งแกกับแม่ไป เฟดริกขอโทษเพราะตอนนั้นตนไม่รู้ว่าเอี้ยงท้อง สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเอี้ยงกับลูกไปอีก

“ไม่ต้องสัญญาหรอกค่ะ แค่พ่อไม่ทิ้งพวกเราไปอีกก็พอแล้ว”