พรายสังคีต
ตอนที่ 14
ที่มุมหนึ่งในป่า...เทิด พุก กับดวงนั่งรอบกองไฟเล็กๆ ปรึกษากันอย่างเคร่งเครียด
“เพราะตัวข้าแท้ๆที่ริเล่นคุณไสยเพียงเพื่อหวังจะแก้แค้นให้สะใจ ทำให้แม่ดวงและเอ็งต้องมาเดือดร้อนทุกข์ทรมานอยู่แบบนี้ ข้าขอโทษจริงๆ” เทิดเอ่ยอย่างละอายใจ ดวงเข้าไปนั่งข้างๆเทิดพูดอ่อนโยน
“อย่าโทษตัวเองอีกเลยจ้ะพี่เทิด อย่างน้อยสิ่งที่พี่ทำก็ได้นำพาให้ฉันได้มาพบพี่อีก ถึงจะต้องทุกข์ทรมานอีกสักกี่ครั้งกี่หนฉันก็ไม่เสียใจ”
“แม่ดวง...ผีห่าซาตานตัวไหนมันดลใจให้ฉันเห็นผิดเป็นชอบ ทำเรื่องร้ายกาจรุนแรงได้ถึงเพียงนี้ก็ไม่รู้”
“กรรมไงจ๊ะ กรรมที่ผูกพันกันมาแต่ชาติปางก่อน”
“แม่ดวงพูดถูก สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้ก็คือต้องหาวิธีที่จะหยุดอำนาจไสยดำให้ได้” พุกเสริม
“ก็นี่ล่ะคือสิ่งที่ข้าแค้นใจตัวเองเหลือเกินที่ไม่เชื่อคำเตือนของพ่อหมอ”
ในอดีต พ่อหมอถือสมุดข่อยในมือลังเลว่าจะส่งให้เทิดหรือไม่ แต่เทิดรีบดึงสมุดข่อยจากพ่อหมออย่างตื่นเต้นดีใจ พ่อหมอจึงได้แต่เตือนสติ...
“ข้าอยากให้พ่อครูไตร่ตรองดูอีกสักครั้ง อำนาจไสยดำไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใดจะริไปล้อเล่นกับมัน”
“ไม่ต้องพูดอีกแล้ว ไม่มีใครมาเปลี่ยนใจข้าได้ ไอ้อีที่มันทรยศต่อข้า มันจะต้องได้รับผลกรรมอย่างสาสม” เทิดผลุนผลันออกจากบ้านพ่อหมอ
“เดี๋ยวก่อนพ่อครู”
พ่อหมอรีบเรียกเทิดจะยื่นสมุดข่อยอีกเล่มให้ เทิดชะงักถามว่า
“อะไรรึ”
“นี่คือวิธีถอนคำสาปแช่ง หากพ่อครู...”
“ข้าไม่ต้องการ” เทิดโมโหโพล่งออกไปอย่างผูกพยาบาทอาฆาตแค้น “ไม่ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
ข้าก็ไม่มีวันที่จะถอนคำสาปแช่งจากไอ้กล้าและอีดวง สิ่งที่ข้าต้องการก็คือให้มันสองคนตายตกไปตามกันและได้รับทุกข์ทรมานอย่างไม่มีวันจบสิ้นทุกชาติทุกภพ”
พูดแล้วเทิดพรวดออกไปทันทีโดยไม่ฟังคำทัดทานใดจากพ่อหมออีกเลย
ooooooo
