แม่สื่อปากร้าย ผู้ชายรสจัด
ตอนที่ 5
สองคนใช้เวลาคุยกันไม่นาน ยายวรรณรับซองเอกสารนั้นมาเปิดดู มันคือโฉนดที่ดิน แต่ไม่ได้อ่านก็เก็บเข้าซองไว้อย่างเดิม
“ขอโทษด้วยนะครับ ที่ต้องรบกวนคุณแม่”
“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ พ่อทวีปเองเถอะ ปล่อยวางซะบ้าง”
“ผมจะพยายามครับ”
“แล้วนี่สุขภาพเป็นยังไงบ้างล่ะ หน้าตาดูซีดเซียวทีเดียว”
“ไม่สบายนิดหน่อยครับ แต่ทานยาแล้วไม่เป็นอะไร”
“ยังไงก็ดูแลตัวเองดีๆนะ แดนมันก็เหลือแต่เรานะที่เป็นที่พึ่ง ฉันเองก็แก่มากแล้ว ยังไงคงต้องไปก่อน จะห่วงก็แต่ตาแดนนี่แหละ”
ทวีปชะงัก พึมพำเสียงแผ่วว่า “ไม่ใช่คุณแม่หรอกครับที่ต้องไปก่อน”
ยายวรรณไม่ได้ยิน ถามลูกเขยว่ามีอะไรอีกหรือเปล่า
“ไม่ครับ ไม่มีแล้ว ผมขอรบกวนคุณแม่เท่านี้ครับ” ทวีปพูดพลางมองไปที่รูปถ่ายของแดนสุขวัยเด็กบนโต๊ะ ความรู้สึกเศร้าหมองเข้าครอบคลุมใจเขา
ooooooo
เย็นนั้นแดนสุขขับรถมาส่งกลิ่นจันทร์ที่บ้านและตื๊อจนเธอยอมให้เข้ามากินน้ำแก้คอแห้ง ความจริงแดนสุขต้องการสอดส่องความเป็นอยู่ของเธอเพราะเริ่มสนใจเธอนั่นเอง
กลิ่นจันทร์มือเจ็บทำอะไรไม่ถนัด อาหารการกินหลักๆในบ้านก็เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซึ่งแดนสุขบอกว่ายายของตนไม่ค่อยให้กินแบบนี้เพราะท่านทำกับข้าวเก่ง กลิ่นจันทร์เลยถึงบางอ้อว่าเขามีฝีมือและได้วิชาในการทำอาหารมาจากคุณยายนี่เอง
วิธีการกินบะหมี่ของกลิ่นจันทร์ไม่เหมือนใคร เธอใช้หลอดดูดเส้นกินน่าอร่อย บอกว่าได้อารมณ์กว่าใช้ตะเกียบ คะยั้นคะยอให้แดนสุขลองบ้างแต่เขาไม่กล้า จนกระทั่งกลับไปบ้านคุณยายแล้วลองทำ ปรากฏว่าร้อนปากแทบพอง สงสัยว่าป้าเกลือทนได้ยังไง
คุณยายเดินมาด้านหลัง เห็นถ้วยบะหมี่มีหลอดก็ตกใจ “ตายแล้ว! ทำไมไม่กินดีๆ ทำตัวพิเรนทร์ใหญ่แล้วนะเรา”
“ต้นแบบไม่ใช่ผมนะครับ คุณยายต้องไปว่ายัยป้าเกลือโน่น”
“พูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็ดี ไปทำอะไรหนูกลิ่น ถึงกับเลือดตกยางออกเลยเหรอ”
“มันเป็นอุบัติเหตุครับ แดนไม่ได้ตั้งใจ”
“เราชักจะเอาใหญ่เกินไปแล้วนะ ถ้าเป็นอย่างนี้เห็นทียายจะต้องเอาจริงกับเราซักที”
“คุณยายครับ แดนไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แดนไม่ได้อยากให้กลิ่นเขาเจ็บตัวซักหน่อย”
“แน่ใจนะ”
“สาบานก็ได้ครับ แดนเองก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นเขาเจ็บขนาดนั้น”
“ก็ได้ แต่ต่อไปนี้ห้ามหาเรื่องหนูกลิ่นเขาอีก เข้าใจไหม”
แดนสุขพยักหน้าจ๋อย แล้วต้องหน้ามุ่ยเมื่อคุณยายบอกว่าทำซุปไว้ พรุ่งนี้ให้เขาเอาไปให้พ่อที่บริษัท มีผลไม้ด้วยให้เอาไปเผื่อสุรินทร์ แดนสุขทำท่าจะปฏิเสธแต่คุณยายถลึงตาปราม
“อย่ามาขัดยายนะ เราไม่ได้ไปหาพ่อเขานานแล้ว วันนี้เขาก็แวะมา ขนาดไม่สบายอยู่”
“คงไม่เป็นอะไรหรอก ออกจากโรงพยาบาลแล้วนี่ครับ”
“ยังไงก็ต้องไปเยี่ยม เราเป็นลูกนะแดน จะใจร้ายเห็นพ่อตัวเองเจ็บป่วยแล้วไม่ยอมไปเยี่ยมเลยเหรอ”
แดนสุขจำใจรับปาก บอกว่าที่ไปเพราะยายสั่งยายพอใจที่อย่างน้อยหลานก็เชื่อฟัง
“แล้วเขามาทำไมล่ะครับวันนี้”
“ก็มาเยี่ยมเยียนถามไถ่ตามปกตินั่นแหละ ดูซิ ขนาดป่วยๆพ่อเขายังมาเลย”
“ก็คงอยากชดเชย”
“เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกแล้วนะ” คุณยายพูดพลางลุกขึ้นเดินไป แดนสุขถอนใจก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเซ็ง
