ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ

SHARE
ตอนที่ 13

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



วินาทีที่วิคเหนี่ยวไก ปูรณ์ตวัดเตะตัดขาจนมันล้ม ปูรณ์กระโดดคร่อมระดมต่อยมันไม่ยั้ง แต่พอวิคลุกขึ้นได้มันยิงเฉี่ยวขาปูรณ์จนบาดเจ็บ มันจ่อปืนจะยิงซ้ำ

พริบตานั้น ท่อนไม้ท่อนหนึ่งก็ฟาดเข้าที่กลางหลังมันอย่างแรง มันล้มกลิ้งปืนในมือลั่นกระเด็นจากมือ แต่อีกมือของมันยังถือโทรศัพท์ที่คุยกับสวัสดิ์และคุณหญิงแขอุไรอยู่

“วีว่า...” ปูรณ์อุทานเมื่อเห็นวีว่าถือไม้ที่ฟาดวิคเมื่อครู่นี้

“อาปูรณ์” วีว่าร้องเรียกอย่างเป็นห่วง

เสียงของทั้งสองเข้าไปในโทรศัพท์ สวัสดิ์ตกใจร้องถาม “เกิดอะไรขึ้นไอ้วิค!”

วีว่าทิ้งไม้วิ่งมาประคองปูรณ์เร่งให้รีบไปกันเถอะ แต่ปูรณ์ขยับตัวไม่ขึ้น วีว่าจะช่วยประคอง แต่ถูกวิคกระชากผมจนหน้าหงาย มันเห็นวีว่าในร่างมุกริน มันเย้ยว่ายังไม่ถึงคิว อย่าลัดคิว มันกระชากเธอขึ้นมาตบจนวีว่าล้มกลิ้งไปกับพื้น

ลมที่ถูกคนงานสกัดไว้ที่เชิงสะพานเขาวิ่งฝ่าคนงานข้ามไปยังกลางสะพานที่กำลังมีเหตุการณ์อยู่

เวลาเดียวกันนี้ ที่สะพานวิคกำลังต่อสู้กับปูรณ์และวีว่าในร่างมุกรินในขณะที่โทรศัพท์ก็ยังเปิดติดต่อกับคุณหญิงและสวัสดิ์ และอัดเสียงทั้งหมดไว้ ฝ่ายลมก็วิ่งตะบึงจากเชิงสะพานขึ้นมา และตำรวจก็นำกำลัง บ่ายหน้ามายังที่เกิดเหตุอย่างเร็ว

วิคจะยิงมุกรินแค้นที่ถูกเธอเอาไม้ฟาด ลมวิ่งตะบึงมาตะโกนสุดเสียง

“ไม่นะไอ้วิค!! แกจะทำอะไร แกตกลงกับฉันแล้วไม่ใช่เหรอ!!”

ปูรณ์หันมองลม ในขณะที่คุณหญิงและสวัสดิ์ชะงักอึ้งเมื่อรู้ว่าลมไปที่นั่น

“อย่าทำบ้าๆนะไอ้วิค แกตกลงกับฉันแล้วไง ว่าถ้าแกปล่อยมุกรินมาให้ฉัน แกจะได้ร้อยล้านจากฉัน”

เสียงตะโกนของลมดังเข้าไปในโทรศัพท์ คุณหญิงด่า “ไอ้ลูกโง่!!” แข่งกับเสียงลมที่ตะโกนบอกวิคว่าถ้าเขาฆ่ามุกรินนอกจากไม่ได้เงินร้อยล้านแล้วยังต้องถูกตำรวจตามล่าด้วย

นาทีนี้มือถือของวิคมีเสียงตะโกนจากทั้งคุณหญิงและลม ฝ่ายหนึ่งสั่งวิคให้ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!! ในขณะที่อีกฝ่ายร้องตะโกนให้ปล่อยเธอ...ปล่อยเธอ...

ปูรณ์ในสภาพบาดเจ็บจนขยับตัวแทบไม่ได้ มองวีว่าที่ถูกวิคจ่อปืนใส่อย่างทรมานใจ

เวลาเดียวกันนั้น รถตำรวจมาจอดที่เชิงสะพานแล้วกำลังตำรวจก็กรูกันวิ่งขึ้นไปบนสะพาน เป็นเวลาเดียวกับที่วิคยิงมุกรินจนร่างเธอกระดอนขึ้นไปก่อนร่วงลงมาแน่นิ่งกับพื้นสะพาน!

คุณหญิงและสวัสดิ์ฟังเหตุการณ์อยู่ต่างยิ้มออกมาอย่างสะใจ ปูรณ์ช็อกกับสิ่งที่เห็น ในขณะที่วิคตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

“แกคิดว่าแกเสนอให้ฉันร้อยล้านแล้วจะทำให้แกมาสั่งฉันโน่นนี่ได้หรือไอ้ลม? สันดานลูกคนรวยอย่างแกมันก็เป็นอีแบบนี้ทุกคน! รู้ไหมว่ากูรำคาญ!! มึงคิดว่ามีเงินก็เอามาฟาดหัวสั่งอะไรใครได้ทุกคนรึ! ประทานโทษ มันใช้ไม่ได้กับคนอย่างฉันว่ะ เพราะคนอย่างฉันมันรู้จักหาเงินได้ด้วยตัวเองอยู่แล้วโว้ย!!”

“ไอ้เวรเอ๊ย แกหักหลังพวกฉัน” สวัสดิ์ตะโกนไปในโทรศัพท์

วิคยังพล่ามอย่างบ้าเลือดว่าตนสะใจมากเวลาที่ได้ฆ่าคน นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ตนยิงมุกริน บอกลมว่ามันอดใจไม่ไหวจิงๆ ลมพุ่งเข้าใส่วิค ทั้งสองล้มลงไปด้วยกันต่อสู้กันกลิ้งอยู่กลางสะพาน แล้วจู่ๆก็มีเสียงปืนลั่นขึ้น ลมผงะยกมือตัวเองขึ้นดู จึงรู้ว่าตัวเองถูกยิงที่ท้อง

ลมล้มลงกับพื้น วิคพุ่งเข้าไปพูดใส่หน้าว่า “มึงมันโง่มากเพื่อน มึงรู้ไหมว่ามึงจะเป็นคนสุดท้ายที่กูอยากยิง!” แต่แล้วมันก็เปลี่ยนใจจะสงเคราะห์ให้ลมตายโดยไม่ทรมาน แต่ขณะมันจะเหนี่ยวไกนั้น เสียงผู้กองวริทก็ตะโกนขึ้น

“หยุดนะนายวิค!! นายถูกจับแล้ว!!”

วิคตวัดกระบอกปืนมาทางตำรวจลั่นไกทันที พร้อมกับปืนจากตำรวจก็คำรามขึ้นสามนัดซ้อน วิคกระดอนขึ้นมันตายกลางอากาศ ตกลงมาแน่นิ่งจมกองเลือด เครื่องอัดเสียงดิจิตอลของมันกระเด็นไปที่พื้น!

นาทีนี้...ทุกอย่างสงบนิ่ง เงียบงันราวกับไม่ได้เกิดอะไรขึ้น! มีแต่การเคลื่อนไหวที่ไร้เสียงและอ่อนแรง เมื่อลมกับปูรณ์ต่างพยายามพาร่างที่บาดเจ็บของตนคลานไปหาวีว่าในร่างมุกรินที่นอนจมกองเลือดอยู่ ต่างเข้าไปจนแตะมือเธอไว้คนละข้าง ปูรณ์จับมือวีว่า...ส่วนลมจับมือมุกริน...ในร่างเดียวกัน!

“ไม่นะ วีว่า..มันจะต้องไม่จบลงแบบนี้ อาจจะไม่ยอมให้มันจบลงแบบนี้...” ปูรณ์พร่ำบอกวีว่า

“ไม่เป็นไรนะริน...เดี๋ยวผมจะตามรินไป...ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไร...” ลมพยายามบอกมุกรินที่เขาแตะมือเธออยู่ก่อนหมดสติไป...

ผู้กองวริทสั่งตำรวจให้เรียกรถพยาบาลด่วน ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึงสองคัน

วินาทีนั้น! มีเสียงแว่วขึ้นข้างหูปูรณ์ที่นอนตาปรือเพราะบาดเจ็บอยู่

“อาปูรณ์...”

ปูรณ์มองไปทันที เขาเห็นร่างคุณลึกลับกับวีว่าที่โปร่งแสงยืนอยู่ด้วยกัน เขารวบรวมแรงถามวีว่าว่าเกิดอะไรขึ้น?

“ร่างของมุกรินดับสูญไปแล้ว จิตของวีว่าเลยไม่สามารถอยู่ในร่างนั้นได้อีกต่อไป” ปูรณ์ถามว่าคุณคือใคร วีว่าบอกว่า นี่คือคุณลึกลับที่ตนเคยเล่าให้อาปูรณ์ฟัง ปูรณ์จ้องคุณลึกลับพึมพำ “คุณลึกลับ...”

คุณลึกลับแปลกใจที่ปูรณ์เห็นตน แต่เรื่องเร่งด่วนเวลานี้คือ ให้ปูรณ์กัดฟันสู้อีกยก ย้ำกับเขาว่า...

“เพราะถ้าคุณช้าเกินไป คุณอาจจะช่วยเหลือวีว่าไม่ได้อีกแล้ว” ปูรณ์ถามงงๆว่าช่วยอย่างไร “ช่วยให้วีว่ากลับเข้าร่างเพราะกำลังเกิดเรื่องกับร่างของวีว่าคุณต้องลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้”

เวลาเดียวกัน ลมที่บาดเจ็บสาหัสแต่ยังจับมือมุกรินไว้แน่น เขาถูกตำรวจนำตัวมาขึ้นรถพยาบาล ลมจับมือมุกรินไว้แน่นไม่ยอมไปหรือถ้าจะไปก็ต้องไปด้วยกัน แต่ในที่สุดลมก็ถูกตำรวจนำตัวไปขึ้นรถพยาบาลจนได้

ตำรวจนายหนึ่งเข้ามารายงานผู้กองวริทว่า ตนเอาเครื่องบันทึกเสียงดิจิตอลของวิคไปก๊อบปี้ไว้แล้ว น่าจะเป็นหลักฐานที่ชี้ชัดว่าใครเป็นผู้ว่าจ้างให้นายวิคฆ่าใครต่อใครไม่หยุดหย่อน อีกครู่เดียวก็มีตำรวจมารายงานว่าตนจะไปสอบปากคำปูรณ์ แต่เขาหายตัวไปแล้ว ผู้กองตกใจว่าปูรณ์หายไปไหน?!

ooooooo

อาการของวีว่าในห้องไอซียูทรุดหนัก พยาบาลมาแจ้งชั้นฉัตรและเจ้าขาที่เฝ้าอยู่ว่า

“อาจารย์หมอให้รีบมาแจ้งว่าคุณวรรณวิวาห์อาการแย่ลง ร่างกายไม่ตอบสนองแล้วค่ะ”

ทั้งเจ้าขาและพี่หมีว้าวุ่นใจมาก ในขณะที่ใจเด็ดกับวารุณีกำลังคุยกับหมอเรื่องจะปล่อยให้วีว่าไปอย่างไม่ทุกข์ทรมานอยู่ในขั้นตอนสุดท้าย

คุณย่าพริ้มเพราอยู่ที่บ้าน นอกจากได้รับแจ้งว่าชงโชคถูกยิงแล้วต้องตกใจยิ่งขึ้นเมื่อรู้ว่าวีว่าหลานรักกำลังอยู่ในอาการวิกฤติ คุณย่ารีบไปโรงพยาบาลทันที

ปูรณ์ขี่ซุปเปอร์ไบค์คันเดิมตะบึงไปโรงพยาบาลอย่างลืมความเจ็บปวดของตัวเองหมดสิ้น ตลอดทางเขานึกถึงคำพูดของคุณลึกลับ...

“ร่างของวีว่าทนสภาวะการรักษาอย่างหนักไม่ไหว หัวใจร่างกายของเธอไม่ตอบสนองแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาก็คือใจเด็ดกับวารุณีกำลังตัดสินใจให้หมอถอดเครื่องช่วยหายใจ คุณต้องรีบไปห้ามเอาไว้ก่อน ถ้าถอดเครื่องช่วยหายใจตอนนี้ จิตของวีว่าอาจจะกลับเข้าร่างเดิมของเธอไม่ทัน แล้วนั่นจะทำให้วีว่า...ต้องจากไปตลอดกาล แต่คุณยังมีเวลา ทำยังไงก็ได้ให้หมอรักษาร่างของวีว่าไว้จนถึงรุ่งเช้ายามพระอาทิตย์ขึ้น แล้วทุกอย่างจะเป็นอย่างที่คุณหวังไว้คุณปูรณ์...ชีวิตของวีว่าขึ้นอยู่กับคุณแล้วตอนนี้...”

ไม่มีอะไรจะสำคัญกว่านี้อีกแล้ว ปูรณ์ขี่ซุปเปอร์ไบค์ไปราวกับเหาะ แต่ก็ยังไม่ทันใจเขา...

คุณย่าพริ้มเพราไปถึงโรงพยาบาล โต้เถียงกับใจเด็ดและวารุณีไม่ยอมให้ปล่อยวีว่าจากไป ในขณะที่ใจเด็ดกับวารุณีก็สงสารลูกไม่ต้องการให้วีว่าต้องทุกข์ทรมานอีกต่อไปแล้ว ในที่สุดหมอให้เวลา 5 นาทีให้ทุกคนได้สั่งเสียคนไข้ก่อนปล่อยให้จากไปด้วยการถอดเครื่องช่วยหายใจ...

เป็น 5 นาทีที่บีบคั้นจิตใจของผู้สูญเสียอย่างใจเด็ด วารุณี และคุณย่าพริ้มเพราอย่างสาหัส

ปูรณ์มาถึงแล้ว เขารีบขึ้นไปบอกใจเด็ดกับวารุณี...

“อย่าทำแบบนี้...ผมขอร้องล่ะครับ อย่าเพิ่งปล่อยวีว่าไป ผมมีเรื่องจะเล่าให้ทุกคนฟัง”

ปูรณ์เล่าเรื่องที่ตนได้พบกับคุณลึกลับที่ดาดฟ้าโรงพยาบาล แล้วทั้งขอร้อง...อ้อนวอน...

“ผมขอร้องล่ะครับ ผมขอเวลาแค่ 3 ชั่วโมงต่อจากนี้เท่านั้น และถ้าถึงตอนนั้นวีว่ายังไม่ฟื้นขึ้นมาผมสัญญาว่าผมจะปล่อยวีว่าไปอย่างที่ทุกคนต้องการ”

เมื่อยังมีความหวัง ทุกคนจึงรอคอยปาฏิหาริย์ที่อาจจะเกิดขึ้น ตาจ้องนาฬิกา ใจลุ้นให้เกิดปาฏิหาริย์ที่เป็นความหวังสุดท้าย เวลาเดียวกัน ปูรณ์นั่งกุมมือวีว่าอยู่ข้างเตียง บอกเธอว่า...

“กลับมานะวีว่า อาและทุกคนรอวีว่าอยู่...กลับมาเถอะนะ...”

เช้าแล้ว...คุณลึกลับขึ้นไปบนดาดฟ้าโรงพยาบาล ยืนเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า พูดกับใครบางคนบนนั้น...

“ถ้าท่านได้ยินผม...ผมอยากจะขอร้อง...อยากอ้อนวอนท่าน... ในนามแห่งผู้พิทักษ์ตระกูลวรรณดำรง ผมอยากให้ท่านโปรดเมตตาแก่วรรณวิวาห์ วรรณดำรงด้วยเถิด...”

พริบตานั้น แสงพระอาทิตย์สว่างจ้าทอดยาวลงมาเป็นลำ ส่องประกายสีทองอร่ามไปทั่วท้องฟ้า สวยงามอย่างไม่เคยปรากฏ ลำแสงส่องเข้าอาบมือปูรณ์ที่กุมมือวีว่าอยู่แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น! เมื่อวีว่าเปล่งเสียงออกมาเบาๆ

“อาปูรณ์...” ปูรณ์อุทานเรียกวีว่าด้วยความดีใจสุดชีวิต วีว่าเอ่ยแผ่วเบาว่า “ค่ะ...วีว่ากลับมาหาอาปูรณ์แล้ว...” พลางค่อยๆยกมือขึ้นกอดปูรณ์... ปูรณ์กอดวีว่าไว้ สองร่างกอดกันด้วยความรักปลื้มปีติ ท่ามกลางแสงทองที่อาบร่างอย่างสวยงาม

ooooooo

ใจเด็ดทนไม่ไหวแล้ว พอได้เวลาก็ลุกขึ้นไม่อยากให้ลูกต้องทรมานอีกต่อไป

แต่พอเปิดประตูเข้าไป ทุกคนตะลึง ช็อก เมื่อเห็นปูรณ์กับวีว่ากอดกันอย่างแนบแน่น อีโนร้องลั่นดีใจสุดชีวิต

“นังวีว่า!! นังวีว่าฟื้นแล้ว!!!”

ทั้งเจ้าขา พี่หมี และอีโนกรูกันเข้าไปหาปูรณ์กับวีว่าทันที ใจเด็ดกับวารุณีตะลึงอึ้ง ใจเด็ดพึมพำแทบไม่รู้ตัว...

“ปาฏิหาริย์...”

คุณย่าพริ้มเพราลุกขึ้นมองภาพในห้องอย่างอัศจรรย์ใจ วีว่าเห็นคุณย่าก็ลุกมาโผกอดคุณย่า

“วีว่า...หลานย่า...” คุณย่าเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอ

“วีว่ากลับมาแล้วค่ะคุณย่า วีว่ากลับมาหาคุณย่าแล้วค่ะ” วีว่ากอดคุณย่าเสียงสั่นเครือด้วยความดีใจเช่นกัน

ทุกคนมองภาพนั้นด้วยความปลื้มปีติ ปล่อยให้ย่าหลานกอดกันท่ามกลางแสงสว่างยามเช้าที่เจิดจ้าจนพร่าเลือน...

คุณลึกลับยังอยู่บนดาดฟ้า มองแสงสีทองที่สาดส่องลงมาหยาดน้ำตาแห่งความปลื้มปีติไหลลงอาบแก้ม สิ่งที่คุณลึกลับร้องขอและอ้อนวอน เป็นจริงแล้ว... ปาฏิหาริย์เกิดแล้วจริงๆ...

ooooooo

ตอนที่ 12

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



มุกรินกลับถึงบ้านถูกลมถามอย่างจับผิดว่าไปไหนมา ระแวงว่าเธอไปหาปูรณ์ ลมเล่าว่าวันนี้ปูรณ์มาบอกว่าจะเอาไทยธนกิจคืนให้ได้ ลมพูดอย่างฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดว่า

“ไม่มีทาง! ผมไม่มีทางให้อาปูรณ์แย่งของที่ผมได้มาแล้วกลับคืนไปเป็นอันขาด!” มุกรินถามว่าเขาไปแย่งมาจากปูรณ์ก่อนไม่ใช่หรือ ลมขอโทษอ้างว่าเพราะวันนี้ปูรณ์ไปที่ไทยธนกิจแม่อารมณ์เสียเลยมาลงที่ตน ตนโดนแม่เล่นงานมาเลยมาลงกับเธออีกต่อ

มุกรินโมโหจะเดินออกไป ลมเรียกไว้บอกว่าจะพาเธอไปยังที่ที่หนึ่ง เธอถามว่าไปไหน เขาบอกว่าเดี๋ยวก็รู้เอง

ลมพาวีว่าในร่างมุกรินไปที่ร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้ง เธอถามว่าพาตนมาร้านนี้ทำไม? ลมพูดอย่างภูมิใจว่าพาเธอมาดูชุดเจ้าสาวในร้านที่มีชื่อเสียงที่สุด

มุกรินเดินผ่านหุ่นที่ใส่ชุดแต่งงานที่วีว่าตัดไว้ ยังไม่เคยใส่แต่ถูกลูกน้องวิคมาทำลาย ซึ่งพี่หมีซ่อมแซมจนดูสวยงามสะดุดตาในร้าน

วีว่ามองชุดบนหุ่นตะลึงอึ้ง...

ooooooo

หลังจากชงโชคมอบเอกสารและซองขาวลาออกจากไทยธนกิจแล้ว เขาไปไดรฟ์กอล์ฟคนเดียวที่สนามไดรฟ์กอล์ฟ นักสืบคนนั้นเดินมาทักบอกว่าท่าทางเขาจะดัดนิสัยคุณพริ้มเพรา วรรณดำรง ได้สำเร็จแล้วนะ

“มันก็ไม่แน่หรอก ไม้แก่ย่อมดัดยากเสมอ ว่าแต่... เขามาแล้วใช่ไหม” ชงโชคถาม นักสืบบอกว่ามาแล้ว

มิสเตอร์เฉินนั่นเอง! ทั้งสองทักทายกันอย่างสนิทสนม มิสเตอร์เฉินบอกว่าชอบอากาศที่เมืองไทยมาก ชงโชคชวนหาบ้านสักหลังในไทย มิสเตอร์เฉินพูดต่อขำๆว่า และมีเมียใหม่อีกสักคนแล้วพากันหัวเราะเดินกอดกันไปนั่ง

นักสืบเห็นความสนิทสนมรักใคร่กันของทั้งสองแล้วอดยิ้มไม่ได้

ooooooo

ปูรณ์รีบไปหาคุณย่าพริ้มเพรา เขายังนอบน้อมเหมือนเดิม คุณย่าในสภาพทรุดโทรมนั่งอยู่ในห้องนอนของคุณปู่จรัลที่ยังรักษาสภาพเดิมไว้เหมือนคุณปู่จรัลยังอยู่

คุณย่าหยิบผ้าห่มเก่าๆที่คุณปู่จรัลห่มจนวาระสุดท้ายขึ้นมา เล่าว่าตนพยายามจะเปลี่ยนผ้าห่มให้แต่คุณปู่จรัลไม่ยอมเปลี่ยนบอกว่า “แค่นี้ก็ดีพอแล้ว” แล้วคุณย่าก็เอ่ยกับปูรณ์ว่า “เธอก็เหมือนผ้าห่มผืนนี้” แล้วเล่าว่า

“เธอคือผ้าห่มผืนนี้ ฉันเห็นย่าเธอเป็นแค่...ผ้าห่มผืนเก่าๆ มีรอยที่น่ารังเกียจและไม่มีค่า แต่คุณพี่จรัลกลับมองว่าเธอคือผ้าห่มที่ไม่มีผ้าห่มผืนไหนมาแทนที่ได้”

ปูรณ์ฟังอย่างตั้งใจว่าคุณย่าจะพูดอะไร คุณย่าพูดถึงความรู้สึกที่มีต่อปูรณ์เมื่อคุณปู่จรัลพาเขาเข้าบ้านว่า เขาคือตัวนอกสายเลือดที่ตนเกลียดและเขาคือคนที่จะเข้ามาทำลายวรรณดำรงให้ย่อยยับลงไป แล้วเอ่ยอย่างเจ็บปวดว่า

“แต่ที่ไหนได้คนที่ทำลายวรรณดำรงลงไปจริงๆ กลับเป็นคนในสายเลือดอย่างฉันเอง” คุณย่าลุกขึ้นแต่เซจะวูบ ปูรณ์รีบเข้าประคอง ถูกสะบัดเสียงใส่ว่า “ไม่ต้อง! แกอย่ามาแตะต้องตัวฉัน!!”

ปูรณ์ชะงักก้มหน้านิ่งอย่างสำรวมตามเดิม คุณย่าบอกว่าเรียกเขามาเพื่อทวงคำพูดจากเขา ที่พูดให้ใครต่อใครได้ยินเสมอว่า “คนนอกสายเลือดวรรณดำรงอย่างแกจะไม่มีทางหักหลังหรือฮุบสมบัติ แต่แกกลับจะดูแล และปกป้องทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของวรรณดำรงตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณพี่จรัล ตอนนี้มันถึงเวลาที่แกจะได้ทำอย่างที่แกพูดมาตลอดแล้ว ถ้าแกเอาไทยธนกิจกลับคืนมาสู่วรรณดำรงได้ นั่นจะเป็นการพิสูจน์ว่าแกเป็นผ้าห่มผืนที่ดีพอ แต่ถ้าแกทำไม่ได้มันก็หมายความว่า แกเป็นแค่ผ้าห่มผืนเก่าๆขาดๆที่ไม่มีค่าอย่างที่ฉันคิดจริงๆ!!” พูดแล้วคุณย่าเดินออกจากห้องไป

ปูรณ์ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง จึงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงคุณปู่จรัลเหมือนที่เคยนั่งมาตลอดเวลาที่คุณปู่ป่วย เขาถอนใจยาวอย่างตระหนักชัดว่า ความอาฆาตแค้นจงเกลียดจงชังที่คุณย่าพริ้มเพรามีต่อตนนั้น ยังไม่ได้เลือนหายไปเลยแม้แต่น้อย

ooooooo

จนถึงวันนี้พี่หมีกับอีโนที่ช่วยกันดูแลวรรณวิวาห์เวดดิ้งอย่างดี แต่ขาดวีว่าไปก็เหมือนขาดส่วนสำคัญในชีวิต อีโนบ่นว่าถ้าวันนั้นตนไปกับวีว่าและโดนยิงเสียเองยังดีกว่าที่วีว่าโดนยิง

พี่หมีติงว่าไม่ว่าจะเป็นอีโนหรือวีว่าก็มีค่าของชีวิตเท่ากันทั้งนั้นแหละ บอกอีโนว่า

“แล้วหยุดพูดคำว่า ‘ถ้า’ เถอะ ถ้าอย่างโน้นถ้าอย่างนี้ ทุกอย่างมันเป็นอดีตที่เราไปแก้อะไรไม่ได้แล้ว เราต้องอยู่กับวันนี้ อยู่กับปัจจุบันต่างหาก”

ขณะนั้นเองทั้งสองชะงักกึกเมื่อเห็นลมเดินนำมุกรินเข้ามาในร้าน อีโนตั้งป้อมต่อต้านทันที ไม่ว่าลมจะพูดอะไรก็ถูกอีโนย้อนแย้งไปหมดทุกเรื่อง จนถูกพี่หมีเรียกปรามว่าหยุดได้แล้ว เยอะไปแล้ว

วีว่าในร่างมุกรินรับรู้ถึงอารมณ์ต่อต้านลมกับมุกรินของอีโน ชวนลมไปร้านอื่นกันดีกว่า

“ไม่! ผมอยากให้รินใช้บริการจากร้านที่ดีที่สุดเพื่อจะได้ชุดเจ้าสาวที่สวยที่สุด” พี่หมีจึงเชิญทั้งสองให้ดูชุดไปก่อน ลมไม่ดูชุดอื่นชี้ชุดที่อยู่บนหุ่นว่า “ผมชอบและอยากให้รินใส่ชุดเจ้าสาวชุดนั้นครับ”

ตอนที่ 11

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'

ตอนที่ 10

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



ปูรณ์กระชับกอดร่างนั้นไว้ พุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างเร็ว เขาพรวดพ้นผิวน้ำก่อนที่อากาศจะหมด ประคองร่างนั้นจากข้างหลังพาขึ้นเรือ แล้วเขาก็ตะลึงอึ้ง เมื่อคนที่ประคองอยู่นั้นกลับกลายเป็นมุกริน!

แต่ร่างที่ไร้ลมหายใจตรงหน้าเขา ทำให้เขาไม่อาจเสียเวลากับอะไรได้ เขาลงมือปั๊มหัวใจทันที...

ในห้องไอซียู ที่โรงพยาบาล เมื่ออาจารย์หมอหัวหน้าคณะทีมแพทย์ที่รักษาวีว่าออกมา วารุณี ใจเด็ด และเจ้าขาลุกขึ้นไปถามทันทีว่า วีว่าเป็นอย่างไรบ้าง?

“คนไข้หัวใจวายเฉียบพลันอีกครั้งนึงแล้ว” อาจารย์หมอบอก ทุกคนอึ้งไปทันที แต่อาจารย์หมอบอกว่าตอนนี้ปั๊มหัวใจจนคนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว ใจเด็ดถามว่าไม่ได้หมายความว่าเป็นข่าวดีทีเดียวใช่ไหม? “อย่างที่เคยบอก ยิ่งเป็นบ่อยๆ ร่างกายคนก็จะยิ่งแย่ลง เหมือนกำแพงที่ถูกทุบหนักขึ้น ถี่ขึ้นเรื่อยๆ แล้วมันก็ยิ่งทำให้สิ่งที่พวกเราต้องการเห็นมากที่สุดเป็นไปได้ยาก”

ใจเด็ด วารุณี และเจ้าขา ต่างอึ้ง พูดไม่ออกจนเมื่อตั้งสติได้ วารุณีถามว่าหมายถึงโอกาสที่วีว่าจะฟื้นมีน้อยลงใช่ไหม อาจารย์หมอไม่ตอบ ได้แต่พยักหน้าเบาๆ วารุณีอึ้งแล้วเป็นลมทรุดลง จนใจเด็ดประคองไว้เกือบไม่ทัน

ooooooo

ปูรณ์ยังคงปั๊มหัวใจให้มุกรินไม่หยุด จนทำ CPR หลายครั้งอาการก็ไม่ดีขึ้น ทำให้เขายิ่งร้อนใจ

ข้างหลังปูรณ์ที่เขากำลังวุ่นอยู่กับการช่วยชีวิตมุกรินนั้น คุณลึกลับยืนอยู่กับวีว่า โดยที่ปูรณ์ไม่เห็นและไม่รับรู้อะไร

“นี่มันอะไรกันเนี่ยคุณลึกลับ” วีว่าถาม ตาก็ยังดูการช่วยชีวิตมุกริมของปูรณ์อยู่

“ร่างของมุกรินกำลังจะตายไง เธอถึงได้ออกมาอยู่นอกร่างกับฉันตรงนี้”

“ถ้ามุกรินตายอีกรอบ ก็แปลว่าวีว่ากำลังจะตายจริงๆล่ะสิคะ” คุณลึกลับบอกว่ามันยังไม่ถึงเวลา “ไม่ถึงเวลาอะไร ก็เห็นอยู่ว่าอาปูรณ์กำลังช่วยชีวิตมุกรินไม่ได้อยู่แล้ว” เสียงวีว่าเริ่มตระหนก

“เธอต้องหัดเชื่อในปาฏิหาริย์บ้างนะ อย่างน้อยมันเคยเกิดขึ้นกับเธอมาครั้งนึงแล้วไม่ใช่เหรอ”

“แล้วถ้าปาฏิหาริย์มันไม่มีครั้งที่สองแล้วล่ะ!”

“ถ้าเธอไม่เชื่อในปาฏิหาริย์ เธอก็ควรเชื่อในตัวคนที่เธอรักบ้าง!” คุณลึกลับเสียงจริงจังขึ้น วีว่ามองปูรณ์ที่กำลังช่วยชีวิตมุกรินอย่างตึงเครียด คุณลึกลับถามว่า “เธอมองดูเขาให้ดี เขายอมแพ้ให้เธอเห็นแล้วหรือ”

วีว่ามองปูรณ์ที่ทำ CPR ให้มุกรินอีกครั้ง ทั้งที่เขาเองก็เหนื่อยอ่อนมากแล้ว

แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นจริง! เมื่อมุกรินสะดุ้งไอ และสำลักน้ำทะเลออกมา คุณลึกลับยิ้ม หันมองวีว่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ปรากฏว่าเธอหายไปแล้ว

ปูรณ์มองร่างที่นอนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นว่าเธอคือวีว่า! เขาทั้งปลื้ม ตื้นตันจนบอกไม่ถูก หันมองคุณลึกลับที่ยืนยิ้มอยู่ด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน

ooooooo

เวลาเดียวกันนี้ ชั้นฉัตรที่ต้องการรู้ว่าชงโชคพ่อของตนกำลังทำอะไรกันแน่ เขาแอบเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ เปิดคอมพิวเตอร์ไล่ดูแฟ้มต่างๆ แล้วก็ตาลุกเมื่อเห็นแฟ้มสำคัญ เขาเอาแฟลชไดรฟ์ ก๊อบปี้ข้อมูลไว้ทันที

ขณะนั้นเอง รปภ.ที่เคยเป็นสายให้สวัสดิ์ วางแก้วกาแฟแล้วหยิบหนังสือพิมพ์จะอ่าน แต่สายตาเขาสะดุดเข้ากับหน้าจอกล้องวงจรปิดที่แสดงภาพห้องทำงานของชงโชค เขาสะดุ้งเฮือกอุทาน

“ฉิบหะ...” รปภ.ผู้นั้นลุกพรวดจนแก้วกาแฟหก เขาวิ่งอ้าวออกไปทันที

ชั้นฉัตรก๊อบปี้ข้อมูลเสร็จออกจากห้องพอดี เขาวิ่งมากดปุ่มลิฟต์ รออย่างกระวนกระวาย ครู่เดียวลิฟต์เปิดออก ชั้นฉัตรสะอึกอึ้ง เมื่อคนที่อยู่ในลิฟต์คือสวัสดิ์! เขาตัดสินใจเดินเข้าไปในลิฟต์ ไหว้สวัสดิ์ ก็พอดีประตูลิฟต์ปิด

ชั้นฉัตรตึงเครียด เขากำแฟลชไดรฟ์ในมือแน่น สวัสดิ์ทักสบายๆว่า “มาทำงานวันหยุดด้วยหรือชั้นฉัตร ขยันจังนะ”

“งั้นคุณสวัสดิ์ก็ขยันเหมือนกันนะครับ”

“พอดีผมมาทำงานสำคัญน่ะ” สวัสดิ์พลั้งปาก พอชั้นฉัตรถามว่างานสำคัญอะไร เขาอึกอักแล้วบอกว่าไม่มีอะไร ชั้นฉัตรจึงเงียบไป

ทันใดนั้นประตูลิฟต์เปิด มีพนักงานคนหนึ่งขนแฟ้มกองเกือบท่วมหัวเข้ามา เขาชนชั้นฉัตรโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้แฟลชไดรฟ์ในมือชั้นฉัตรร่วง เขารีบก้มเก็บ แต่สวัสดิ์ไวกว่าเก็บไปถือไว้ ชั้นฉัตรอึ้งใจคอไม่ดี แต่แล้วสวัสดิ์ก็ยื่นแฟลชไดรฟ์คืนให้ เตือนว่า “ระวังหน่อยสิ”

ชั้นฉัตรขอบคุณแล้วรีบเก็บแฟลชไดรฟ์ไว้ พอดีลิฟต์เปิดอีกที เขาพยักหน้าให้สวัสดิ์เชิงลาแล้วออกไป สวัสดิ์มองตามอย่างสงสัย แต่พอลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้นที่สวัสดิ์จะออก ก็เจอ รปภ.คนนั้นยืนอยู่อย่างเหนื่อยหอบ

สวัสดิ์ชะงัก เห็นอากัปกิริยาของ รปภ. เขารู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่

ooooooo

อีโนนั่งคุยมือถืออยู่ที่ชายหาดด้วยสีหน้าเศร้า หนักใจ เพราะพี่หมีโทร.มาเล่าอาการของวีว่าให้ฟัง อีโนบอกว่าถ้าเสร็จจากทางนี้แล้วจะรีบกลับไป ฝากบอกเจ้าขาด้วย

ขณะนั้นเองทีมงานเดินมาถามหามุกริน เพราะจะขอสัมภาษณ์ไปลงหนังสือด้วย แต่หาตัวไม่เจอ

วีว่าบ่นอุบอิบ บอกทีมงานว่าเดี๋ยวจะไปดูที่ห้องให้ เธออาจจะไปพักผ่อน ให้รอแป๊บนึง แล้วก็ฟิ้วไปตามประสา

เวลาเดียวกัน ที่เรือใบของปูรณ์ เขาเอาผ้าขนหนูมาคลุมให้มุกรินที่นั่งหนาวสั่น และยื่นแก้วน้ำอุ่นให้

“น้ำอุ่น...แค่จิบก็พอ เดี๋ยวจะสำลัก มันจะทำให้คุณดีขึ้น”

มุกรินรับแก้วน้ำอุ่นไปจิบ ตามองปูรณ์ที่นิ่งเหมือนเดิมจนปูรณ์ถามว่ามองอะไรหรือ เธอบอกว่าเปล่า แค่เห็นเขานิ่งมากเหมือนชินกับสิ่งที่เกิดขึ้น ปูรณ์บอกว่าตอนเด็กเล่นกับเพื่อนๆ เจอเพื่อนจมน้ำบ่อยเลยชิน มุกรินยิ้มเอ่ยอย่างชื่นชมว่าเขาเลยกลายเป็นฮีโร่ได้ช่วยชีวิตคนบ่อยใช่ไหม

“ไม่บ่อยหรอก ผมก็แค่คนธรรมดา ถ้าผมเป็นฮีโร่จริง ผมคงช่วยพ่อกับแม่ได้”

มุกรินหน้าสลด ขอโทษที่พูดสะกิดแผลเขา แต่ก็แก้ให้ว่า เพราะตอนนั้นเขายังเด็กจะไปสู้กับไฟไหม้บ้านได้อย่างไร ทำให้ปูรณ์มองหน้าขวับถามว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน

มุกรินอึกอักบอกว่าอีโนเล่าให้ฟัง ทั้งสองคุยกันสบายๆอย่างผ่อนคลาย แต่พอปูรณ์นึกอะไรได้เขาตบเสาเรือใบ มุกรินถามว่าเรือเป็นอะไร เขาบอกว่ากำลังจะหาคำตอบ แล้วลุกเดินไปท้ายเรือกระโดดลงทะเลดำหายไปทันที

มุกรินนั่งจ้องที่ผิวน้ำนานจนเป็นห่วงว่าเขาเป็นอะไรไปหรือเปล่า จู่ๆเขาก็โผล่พรวดขึ้นมาทำเอามุกรินผงะหงายหลัง เธอถามว่าเรือเป็นอะไร ปูรณ์บอกว่านอตตัวหนึ่งหลุดหายไปหางเสือเรือเลยเสีย มุกรินหน้าเจื่อนถามว่าเราต้องติดอยู่กลางทะเลแบบนี้หรือ

“ผมจะลองโทร.มือถือกลับไปที่รีสอร์ต แต่คิดว่าไกลขนาดนี้ไม่น่ามีสัญญาณ วิทยุน่าจะช่วยได้ดีกว่า” แล้วเขาก็เดินไปในห้องท้ายเรือ

ooooooo

ที่หน้าห้องทำงานปูรณ์ พนักงานเดินมาถามเลขาที่นั่งทานขนมสบายๆ เพราะเจ้านายไม่อยู่ว่า ท่านประธานกลับมาหรือยัง เธอบอกว่ายัง ยังอยู่ที่พังงา ถามว่ามีอะไรหรือ

“มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นที่ฮ่องกง ผมต้องรีบรายงานท่านประธานด่วน”

เลขาจะรีบติดต่อให้ หยิบมือถือโทร.ออก ครู่เดียวก็บอกว่ามือถือท่านประธานปิด เดี๋ยวจะโทร.ไปทางรีสอร์ตแทน

“ทำยังไงก็ได้ครับให้ผมได้คุยกับท่านประธานเร็วๆ” พนักงานคนนั้นท่าทางร้อนใจมาก

เวลาเดียวกัน ที่สนามไดรฟ์กอล์ฟ คุณย่าพริ้มเพราไปรอคุณหญิงแขอุไรอยู่นาน คุณหญิงจึงมาพร้อมกับลม

“สวัสดีค่ะคุณอา มานานแล้วหรือคะ” คุณหญิงไหว้ทักทายอ่อนหวาน ถูกคุณย่าตำหนิที่ไม่ตรงเวลา ลมไหว้ขอโทษ ก็พอดีสวัสดิ์หน้าตาตื่นเข้ามาบอกว่า

ทางฮ่องกงเริ่มไปแล้ว รับรองว่าไม่ผิดพลาด แต่ตอนนี้มีเรื่องน่าห่วงกว่า ลมถามว่าเรื่องอะไร

“เราควรถามคุณชงโชคดีกว่าว่าทำไมอาถึงเห็นลูกชายของเขาเอาแฟลชไดรฟ์เข้าไปดูดข้อมูลจากคอมพิวเตอร์พ่อตัวเอง” สวัสดิ์จ้องหน้าชงโชคถาม “คุณชงโชคไม่ได้บอกให้ลูกชายเขารู้ แล้วที่ผมเห็นมา ท่าทางลูกชายของคุณจะล้วงข้อมูลแผนของเราไปให้คนอื่นเสียมากกว่า ซึ่งนั่นอาจจะเป็นไอ้ปูรณ์หรือตำรวจก็ได้”

“ถ้าเรื่องถึงตำรวจ เราก็จบกันงานนี้” ลมเลิ่กลั่ก

“ไม่! แฟลชไดรฟ์นั่นมันต้องกลับมาอยู่ในมือของพวกเรา! ตอนนี้อาให้ลูกน้องไปเอาแฟลชไดรฟ์นั่นคืนมาแล้ว”

สวัสดิ์พูดขาดคำ ชงโชคก็พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาดันไปติดผนัง สวัสดิ์ตกใจไม่คิดว่าคนแก่อย่างชงโชคจะมีแรงมากขนาดนี้ ชงโชคตะคอกสวัสดิ์อย่างโกรธจัด

“รีบโทร.ห้ามลูกน้องหน้าโง่ของคุณเดี๋ยวนี้ อย่าแตะต้องลูกชายผมแม้แต่รอยเล็บข่วน!” สวัสดิ์ถามว่าทำไมตนต้องห้ามด้วย “ก็เพราะคุณน่ะแหละที่กำลังทำแผนของพวกเราแตก!”

สวัสดิ์อึ้งที่เรื่องกลับกลายเป็นว่าตนเป็นคนผิด?? บอกชงโชคว่าตนไม่เข้าใจ?

“ยังไม่ต้องเข้าใจอะไรทั้งนั้น รีบโทร.หาลูกน้องคุณเดี๋ยวนี้...เดี๋ยวนี้!!” ชงโชคตวาดย้ำ จนสวัสดิ์ต้องโทร.สั่งลูกน้องสองคนที่กำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของชงโชค พอได้รับโทรศัพท์จากสวัสดิ์ รปภ.ทั้งสองก็มองหน้ากันแล้วถอยกลับ

ooooooo

วารุณีคิดเครียดจนกินอะไรไม่ลง ถามใจเด็ดว่าหรือว่าเราตัดสินใจผิด หรือว่าเราควรปล่อยให้วีว่าจากเราไปเสียที

ทั้งใจเด็ดและเจ้าขามองหน้าวารุณีอึ้ง วารุณีพูดเสียงเครือว่า ตนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า การที่เรายื้อชีวิตลูกสาวของเราอยู่แบบนี้เป็นวิธีที่ดีจริงหรือ

ใจเด็ดบอกว่าเรื่องนี้เราตัดสินใจกันแล้ว และคุณอาพริ้มเพราก็...วารุณีขัดขึ้นทันทีว่า

“ฉันไม่สนใจแล้ว วีว่าคือลูกสาวของฉัน ลูกสาวของคุณ คุณไม่คิดบ้างเหรอว่า เรากำลังทรมาน ทำร้ายลูกสาวของเราอยู่ วีว่าอาจจะไปสบายตั้งนานแล้วไม่ใช่ต้องทนนอนเจ็บปวดกับไอ้เครื่องบ้าๆที่อยู่รอบตัวไปหมด”

“คุณ...”

“ฉันทนไม่ไหว ฉันไม่อยากเห็นลูกเป็นแบบนี้ ฉันทนดูไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”

ใจเด็ดโผกอดวารุณีไว้ เธอร้องไห้อย่างเจ็บปวดกับอกเขา เจ้าขาได้แต่มองพ่อกับแม่อึ้งๆ

ooooooo

สวัสดิ์กดวางสายจาก รปภ. ชงโชคจึงปล่อยมือจากคือเสื้อเขา สวัสดิ์สะบัดตัวไปนั่งจ้องหน้าชงโชคพูดขึงขัง

“ผมว่าถึงเวลาที่คุณจะต้องอธิบายแล้วล่ะครับว่ามันยังไงกันแน่คุณชงโชค!”

“ก็ไม่มีอะไรมาก มันก็มีเหตุผลอยู่ 2 ข้อ” ชงโชคนั่งลงพูดยิ้มๆ “ข้อ 1.ไม่ใช่ว่าลูกชายผมไม่รู้เรื่องแผนของเรา...ชั้นฉัตรรู้ ผมบอกเขาไปตั้งแต่แรก แต่เขาไม่เห็นด้วย แล้วก็ไม่อยู่ข้างเรา เท่านั้นเอง”

ทุกคนมองหน้าชงโชคเขม็ง คุณย่าเอ่ยขึ้นว่า “อย่าบอกนะว่าลูกชายคุณไปเข้าข้างไอ้ปูรณ์!”

“นี่คุณจะบ้าเหรอคุณชงโชค ถ้าคุณไม่มีปัญญาควบคุมลูกตัวเอง แล้วไปบอกแผนให้มันฟังทำไม!” สวัสดิ์ด่า ถูกชงโชคปรามว่าอย่าเรียกลูกชายตนว่ามัน แล้วบอกทุกคนในที่นั้นว่า

“มันแค่เป็นเกมแมวหยอกหนูระหว่างผมกับลูกชาย ผมแค่อยากทดสอบว่าเขาจะอยู่ข้างปูรณ์จริงหรือเปล่า”

ลมถามว่าเรื่องแฟลชไดรฟ์ในวันนี้ก็แปลว่าใช่ ป่านนี้ชั้นฉัตรเอาแฟลชไดรฟ์นั่นไปให้บอร์ด 11 คนดูแล้วจบลงตรงตำรวจมาลากคอพวกเราเข้าคุกงั้นหรือ ชงโชคลุกขึ้นตอบสบายๆว่า

“ผมไม่คิดแบบนั้น แฟลชไดรฟ์นั่นไม่มีทางเปิดออกดูได้ เพราะภายในคอมพิวเตอร์ผมมีโปรแกรมตัวนึงที่เมื่อมีแฟลชไดรฟ์แปลกปลอมที่ไม่ได้เข้ารหัสของผมไว้ เสียบเข้าไปในเครื่องหวังจะดูดข้อมูลออกมา โปรแกรมนั้นจะเปิดขึ้นแล้วส่งไวรัสคอมพิวเตอร์ย้อนกลับไปที่แฟลชไดรฟ์นั่นแทน จนมันใช้การไม่ได้อีกต่อไป”

ชงโชคอธิบายอย่างใจเย็น แล้วหันยิ้มให้ทุกคนก่อนอธิบายต่อไปว่า

“เพราะฉะนั้น เรื่องแฟลชไดรฟ์ในวันนี้จึงทำให้ ผมมั่นใจว่าลูกชายผมไปอยู่ข้างเดียวกับปูรณ์ ซึ่งผมไม่แคร์ เพราะกว่าที่ปูรณ์...” ชงโชคยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูคะเนเวลาแล้วบอกว่า “ซึ่งกำลังลอยอยู่กลางทะเลโดดเดี่ยวอยู่ตอนนี้กว่าจะกลับมาเข้าฝั่งได้ ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว ซึ่งนั่นนำมาสู่คำอธิบายข้อ 2 ที่น่าสนใจกว่าเยอะ...”

คุณย่าถามว่า ยังไง? ชงโชคไม่ตอบ แต่หันมองคุณหญิง สวัสดิ์ และลม พูดต่อเหมือนจงใจพูดกับทั้งสามว่า

“ผมคิดว่า การรู้เรื่องของคุณสวัสดิ์ในครั้งนี้นั้น หมายความว่า มีกล้องวงจรปิดแอบติดอยู่ในห้องผม ซึ่งตีความได้ว่า พวกคุณทั้งสามคนไม่เชื่อใจ หรือคิดจะเล่นไม่ซื่อ ตลบหลังผมกับคุณพริ้มเพรา?”

ทั้งสามอึ้งไปทันที คุณย่ามองขวับด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง ในขณะที่ชงโชคนั่งลงด้วยท่าทีที่เหนือกว่าก่อนบอกสวัสดิ์ว่า

“ทีนี้ ถึงตาคุณอธิบายอีกทีนึงแล้วล่ะครับ คุณสวัสดิ์”

สวัสดิ์อึกอัก ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ของชงโชคอย่างไรดี

ooooooo

บนเรือใบกลางทะเล...ปูรณ์เดินขึ้นมาหน้าเครียดๆ วีว่าถามว่าตกลงติดต่อใครได้ไหม เขาส่ายหน้าบอกว่ามือถือไม่มีสัญญาณ วิทยุในเรือก็เสีย

วีว่าบ่นหัวเสียว่าทำไมมันบังเอิญขนาดนั้น ปูรณ์บอกว่าตนไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ เชื่อว่ามีคนวางยาเรือตน ใครสักคนที่ต้องการให้ตนอยู่กลางทะเลแบบนี้ เป็นคำชี้แจงที่ทำให้วีว่ายิ่งตกใจ

ฝ่ายอีโนก็ตามหามุกรินวุ่นไปหมด โทร.หาก็ไม่มีสัญญาณเลยสงสัยว่าจะปิดเครื่อง พนักงานมาบอกว่าพวกตนตามหาจนทั่วแล้วแต่ยังไม่เจอ

อีโนเลยยิ่งหงุดหงิด ฉุกคิดว่าหรือมุกรินจะออกไปนอกรีสอร์ต...หรือไม่ใช่...อีโนถามตัวเองแล้วถอนใจโล่งอก พลันก็ลุกพรวด ค้านตัวเองว่าหรือไม่ควรโล่งใจดี...อาการประหลาดของอีโนทำให้พวกพนักงานดูแล้วหันมองหน้ากันงงๆ

ooooooo

เมื่อโต้เถียงกันยุติลง คุณหญิงแขอุไรเดินอ้าวออกมายังรถตู้ที่ติดเครื่องรออยู่ ลมเดินตามมาติดๆ สวัสดิ์รั้งท้ายหน้าจ๋อยๆ คุณหญิงเดินไปด่าสวัสดิ์ไปว่า

“แกสั่งติดกล้องวงจรปิดทุกห้องเพื่อความปลอดภัยงั้นเหรอ?! มันเป็นคำตอบที่โง่มาก!” สวัสดิ์เสียงอ่อยว่าตอนนั้นตนไม่รู้จะตอบอย่างไร “ฉันรู้ว่าแกโง่แต่ฉันไม่คิดว่าแกจะโง่ขนาดนี้” สวัสดิ์ชี้แจงว่าตนก็แค่อยากระวังชงโชคเท่านั้น “แล้วเป็นไง! เจอมันตอกหน้าหงายเข้าให้ แทนที่เราจะดัดหลังมันได้ ทีนี้มันก็ระวังตัวแจเพราะสิ่งที่แกทำลงไปแท้ๆ!”

สวัสดิ์ตะแบงว่าตาแก่นั่นทำเป็นอวดดีไปอย่างนั้น แต่สุดท้ายทั้งตาแก่และยายแก่ก็ต้องเสร็จเรา ถูกคุณหญิงตวาดว่า

“ถ้าแผนฮุบไทยธนกิจยังไม่สำเร็จ อย่าใช้คำว่าเรา! อย่าเอาฉันไปรวมกับคนโง่ๆอย่างแก! กลับเองนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกตอนนี้!!” คุณหญิงสั่งออกรถทันที ทิ้งสวัสดิ์ไว้ตรงนั้น สวัสดิ์มองตามรถไปสบถหัวเสีย

“โธ่โว้ย!!”

เวลาเดียวกัน ชงโชคยังนั่งอยู่กับคุณย่าที่สนามไดรฟ์กอล์ฟ คุณย่าถามว่าเขาเล่นเกมอะไรอยู่ ชงโชคมองหน้าคุณย่าเต็มตา พูดจริงจังว่า

“ผมเป็นคนของไทยธนกิจมาแต่ไหนแต่ไร สิ่งที่ผมจะทำ ผมก็ทำเฉพาะมันเป็นความต้องการของเจ้าของไทยธนกิจเท่านั้น ไม่ใช่เพราะคนอื่น ในเมื่อคุณอยากไล่ปูรณ์ออกไปจากไทยธนกิจนัก ผมก็จะจัดการให้ คุณจะได้เห็นกับตาว่าเมื่อไทยธนกิจไม่มีปูรณ์อยู่ มันจะเป็นยังไง”

“มันจะเป็นยังไง? มันก็ดีขึ้นน่ะสิ เหลือบไรจะได้หายไปจากวรรณดำรงเสียที!”

“งั้นนี่ก็ถึงเวลาที่คุณพริ้มเพราต้องการแล้วล่ะครับ” ชงโชคสรุปแล้วลุกไปตีกอล์ฟ ทิ้งให้คุณย่านั่งเรียบเรียงและลำดับเหตุการณ์อยู่ตามลำพังอย่างหงุดหงิด

ooooooo

ตอนที่ 9

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



วีว่าในร่างมุกรินไปอยู่ที่คอนโดของมุกริน เธอดูเสื้อผ้าของใช้แล้วแปลกไปหมด จนเจอโทรศัพท์มือถือในตู้ถึงสามเครื่อง บ่นขำๆว่าเป็นดาราต้องใช้มือถือมากขนาดนี้หรือ

ขณะกำลังงงๆ ไม่รู้จะจัดการกับตัวเองอย่างไรนั้น มือถือทั้งสามเครื่องก็ดังระงมขึ้นพร้อมกันจนเธอไม่รู้จะรับเครื่องไหนดี เลยปิดทั้งสามเครื่องเลย

เมื่อไปนั่งที่หน้ากระจก เห็นเงาในกระจกเป็นมุกริน วีว่าบอกตัวเองว่า

“ถ้าฉันต้องเป็นเธอ ฉันก็ต้องรู้จักเธอให้มากที่สุดใช่ไหมมุกริน?” เธอกดหาข้อมูลในกูเกิล พริบตาเดียว ข้อมูลของมุกริน เวลแม็กซ์ ก็ปรากฏบนจอพรึบไปหมด วีว่าพึมพำทึ่ง “นี่เธอเป็นคนหรือมนุษย์ต่างดาวเนี่ย?”

ooooooo

คุณย่าพริ้มเพราโกรธชงโชคมากที่พาตนมาพบกับคุณหญิงแขอุไรและลมคู่แค้นเก่า ทำท่าจะออกไป แต่พอคุณหญิงแขอุไรบอกว่า ถ้าคุณอาลืมเรื่องเก่าๆ คุณอาก็จะได้สิ่งที่อยากทำมาตลอดแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

ฟังคุณหญิงแขอุไรแล้ว คุณย่าชะงักเพราะใจแค้นที่อยากกำจัดปูรณ์ออกไปจากวรรณดำรงแรงกว่า ถามว่า

“ตกลงวิธีการกำจัดไอ้ปูรณ์คืออะไร? ในเมื่อคุณพี่จรัลยกทุกสิ่งทุกอย่างให้นายปูรณ์ดูแลหมด ทุกอย่างล้วนต้องผ่านมันทั้งนั้น!”

ทั้งคุณหญิงแขอุไรและชงโชคช่วยกันชี้ให้เห็นถึงช่องโหว่ทางกฎหมายและพินัยกรรม ตามแผนที่พวกตนวางกันไว้ ชงโชคที่ยังดูมีความน่าเชื่อถือในสายตาคุณย่า ชี้แจงว่า

“คุณพริ้มเพราก็คงรู้อยู่ว่าไทยธนกิจมีบอร์ดบริหารอยู่ 11 คน เป็นสิ่งที่ตั้งขึ้นมาตอนที่คุณพ่อของคุณพริ้มเพราโอนถ่ายการบริหารไปให้คุณจรัล บอร์ดทั้ง 11 คน เป็นผู้ทรงคุณวุฒิ เป็นเหมือนพี่เลี้ยงให้คำปรึกษาประธานและในขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่คานอำนาจของประธานไปในตัว เพื่อป้องกันไม่ให้ประธานของไทยธนกิจคนต่อๆไปทำผิดพลาดหรือเหลิงอำนาจ ซึ่งนั่นหมายความว่า...”

“...ถ้าบอร์ดทั้ง 11 คนลงความเห็นว่าประธานไทยธนกิจประพฤติมิชอบ ส่งผลเสียต่อไทยธนกิจและสมควรโดนปลดด้วยคะแนนเกินครึ่งหนึ่ง อาปูรณ์ก็จะ กระเด็นออกจากไทยธนกิจไปทันที” ลมเสริมจากที่ชงโชคพูดอย่างรู้กัน

คุณย่าพริ้มเพรามองหน้าชงโชคเชิงถาม เขาเดาใจได้ตอบทันทีว่า “ถ้าคุณพริ้มเพราจะถามว่ากฎนี้ขัดกับพินัยกรรมของคุณจรัลหรือไม่ คำตอบทางกฎหมายซึ่งผมเป็นผู้เชี่ยวชาญอยู่แล้วสามารถบอกได้ชัดเจนว่า ไม่!”

“มันง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ” คุณย่าถามอึ้งๆ

“จะว่าง่ายมันก็ไม่ง่าย เพราะบอร์ดทุกคนล้วนแล้ว แต่เป็นคนเก่าแก่ของไทยธนกิจ แต่จะว่ายากมันก็ไม่ยาก ถ้าเรามีล็อบบี้ยิสต์ดีๆ ที่บอร์ดทุกคนต่างเกรงใจ”

“ซึ่งล็อบบี้ยิสต์คนนั้น ก็อยู่ตรงหน้าพวกเราในตอนนี้...” คุณหญิงยิ้มให้คุณย่า

ทุกคนมองลุ้นมาที่คุณย่าพริ้มเพราอย่างรอคำตอบ คุณย่ามองทุกคนนิ่งๆ

ooooooo

วีว่าในร่างมุกรินเป็นห่วงร้าน เธอไปที่ร้านทำเอาทุกคนงง พี่หมีเข้าไปทัก

“สวัสดีค่ะคุณมุกริน มีอะไรให้วรรณวิวาห์เวดดิ้งบริการคะ”

“ฉันไม่ได้มาเรื่องงานของวรรณวิวาห์ แต่ฉันต้องการมาคุยกับคุณอโณทัย” เป็นคำตอบที่ทำให้ทุกคนงงอึ้งอีกครั้ง

มุกรินที่อยู่ตรงหน้าเจ้าขา พี่หมี และอีโน บอกว่าตนต้องการจ้างอีโนเป็นผู้จัดการส่วนตัว อีโนปฏิเสธทันทีว่าตนมีงานประจำอยู่แล้วและที่นี่ก็ไม่ชอบให้พนักงานรับจ๊อบ

“คุณไม่ใช่พนักงาน คุณเป็นหุ้นส่วน และคุณกับวรรณวิวาห์ก็ตกลงกันไว้ว่าคุณสามารถรับจ๊อบนอกได้ ถ้าไม่ทำให้งานข้างในเสียหาย” มุกรินพูดอย่างรู้ลึกรู้ดี จนอีโนชะงัก มุกรินถามว่า “ที่ฉันพูดมาทั้งหมดถูกต้องไหม”

ooooooo

ฝ่ายวิคเดินเกมต่อ เขาโทร.ไปหาผู้กองวริท ผู้กองดักคอว่าอย่าบอกนะว่าโทร.มาเพราะต้องการจะมอบตัว

วิคตอบกวนๆว่า คนอย่างตนไม่ยอมทำอะไรง่ายๆ แบบนั้นหรอก ผู้กองถามว่าแล้วเขาจะทำให้ยากทำไมในเมื่อทั้งเขาและเมธีต่างก็มีค่าหัวตั้ง 10 ล้าน

ตอนที่ 8

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



ระหว่างขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องพักคนป่วยของวีว่านั้น ชั้นฉัตรซักถามปูรณ์ถึงเหตุการณ์ที่ไปเจอมุกรินกำลังจะกระโดดตึกฆ่าตัวตายแล้วเขาช่วยดึงเธอลงมา ทุกคำถามของชั้นฉัตร ปูรณ์ตอบคำเดียว...เออ...เออ...เออ...

ตอนที่ 7

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



วันนี้ขณะคุณหญิงแขอุไรนั่งดูเครื่องเพชรอยู่ที่บ้านอย่างสบายอกสบายใจนั้น สวัสดิ์ก็หน้าตาตื่นมาบอกว่าวีว่าถูกยิง

“แล้วไง ฉันไม่คิดจะสนใจนังนั่นตั้งแต่มันไม่มีมรดกแล้วล่ะ จะอยู่หรือตายมันก็ไม่ใช่เรื่อง อย่างมากก็แค่ปั้นหน้าไปโยนดอกไม้จันทน์!”

“แต่ผมอยากให้พี่แขคิดใหม่ ก่อนหน้านี้มรดกอาจจะอยู่ในความดูแลของนายปูรณ์ก็จริง แต่มันเป็นแค่ ‘คนดูแล’ แต่ถ้าเกิดวรรณวิวาห์ วรรณดำรง ตายไปจริงๆ อะไรก็เป็นไปได้หมด นายปูรณ์อาจขยับจากแค่คนดูแลมาเป็นเจ้าของมรดกจริงก็ได้ แล้วถ้ามันฮุบไปได้ทุกอย่างแม้กระทั่งไทยธนกิจล่ะ?”

“แปลว่าแผนซื้อหุ้นที่เราวางไว้ก็อาจจะพังได้!” คุณหญิงตาเบิกโพลง

“พี่ก็รู้ว่าคนอย่างปูรณ์มันฉลาดล้ำลึก เราไม่รู้หรอกว่าคนอย่างมันคิดจะทำอะไร เกิดมันคิดจะออกลายฮุบสมบัติวรรณดำรงเข้าจริงๆ มันอาจจะตัดหน้าเรา ทำให้ความฝันเราหายไปพริบตาก็ได้”

คุณหญิงแทบเต้นบอกว่าไม่ได้ เราต้องให้ไทย-ธนกิจเป็นของเราให้ได้ ถามสวัสดิ์ว่าเขาเริ่มงานไปถึงไหนแล้ว

“โบรกเกอร์ที่ฮ่องกงพร้อมแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อาทิตย์หน้าทุกอย่างก็จะเริ่มต้นขึ้น”

“ดี! กำชับให้ทางโน้นเริ่มไวๆ อย่าช้าจนใครที่ไทยธนกิจมันจับพิรุธได้ เราจะต้องทำทุกอย่างให้จบสิ้นก่อนที่ไอ้ปูรณ์จะไหวตัวทัน” ทั้งคุณหญิงและสวัสดิ์มองหน้ากันด้วยแววตาโลภและเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ

ooooooo

วีว่ายังอยู่ในห้องผ่าตัด ปูรณ์ที่นั่งอยู่กับใจเด็ด วารุณี เจ้าขาและชั้นฉัตร เขาลุกขึ้นบอกว่าจะไปดูที่เกิดเหตุ ชั้นฉัตรให้เขาอยู่เพราะเป็นผู้ดูแลตระกูลวรรณดำรง ส่วนเรื่องตำรวจกับการตามหาว่าใครเป็นคนทำ ตนจัดการให้เอง

เจ้าขาขอไปด้วย บอกใจเด็ดกับวารุณีว่ามีอะไรให้โทร.บอกด้วย แล้วชั้นฉัตรกับเจ้าขาก็พากันออกไป

คุณย่าพริ้มเพรายังไม่รู้เรื่องวีว่าถูกยิง ไปยืนที่หน้าตึกเล็กที่ไล่ปูรณ์ออก พยายามโทร.หาวีว่าแต่ก็ติดต่อไม่ได้ พอหันมาเห็นชงโชคก็ตกใจ ชงโชคบอกว่าตนเอาเอกสารมาให้ใจเด็ดเซ็น

ชงโชคพลั้งปากว่า “คุณยังไม่รู้จริงๆด้วย” คุณย่าถามทันทีว่ารู้เรื่องอะไร ชงโชคก็ยังพึมพำต่อ “ใจเด็ดคงยังไม่กล้าบอกสินะ” คราวนี้คุณย่าตวาดว่า ตกลงตนไม่รู้เรื่องอะไร! “ก็ยังไม่รู้ว่าผมน่ะเป็นคนชอบแกล้งพูดผิดไงครับ”

คุณย่าทำหน้าเซ็งกับคู่ปรับปากกล้าว่าเรื่องแค่นี้เอง ในขณะที่ชงโชคมองตึกหลังเล็กแกล้งบ่น

“ส่วนคุณพริ้มเพราก็แกล้งไล่ปูรณ์ออกจากตึกนี่ ทั้งๆที่คุณและผมต่างก็รู้ดีว่าคุณไม่มีทางเหยียบเข้าไปในตึกหลังที่คนบางคนเคยอยู่หรอก...คนที่คุณเกลียดเขายิ่งกว่าปูรณ์น่ะ”

ถูกชงโชคพูดจี้ใจดำ คุณย่าทำเฉไฉกดมือถือหาวีว่าอีกแล้วบ่นว่าทำไมไม่รับสาย ระแวงขึ้นมาอีกว่าวีว่าอาจไปไหนกับปูรณ์ มโนเลยเถิดไปว่า

“หรือว่าไอ้ปูรณ์มันไปบอกเรื่องที่มันถูกไล่ออกจากบ้านให้วีว่าฟัง แล้วหลอกปั่นหัวให้หลานสาวฉันไปกับมัน แล้วมันก็ทำมิดีมิร้ายกับวีว่าเป็นการแก้แค้น”

ชงโชคมองคุณย่าพูดอย่างสมเพชว่าสงสัยจะอ่านนิยายมากไป พูดเป็นนัยว่า “เชื่อผมเถอะว่า นิยายที่คุณพริ้มเพราอ่านมา ไม่มีเล่มไหนที่หนักหนาสาหัสเท่ากับความจริงที่คุณจะเจอหรอก” พูดแล้วเดินผละไป คุณย่างุนงง บ่นว่าพูดอะไรไม่เข้าใจ เรียกเขาจะถาม แต่ชงโชคเดินไปไม่สนใจ คุณย่าจึงก้มหน้าก้มตากดมือถือโทร.หาวีว่าอีกครั้ง

ooooooo

ชั้นฉัตรกับเจ้าขาไปถึงที่เกิดเหตุ ตำรวจกันไว้ไม่ให้เข้า แต่ผู้กองวริทรู้จักชั้นฉัตรจึงบอกตำรวจอนุญาตให้เข้าไป

ผู้กองวริทบอกว่าวรรณวิวาห์มีคดีเกี่ยวกับร้านถูกบุกทำลายอยู่เรื่องนี้อาจเกี่ยวกันด้วย เวลานี้เจอปลอกกระสุนสองปลอกแล้ว ดูจากร่องรอยและวิถีการยิงน่าจะเป็นพวกมือปืนอาชีพ ถามชั้นฉัตรว่าวีว่ามีศัตรูอื่นอีกไหม?

“ถ้ามีมือปืน ก็ต้องมีผู้จ้างวาน เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นฝีมือของนายเมธี?”

“เขาคือบุคคลแรกที่ผมนึกถึง...เดี๋ยวลูกน้องผมคงจะตอบคำถามของคุณได้”

ที่โรงพยาบาล มุกรินอยู่ในสภาพที่หมอต้องช่วยชีวิตอย่างเร่งด่วน ใช้เครื่องช็อตหัวใจถึงสามครั้ง เธอก็เพียงแต่ผวาเฮือกขึ้นมาแล้วแน่นิ่งเหมือนเดิม
วีว่าอยู่ในห้องผ่าตัด หมอผ่าตัดเอาหัวกระสุนนัดที่สองออกมาแล้ว พยาบาลแจ้งว่าความดันคนไข้ต่ำลง หมอและพยาบาลจึงช่วยกันยื้อชีวิตวีว่าอย่างเร่งด่วน

วีว่าในสภาพนอนแน่นิ่ง แต่ในอีกมิติหนึ่ง เธอรู้สึกว่าตัวเองตกลงไปในผืนน้ำสีดำร่างจมดิ่งลงสู่เบื้องล่างที่มืดมิด...แต่ในความมืดนั้น วีว่าเห็นคุณลึกลับเอื้อมมือมาดึงร่างเธอพาขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยกัน ขึ้นสู่แสงสว่างที่ส่องลงใต้ผิวน้ำอาบร่างเธอแสงสว่างขึ้นทุกที จนกลายเป็นเจิดจ้า จนทุกอย่างพร่าเลือนไปหมด...

“ขอต้อนรับกลับมาวีว่า” คุณลึกลับเอ่ยยิ้มแย้มยินดี วีว่าหันมองถามว่านี่ตนฝันอีกแล้วใช่ไหม “ไม่ใช่ฝัน...แต่ก็ใกล้เคียงกัน หรือถ้าที่นี่เป็นฝัน มันคงเป็นฝันที่ไร้กาลเวลา ฝันที่แสนยาวนาน”

“คุณลึกลับพูดอะไร วีว่าไม่เข้าใจ”

“เธอจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าที่เธอจะมาอยู่ที่นี่”

“วีว่ากำลังขับรถไปหาอาปูรณ์ วีว่าจะไปห้ามคุณย่าไม่ให้ไล่อาปูรณ์ออกจากบ้าน แล้วรถก็ติดไฟแดง ...แล้ว...” วีว่าจำได้ถึงนาทีที่ถูกยิง เธอตกใจถามคุณลึกลับว่า “อย่าบอกนะว่า...” คุณลึกลับพยักหน้าบอกว่าใช่ วีว่าโวยวายอย่างตระหนกว่า “ไม่จริงใช่ไหมคะ...มันไม่จริงใช่ไหม...วีว่าตายแล้วงั้นเหรอคุณลึกลับ”

“กรณีของเธอนั้น อยู่ระหว่างการเดินทางต่างหาก เดินทางไปเรียนรู้อะไรบางอย่าง เธอเป็นคนโชคดีมาก เป็นหนึ่งในล้านที่จะได้โอกาสนี้ ปกติคนเราจะเกิด-เจ็บ-ตาย หนึ่งคนหนึ่งครั้งเท่านั้น”

คุณลึกลับหยุดเดินชูนิ้วชี้ขึ้นตรงหน้าวีว่า “คนเดียว ครั้งเดียว โอกาสเดียว ช่วงเวลาเดียวนี่แหละ ที่ธรรมชาติเปิดโอกาสให้คนเราเรียนรู้ บางคนได้เรียนรู้ก่อนจะตาย แต่ก็น่าเสียดาย เพราะมีอีกหลายคนที่ตายไปโดยไม่เคยได้เรียนรู้อะไรเลย แต่เธอคือหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้โอกาสเป็นครั้งที่สอง...”

“โอกาสอะไร? แล้วอยากให้วีว่าเรียนรู้อะไรคะ”

“แล้วอะไรคือสิ่งที่เธอหาคำตอบมาตลอดล่ะ? เธอใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก เธอเล่นเกมเกี่ยวกับมัน เธอเติบโตขึ้นทำงานเกี่ยวกับมัน แต่เธอก็ยังไม่ได้พบเจอหรือได้เรียนรู้เกี่ยวกับมันอย่างแท้จริงเสียที เธอตอบได้ใช่ไหมวีว่า ว่าสิ่งนั้นคืออะไร?”

“ความรักไง” เสียงมุกรินตอบจากข้างหลังแทนวีว่า พอวีว่าหันมองมุกริน คุณลึกลับก็หายไปแล้ว กลายเป็นวีว่ากับมุกรินยืนอยู่ด้วยกันในห้องสีขาว
ณ ที่นี้ มุกรินแสดงความยินดีกับวีว่าที่เธอเกิดมาบนกองเงินกองทอง อยากได้อะไรก็สมหวังทุกอย่าง ผิดกับตนที่แม้ทุกวันนี้จะเป็นดาราแถวหน้า แต่ทุกอย่างต้องแลกมาด้วยความยากลำบากและเปลืองเนื้อเปลืองตัวทั้งสิ้น วีว่าติงว่าแต่เธอก็เลือกได้ที่จะทำหรือไม่ทำ

“ใครบอกคุณไม่ทราบว่าทุกคนเลือกจะทำหรือเลือกจะเป็นอะไรก็ได้อย่างคุณ? ชีวิตฉันเลือกไม่ได้ตั้งแต่มีพ่อเลี้ยงขี้เมา...” แล้วมุกรินก็เล่าถึงชีวิตที่เลือกไม่ได้ของตน ที่ถูกพ่อเลี้ยงขี้เมาข่มขืนและตนก็ต้องรับกับความเจ็บปวดสาหัสไม่กล้าแม้แต่จะบอกแม่...

ทันใดนั้นมุกรินร้องโอ๊ย...อย่างเจ็บปวด ยกมือกุมหัวใจ ครู่เดียวก็ร้องอีกครั้ง คราวนี้เธอล้มลง วีว่ารีบประคองไว้

เป็นเวลาที่ห้องผ่าตัด พยาบาลและหมอกำลังช่วยให้ยากระตุ้นหัวใจช่วยชีวิตเธอเต็มที่ ใช้เครื่องช็อตหัวใจอีกครั้ง แต่ร่างเธอก็ผวาเฮือกแล้วนอนนิ่งเหมือนเดิม...

ร่างวีว่าก็กำลังได้รับการช่วยชีวิตจากหมอเต็มที่ พยาบาลรายงานว่า หัวใจคนไข้หยุดเต้นแล้ว!

ภายในห้องสีขาว กลายเป็นวีว่ากับมุกรินนอนมองหน้ากันด้วยความเจ็บปวดทั้งคู่ มุกรินค่อยๆเอื้อมมือมาแตะที่มือของวีว่า วีว่านอนมองด้วยความสงสัยว่ามุกรินต้องการอะไร จนมุกรินเอ่ยขึ้นว่า

“ฉันไม่ใช่คนที่โชคดีอย่างคุณ...และฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี...ฉันฆ่าได้แม้กระทั่งลูกในท้องของฉันเอง แต่ถึงฉันจะเลวแค่ไหน ฉันก็มีความฝันเหมือนกัน...ได้โปรด...ได้โปรดช่วยทำความฝันแทนฉันที...ได้โปรดแก้ไขสิ่งที่ฉันทำผิดพลาดไว้...ได้โปรด...ได้โปรดดดด...”

ขณะวีว่ากำลังงุนงงนั้น คุณลึกลับปรากฏให้เห็นอีกครั้ง เอามือลูบผมวีว่าบอกเธอว่า

“ถึงเวลาแล้ววีว่า...ทำให้ดีที่สุดนะ” แล้วคุณลึกลับก็เลือนหายไปท่ามกลางแสงที่สว่างจ้าขึ้น...

พอวีว่าปรือตาขึ้น พบตัวเองนอนอยู่ในชุดคนไข้บนเตียงห้องพักคนไข้ ที่แขนมีสายน้ำเกลือ เธอมองตัวเองด้วยความงุนงง...

ooooooo

ที่ห้องพักคนไข้ของมุกริน ลมเห็นเธอรู้สึกตัวเขาดีใจรีบเข้าไปหา

“ลม” ร่างนั้นเรียกเขาเบาๆ ลมบอกว่าใช่...ตนเอง เขาบอกเธอว่า

“ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณทิ้งผมไปไหนอีกแล้วนะริน”

ที่แท้วีว่าอยู่ในร่างของมุกริน เธอมองเขางงๆ ที่เรียกตนว่าริน ถามว่าเขาเรียกตนว่าอะไรนะ

“รินไง...อย่าบอกนะว่าคุณฟื้นขึ้นมาแล้วจำไม่ได้ว่าคุณคือใครนะมุกริน”

วีว่าอึ้งไปทันที!!

ความจริงคือ หมอแจ้งแก่วารุณีและใจเด็ดว่า วีว่าเสียเลือดมากชีพจรหยุดเต้นไปหลายนาที เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ แม้ร่างกายจะปลอดภัยจากบาดแผลกระสุน แต่ก็ทำให้เธออยู่ในสภาพโคม่า สมองของคนไข้ซับซ้อนมาก คนไข้จะฟื้นจากอาการโคม่าเมื่อไร ไม่ว่าหมอหรือใครก็ไม่สามารถตอบได้

“หมายความว่าดิฉันต้องทนเห็นลูกนอนอยู่แบบนี้ โดยไม่รู้ว่าเมื่อไรที่แกจะตื่นฟื้นขึ้นมาหรือคะ” วารุณีถามตระหนกพอหมอพยักหน้า เธอร้องไห้โฮโผซบบ่าใจเด็ด ปูรณ์มองภาพตรงหน้าอย่างเจ็บปวด...ยิ่งเมื่อพบว่าตนไม่ได้รับมิสคอลจากวีว่าก่อนเกิดเหตุ ปูรณ์น้ำตาร่วงด้วยความรู้สึกผิดมากที่ไม่ยอมรับสายวีว่าจนเธอต้องเป็นอย่างนี้...

ooooooo

วีว่าในร่างมุกริน เธอตกใจสุดขีดเมื่อเห็นหน้าตัวเองในกระจกที่สะท้อนมากลายเป็นหน้ามุกริน เธอหวีดร้องล้มลงเสียงโครมครามทำให้ลมที่เฝ้าอยู่วิ่งเข้ามาดู เขาตกใจเมื่อเห็นมุกรินล้มกองอยู่กับพื้น เขารีบเข้าประคอง บ่น...

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งลุก รินก็ไม่เชื่อ”

“ปล่อยเรานะลม!!” วีว่าสะบัด ลมชะงักอึ้งแต่ยังประคองร่างนั้นไว้บ่นอย่างเป็นห่วงว่า

“จะปล่อยได้ไงล่ะ ปล่อยแล้วรินก็มาล้มแบบนี้ ไป...ผมจะพารินกลับไปที่เตียง” เมื่อพาไปที่เตียงแล้วเขากำชับ “รินนอนเสียนะ ถ้ามีอะไรก็เรียกผม ผมจะเฝ้ารินอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนอีก”

วีว่าในร่างมุกรินยอมนอนแต่โดยดี แอบหวังว่านั่นคงเป็นแค่ความฝันตลกๆ ตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะเหมือนเดิม

ฝ่ายลม...เมื่อไปนั่งที่โซฟา เขามองร่างที่นอนอยู่บนเตียงเห็นเป็นมุกรินชัดๆ แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่เขารู้สึกว่าไม่ใช่ แต่ก็บอกไม่ได้ว่า...มันคืออะไร??
คืนนี้วีว่าในร่างมุกรินฝันว่า เธอได้พบกับคุณลึกลับ คุณลึกลับย้ำกับเธอว่าถึงเวลาแล้ว ให้เธอทำหน้าที่ให้ดีที่สุด...

ตื่นขึ้นมาตอนเช้า วีว่าในร่างมุกรินเห็นลมนั่งสัปหงกอยู่ที่โซฟา เธอลุกขึ้นเห็นเงาตัวเองที่สะท้อนในกระจกเป็นหน้ามุกรินอีกตามเคย เธอไม่อยากรับรู้กับสิ่งประหลาดที่เกิดขึ้น มือป่ายปะไปถูกรีโมตทีวีเข้า ทีวีเปิดเห็นผู้สื่อข่าวยืนรายงานอยู่หน้าโรงพยาบาลถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น วีว่าเบิกตาโพลงเมื่อเห็นรถของตนอยู่ในที่เกิดเหตุหลังถูกยิง นักข่าวยังรายงานว่า

“อย่างไรก็ตาม นักข่าวได้สืบทราบข่าวเบื้องต้นจากเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบางคนว่า ขณะนี้นางสาววรรณวิวาห์ วรรณดำรงนั้น อาการปลอดภัยแล้ว แต่เนื่องจากเสียเลือดมากและสมองขาดออกซิเจนไปนาน ทำให้นางสาววรรณวิวาห์ อยู่ในอาการโคม่า และเป็นไปได้ว่าจะอยู่ในลักษณะของเจ้าหญิงนิทราและยังไม่ทราบว่าเมื่อไรเธอถึงจะฟื้น โดยเฉพาะขณะนี้ ทางแพทย์ได้นำตัวเธอเข้าไปพักฟื้นที่ห้องผู้ป่วยชั้น VIP หมายเลข 1201 ของโรงพยาบาล BMC ค่ะ”

วีว่ามองตัวเองเห็นอยู่ในชุดโรงพยาบาลนี้ เธอลุกพรวดดึงสายน้ำเกลือทิ้ง เดินออกไปทันที เข้าลิฟต์ กดไปชั้น 12

ลมตื่นขึ้นมาไม่เห็นมุกรินนอนที่เตียง เขารีบไปหาที่ห้องน้ำก็ไม่มี วิ่งออกจากห้องไปที่ลิฟต์ พอดีลิฟต์ปิด ลมยืนงงว่าเกิดอะไรขึ้น และมุกรินกำลังจะไปไหน

ooooooo

วีว่าในร่างมุกรินขึ้นถึงชั้น 12 มองหาห้อง 1201 พอเจอก็พรวดเข้าไปจนพวกตำรวจที่เฝ้าอยู่ห้ามไม่ทัน

ภายในห้องเงียบเชียบ ได้ยินแต่เสียงอุปกรณ์ช่วยชีวิตระโยงระยางจากร่างบนเตียง วีว่าเดินเข้าไปใกล้ พอเห็นร่างตัวเองนอนอยู่บนเตียง เธอชะงัก ทำอะไรไม่ถูก เธอสับสนเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ทันใดนั้นประตูห้องเปิด ตำรวจเข้ามาถามว่าคุณเป็นใคร เข้ามาทำไม แต่พอเห็นหน้าชัดๆ ตำรวจอุทาน

“มุกริน เวลแม็กซ์?!!”

วารุณีอยู่ในห้องน้ำได้ยินเสียงตำรวจ พอออกมาก็งุนงงเมื่อเห็นมุกรินยืนอยู่ใกล้ร่างของวีว่า พอมุกรินหันมาเห็นวารุณีก็โผเข้ากอดร้องไห้ดีใจ ร้องเรียก

“แม่...”

วารุณีปล่อยให้วีว่าในร่างมุกรินกอด เธอยืนนิ่ง งุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนทำอะไรไม่ถูก

ชั้นฉัตรคุยกับปูรณ์ขณะอยู่ในลิฟต์ว่า ตำรวจบอกว่าเมธีหายไปจากห้องหลายวันแล้ว แต่เชื่อว่ายังอยู่ในประเทศ ตอนนี้กำลังประสานกับทางตำรวจภูธรอยู่ ปูรณ์เชื่อว่าถ้าเมธีหนีก็แสดงว่าเป็นคนสั่งยิงวีว่า มองหน้าชั้นฉัตรถามว่านี่หรือคนที่เขาเคยขอให้ตนช่วยชีวิตไว้

“ก็ใครจะไปคิดว่าคนมันจะชั่วได้ขนาดนี้ เออ... ฉันผิดเอง” ชั้นฉัตรยอมรับ พอดีมาถึงชั้น 12 ออกจากลิฟต์ยังคุยกันต่อ ปูรณ์บอกว่าถ้าเขาผิดตนก็ผิดเหมือนกัน บ่นว่าเมธีไม่น่าจะเลวได้ขนาดนี้

ตอนที่ 6

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'


อีโนจับพิรุธวีว่าเมื่อคืนอยู่กับปูรณ์ทั้งคืนจะมีบทสวีตอะไรกันหรือเปล่า วีว่าบอกว่าหลังจากกินโจ๊ก กลับมาอาปูรณ์ก็ไปทำงาน ตนก็กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า อีโนฟังแล้วครางเซ็งๆ

วีว่าอ้างว่าต้องไปเยี่ยมคุณย่าแล้วผละไปเลย อีโนมองตามอย่างหมายมาดว่าจะต้องรู้ความจริงให้ได้

หมอมาตรวจคุณย่าแล้วบอกว่าทุกอย่างเป็นปกติ คุณย่าจะกลับวันนี้เลย ใจเด็ดกับวารุณียังอยากให้อยู่ดูอาการอีกสักคืนสองคืน คุณย่ายืนยันจะกลับบอกวีว่าให้พาย่ากลับบ้านที วีว่าบอกว่าถ้าคุณหมอนุญาตตนจะพากลับทันที คุณย่าจึงยอม

“ดีนะเนี่ย พี่วีว่าอยู่ ถ้าไม่อยู่สงสัยคุณย่าคงถอดสายน้ำเกลือวิ่งปร๋อกลับบ้านไปแล้ว” เจ้าขากระซิบกับวารุณี

วีว่าไปคุยกับหมอครู่เดียว หมอก็เซ็นอนุญาตให้คุณย่ากลับบ้านได้

ooooooo

วันนี้มุกรินไปที่บริษัทโปรดักชั่นภาพยนตร์ เธอต้องปกปิดใบหน้าและหลบหลีกนักข่าวที่กรูกันมาสัมภาษณ์อีกตามเคย เธอก้มหน้าเดินงุดๆเข้าบริษัทไปอย่างเร็ว

มุกรินทั้งผิดหวัง เสียใจและแค้นใจมาก เมื่อทางบริษัทถอดเธอออกจากบทนางเอกหนังที่ได้เซ็นสัญญากันไว้แล้ว บอกว่าได้ตกลงกับพี่บีเรียบร้อยแล้ว อ้างว่าเธอมีข่าวฉาวมาก เกรงว่าถ้าบรรดาสปอนเซอร์ถอนโฆษณาหนังเจ๊งแน่

มุกรินออกจากบริษัทมาด้วยหัวใจที่เจ็บแค้นโดนนักข่าวมามะรุมมะตุ้มขอสัมภาษณ์อีก เธอทนไม่ได้ตวาดไปว่า “พอซะที!!” แต่พอได้สติก็บอกพี่ๆนักข่าวว่า เมื่อถึงเวลาตนจะแถลงข่าวให้พี่ทราบความจริงทั้งหมด ขอบคุณแล้วขอตัวรีบขึ้นรถขับออกไปอย่างเร็ว

ขับรถไปจนถึงทางที่ถนนค่อนข้างโล่ง มุกรินจอดรถฟุบหน้ากับพวงมาลัยร้องไห้โฮๆ จนไม่ได้ยินเสียงมิสคอลล์จากลมนับสิบครั้ง มุกรินเอาแต่ซบหน้าร้องไห้อยู่อย่างนั้น ร้องไห้ให้สาสมกับที่ใจอยากร้อง...

ooooooo

ที่ห้องส่วนตัวในร้านอาหารไทย...คุณหญิงแขอุไรกับสวัสดิ์นัดพบกับนักธุรกิจฮ่องกง โดยมีล่ามช่วยแปล

หลังจากทักทายกันตามมารยาทแล้ว นักธุรกิจฮ่องกงพูดผ่านล่ามแปลว่า

“ที่ผมลงทุนเดินทางมาเมืองไทย ก็เพราะอยากได้รับคำยืนยันด้วยคำพูดจากปากว่าพวกคุณพร้อมจะเสี่ยงเล่นเกมที่มีเดิมพันสูงนี้จริงๆ”

คุณหญิงแขอุไรยิ้มก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“สมัยเด็ก พ่อของดิฉันทำฟาร์มม้าแข่ง เราเสียเงินหลายล้านดูแลพวกมัน เพื่อใช้มันเดิมพันให้เราในทุกๆ วันอาทิตย์ถ้าม้าตัวไหนชนะ มันจะกลับมาและได้รับการดูแลที่ดียิ่งขึ้นไปกว่าเดิม แต่ถ้าม้าตัวไหนทำให้เราเสียเงินเกินสามครั้งขึ้นไป มันก็จะไม่ได้กลับมา แล้วเย็นวันอาทิตย์พวกเราก็จะได้ทานเมนูสุดพิเศษแบบมองโกเลียที่ทำจากเนื้อม้ากัน...”

ทุกคนพากันเงียบงัน คุณหญิงยิ้มสดใสแล้วพูดต่อว่า “ดิฉันล้อเล่น” จึงมีเสียงหัวเราะดังขึ้น คุณหญิงพูดอย่างร่าเริงว่าเมนูอาหารวันนี้ไม่มีเนื้อม้าแน่ๆ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้อย่างสบายใจ

หลังจากนั้นนักธุรกิจฮ่องกงพูดให้ล่ามแปลอย่างเป็นการเป็นงานว่า

“เราจะทยอยซื้อหุ้นของไทยธนกิจจากบริษัทลูก 6-7 บริษัทที่เราเพิ่งเปิดขึ้นมาใหม่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ ไม่มีทางที่ผู้บริหารเดิมของไทยธนกิจจะทันไหวตัว เมื่อได้หุ้นส่วนใหญ่มาแล้ว เราก็จะเจรจาล็อบบี้กับทางบอร์ดบริหารเพื่อให้โหวตเปลี่ยนตัวประธาน ซึ่งคนที่จะเข้ามาทำหน้าที่แทนก็คือลูกชายของคุณ และเมื่อทุกอย่างลงล็อก เราก็จะควบรวมกิจการกับแบงก์ที่จีน ตอนนั้นหุ้นของไทยธนกิจจะพุ่งกระฉูดจนหยุดไม่อยู่”

คุณหญิงแขอุไรและสวัสดิ์สบตากันอย่างพอใจมาก ล่ามยังคงทำหน้าที่ต่อ...

“เมื่อถึงจุดหนึ่งเราจะส่งสัญญาณให้คุณเอาหุ้นออกขายให้หมด เพราะหลังจากนั้นไม่นาน เราก็จะตัดแบ่งขายกิจการในเครือของไทยธนกิจ ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม ห้างสรรพสินค้า รีสอร์ตออกไปให้หมด เท่ากับคุณจะได้เงินเข้ากระเป๋าสองต่อ นั่นคือเงินกำไรจากการขายกิจการและจากการขายหุ้น...เป็นไงครับแผนของพวกเรา”

ฟังแผนการทั้งหมดแล้ว คุณหญิงชมว่าไม่มีแผนไหนที่จะสวยงามไปกว่าการทำลายพวกวรรณดำรงให้ย่อยยับไปแล้ว สวัสดิ์จึงเชิญชวนทุกคนชิมของหวานกันอย่างเบิกบานใจ

ขณะพนักงานนำของหวานมาเสิร์ฟนั้น ประตูแง้มอยู่ บังเอิญชงโชคที่มีธุระอยู่ห้องถัดไปเดินผ่าน เห็นคุณหญิง สวัสดิ์และแขกชาวฮ่องกงนั่งคุยกันอยู่ ชงโชคชะงักรีบเดินผ่านไปอย่างเร็ว ทำให้คุณหญิงและสวัสดิ์ไม่ทันเห็นเขา

พอพ้นมาแล้ว ชงโชคโทร.นัดชั้นฉัตรมาพบกันที่สนามไดรฟ์กอล์ฟทันที ชงโชคเล่าเรื่องคุณหญิงและสวัสดิ์ให้ฟัง ชั้นฉัตรถามว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรกันหรือ? ชงโชคบอกว่าไม่รู้ยังต้องสืบกันต่อ ชั้นฉัตรถามว่าแล้วจะให้ตนเตือนปูรณ์ยังไง

“เตือนว่า ให้ระวังพายุให้ดี!”

ชั้นฉัตรเงยมองท้องฟ้าที่พายุกำลังจะมาพอดี เห็นเมฆทะมึนแล้วก็อดหวั่นใจไม่ได้เหมือนกัน

ooooooo

เย็นนี้วีว่าดักพบปูรณ์ขณะกลับจากทำงานเธอแกล้งกระแอมกระไอทักเขาอย่างร่าเริง พอเขาหันมาก็ยิ้มแป้นบอกว่า

ตอนที่ 5

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



ปูรณ์โทร.สั่งงานไปที่ออฟฟิศแล้วบอกว่าวันนี้ตนจะเข้าแบงก์ช้าหน่อยมีธุระอื่นต้องไปวรรณวิวาห์

วีว่าปฏิเสธอีโนเสียงหลงว่าตนไม่ชอบอาปูรณ์ขี้เก๊ก แล้วพูดออกมาเป็นชุดอย่างที่เคยพูดถึงปูรณ์ อีโนดักคอว่านั่นเธอพูดเองหรือเป็นสิ่งที่คุณย่าพริ้มเพราสอนให้พูดกันแน่ วีว่าโต้ว่าแล้วมันต่างกันยังไง ใครพูดก็เหมือนกันแหละ

“ไม่เหมือนย่ะ เพราะคุณย่าพริ้มเพราเขาพูดเพราะใจคิดอย่างนั้นจริงๆ ส่วนแก ปากแกพูดแต่ใจแกคิดอีกอย่าง” วีว่าเถียงว่าตนไม่ได้คิด “แกจะเถียงใครก็เถียงได้ แต่มีอยู่สองสิ่งที่แกเถียงไม่ได้ หนึ่งคือใจของแกและสองคือเพื่อนเก้งของแกคนนี้!”

วีว่านิ่งไปอย่างเริ่มยอมรับในคำพูดของอีโน ถามว่า “แกจะบอกว่าฉันหลงรักอาของตัวเองเนี่ยนะ?”

“อานอกสายเลือดย่ะ แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น อยู่ตรงแกกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง ส่วนอา ของแกก็ดันมีซัมติงสเปเชียลกับผู้หญิงอีกคนนึง...นั่นต่างหากที่มีปัญหา”

ขณะวีว่ากำลังคิดสิ่งที่อีโนพูดนั่นเอง เจ้าขาเข้ามาบอกว่ามีผู้ชายมาหา ท่าทางมีอะไรเซอร์ไพรส์ด้วย รีบออกไปไวๆ

อีโนเดาว่าหรือจะเป็นอาปูรณ์มาขอแต่งงาน วีว่าลุกพรวดถามว่าจะบ้าหรือ มาขอแต่งงานทั้งๆที่เมื่อคืนเพิ่งไปนอนกับผู้หญิงอื่นมา อีโนย้อนถามว่า แปลว่าถ้าอาปูรณ์ไม่ได้ไปนอนกับใครแกก็ยอมรับแต่งงาน?

วีว่าชะงักยิ้มออกเดินจ้ำอ้าวออกไป คิดว่าปูรณ์มา แต่พอออกไปกลายเป็นลมที่แต่งหล่อรออยู่ วีว่าหน้าเจื่อนจนลมถามว่าทำไมทำหน้างงอย่างนั้นล่ะ วีว่าบอกว่าไม่มีอะไร
ทันใดนั้น ลมคุกเข่าลงตรงหน้าวีว่าจนเธอชะงัก อีโนกับเจ้าขาที่จัดงานแต่งงานมามากเห็นแล้วเดาออกทันทีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น

ปูรณ์มาถึงพอดี เขาเห็นลมคุกเข่าอยู่ตรงหน้าวีว่าก็ชะงัก เขาเดาได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

ลมคุกเข่าอยู่ตรงหน้าวีว่า พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้ายิ้มๆแต่จริงจังว่า

“ลมจำได้ดีว่า ตอนที่เราสองคนเล่นแต่งงานกันตอนเด็กๆ ก่อนที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะเข้าไปทำพิธีในโบสถ์ได้ วีว่าต้องบังคับให้ลมคุกเข่า แล้วก็ขอแต่งงานก่อน แล้วลมก็จะบ่นทุกทีเพราะเจ็บเข่า วันนี้...วีว่าไม่ต้องบังคับลมแล้วนะ เพราะสิ่งที่ลมกำลังทำ ลมทำด้วยความเต็มใจ ไม่มีใครบังคับ...หรือถ้าจะมีผู้หญิงคนไหนในโลกมาบังคับลมได้ ก็คงมีแต่ผู้หญิงที่ชื่อวรรณวิวาห์เท่านั้น”

ลมหยิบกล่องแหวนออกจากกระเป๋ากางเกงชูขึ้นตรงหน้า ข้างในกล่องเป็นแหวนเพชรน้ำงามที่ส่องประกายวาววาม

ลมมองวีว่าด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม เอ่ยอย่างแสนโรแมนติก

“แต่งงานกันนะ”

วีว่าอึ้งกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เจ้าขากับอีโนดี๊ด๊ายิ้มแป้น

แต่...ที่หน้าร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้ง ปูรณ์ยืนมองอยู่แต่แรกแล้ว เขาเห็นวีว่าพยักหน้าให้ลม ปูรณ์ยืนอึ้ง แล้วค่อยๆ ถอยออกจากร้านไปด้วยความเจ็บปวด โดยที่ไม่มีใครเห็นเลย...

ออกมาขึ้นรถสตาร์ตเครื่อง นั่งกำพวงมาลัยแน่น แต่ยังไม่ขับออกไป ใจคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้...

ooooooo

ตอนที่ 4

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'


วีว่ากลับมาถึงร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้ง เห็นเจ้าขา พี่หมี และอีโนยังนั่งสุมหัวกันอยู่ ถามว่าทำอะไรกันอยู่ ไม่กลับบ้านกันหรือ ทั้งสามบอกว่าก็อยากกลับ แต่พวกตนเป็นห่วง

วีว่าทำเฉไฉว่าไม่ต้องห่วงว่าใครจะมาพังร้านอีกเพราะตนสั่งติดกล้องวงจรปิดและจ้างยามเพิ่มแล้ว อีโนทนไม่ไหวเดินมาพูดกับวีว่าตรงๆว่า

“ทำเป็นพูดเรื่องร้าน เธอก็รู้นี่ว่าวินาทีนี้ พวกเราไม่ได้ห่วงร้าน เราห่วงเธอต่างหาก!”

“ใช่ค่ะ ตกลงไปคุยกับคุณปูรณ์เป็นยังไงคะน้องวีว่า...คือพี่ก็ไม่อยากจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่นหรอกนะคะ แต่พี่ก็เป็นห่วง” พี่หมีกลัวๆกล้าๆ

วีว่าบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงทุกอย่างปกติดี เจ้าขาถามว่าหมายความว่าพี่เคลียร์กับว่าที่เจ้าบ่าวมาแล้วด้วยใช่ไหม

“ยัง...” วีว่าตอบทันที ทำเอาทุกคนร้องอ้าว... “แต่วีว่ามั่นใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างปกติ เพราะฉะนั้นเลิกห่วงแล้วก็กลับบ้านกันไปได้แล้วค่ะ” เจ้าขาลังเล “ถ้าไม่กลับ งั้นวีว่ากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะพี่หมี”

วีว่าเดินฉับๆกลับออกไปทันที ทั้งเจ้าขา อีโนและพี่หมี มองหน้ากันอึ้ง

ที่หน้าร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้งนั่นเอง มือปืนที่วิคจ้างมา ซุ่มอยู่ในรถเก่าๆ พอเห็นวีว่าขับรถออกไปมันขับตามทันที

ooooooo

เจ้าขาถามพี่หมีกับอีโนว่าเอาไงดี พี่หมีคาดว่าอาจจะปกติอย่างที่วีว่าบอกก็ได้ พวกเราอาจคิดมากกันไปเอง

“พวกเราไม่ได้คิดมากนะคะ พวกเราน่ะคิดถูกแล้ว เจ้าขาเป็นน้อง มองตาพี่วีว่าก็รู้แล้วว่าไอ้ที่บอกว่าปกติน่ะมันยังไม่ปกติแน่ๆ” อีโนถามว่าแล้วจะเอายังไงต่อไปล่ะ หรือเราจะไปถามอาปูรณ์ดู? “โหย...อาปูรณ์ยิ่งยากกว่าพี่วีว่าอีก รายนั้น ถ้าเงียบก็คือเงียบ แล้วเวลาเงียบ อาปูรณ์ดูน่ากลัวจนเจ้าขายังไม่กล้าล้อเล่นเลย”

“เออ...คนขี้วีนกับคนเงียบ หยินกับหยางชัดๆ อากับหลานคู่นี้ ยิ่งดูยิ่งน่าแต่งงานกันจริงๆนะ” อีโนโมเม แล้วพล่ามไปตามประสา จนพี่หมีกับเจ้าขาออกไปแล้ว พอรู้ตัวก็รีบตามไปแทบไม่ทัน

ooooooo

คุณหญิงแขอุไรโทรศัพท์แก้ต่างให้ลมว่าภาพที่ปรากฏนั้นเป็นวันที่ลมไปกับเพื่อนๆหลายคนเป็นกลุ่มใหญ่ และแม่ดาราคนนั้นก็เป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที หาว่าพวกนักข่าวหาจังหวะถ่ายให้เหมือนอยู่กันสองคนจนเป็นเรื่อง

สวัสดิ์ปลอบใจพี่สาวว่า พองานแต่งงานอลังการประจำปีมาแทนที่ คนเขาก็ลืมข่าวนี้กันแล้ว คุณหญิงบอกว่า ถึงข่าวเงียบแต่ทั้งเรื่องทั้งรูปก็ยังถูกเก็บไว้ในคอมพ์ในเน็ต พอมีเรื่องอะไรขึ้นมาคนก็ขุดคุ้ยขึ้นมาเล่นงานลมกันอีก บอกสวัสดิ์ว่า

“ตอนนี้ ฉันกลัวว่าแค่ภาพภาพเดียวมันจะทำให้งานแต่งงานและสมบัติแสนล้านหายวับไปในพริบตา!” คุณหญิงมองซ้ายมองขวาลดเสียงลงถามว่า “แล้วนายลาภิศตัวดีมันหายหัวไปไหน ทิ้งปัญหาไว้ให้แม่มันแก้แล้วก็ไปลั้ลลาเนี่ย นิสัยเหมือนพ่อไม่มีผิด”

สวัสดิ์ปลอบพี่สาวว่าใจเย็นๆ เพราะลมเป็นคนมีความคิดอยู่ ตอนนี้อาจกำลังแก้ปัญหาที่ตัวเองก่อขึ้นอยู่ก็ได้

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างที่แกพูดนะ แล้วเรื่องพินัยกรรมคุณอาจรัลล่ะยังไง? แกแน่ใจนะว่าแกจะสามารถหาทางเห็นก่อนว่าในนั้นเขียนไว้ว่ายังไง” สวัสดิ์ไม่ตอบ แต่ยิ้มมั่นใจ

ooooooo

วีว่าขับรถออกมาอย่างหัวเสียกับคำพูดของอาปูรณ์เมื่อครู่นี้ที่โต้เถียงกันเรื่องลมกับมุกริน เธอยืนยันว่ารู้จักลมดี มั่นใจว่าลมไม่ได้เป็นฝ่ายริเริ่มทำก่อนแน่

“แน่ใจเหรอว่ารู้จักดีพอ? เพื่อนเล่นแต่งงานกันตอนเด็ก แต่ห่างกันไปตั้งนาน แน่ใจได้ยังไงว่าคนเราจะไม่เปลี่ยนแปลงไป” เมื่อเธอเสียงแข็งว่าตนมั่นใจในตัวลม ปูรณ์เตือนว่า “อย่ามั่นใจจนเกินไป เพราะเวลามันผิดไปจากที่คิด มันจะเจ็บหนัก”

คิดแล้ววีว่าบอกกับตัวเองว่า ไม่จริงหรอก สิ่งที่อาปูรณ์คิดมันผิด!! มันผิด!!!” แล้วขับรถปาดซ้ายปาดขวาไปอย่างหงุดหงิด

ooooooo

ที่หน้าอู่ซ่อมรถแห่งหนึ่ง ลมขับรถไปรอใครบางคนอย่างร้อนใจ ไม่นานวิคก็ขับรถมาถึงพร้อมวัยรุ่นคนหนึ่งที่ใส่แว่นในมือหนีบคอมพ์ MACBOOK อยู่ท่าทางเนิร์ดๆตามลงมา

ลมถามอย่างหงุดหงิดว่าทำไมมาสาย เขานั่งที่เก้าหนี้หน้าอู่ซ่อมรถยกมือกุมหัวอย่างสับสน บอกวิคว่า

“ผมกลัวทุกอย่างจะพังไม่เป็นท่า แล้วสุดท้ายแม่ก็มาลงที่ผม หาว่าผมเป็นลูกชายที่ไม่ได้เรื่อง ไม่น่าเกิดมาอีกจนได้!”

วิคพูดอย่างสมเพชที่ลมยังสลัดปมด้อยข้อนี้ไม่พ้น ลมบอกว่าถ้าตนมีแม่เป็นแม่ธรรมดาเหมือนแม่คนอื่น ตนก็ไม่เป็นแบบนี้ แต่ถึงแม่จะเลวร้ายยังไงตนก็รัก อะไรที่ทำให้แม่มีความสุขตนก็อยากทำให้ แม้ว่ามันจะทำให้ตนทุกข์ก็ตาม

ทักทายยั่วยวนกวนโมโหกันพอสมควรแล้ว ลมตัดบทถามว่าเรื่องที่ตนให้จัดการ จัดการให้ตนหรือยัง แล้วทำไมทำแค่นี้ต้องจ่ายถึงแสนหนึ่ง

“แค่นี้เหรอ...เฮ่ยยย...ไอ้ลม ของแบบนี้มันงานศิลปะนะเว้ย แกอยากได้ของดีๆ เนียนๆ มันก็ต้องใช้คนมีฝีมือสิวะ” แล้วหันสั่งเด็กที่มาด้วย “มึงโชว์ฝีมือให้พี่เขาดูได้แล้ว”

เด็กหนุ่มกางหน้าจอ MACBOOK ให้ลมดู

ลมดูแล้วถึงกับตาโต! วิคถามว่าเป็นไง คุ้มค่าเงินแสนไหม

“สุดยอด! เหมือนจริงมาก!! ทำได้ไงเนี่ย...”

วิคไม่ตอบแต่แบมือขอเงินตามที่สัญญากันไว้ ลมควักซองเงินแสนยื่นให้ วิคพูดอย่างกระหยิ่มว่า

“ช่วยบอกน้องเขาไปทีว่าแกอยากได้แบบไหน? ไรต์ใส่แผ่น ใส่แฟลชไดรฟ์ หรือจะให้เอาลงยูทูบเลย”

“ทำทุกอย่างเลย ทำยังไงก็ได้ให้มันกระจายไปให้คนเห็นให้มากที่สุด อ้อ...แต่ส่งเข้าอีเมลฉันด้วยก็ดี ฉันต้องรีบใช้”

พอวิครับปากว่า “จัดให้” ลมทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม เปรยๆว่าปัญหาหมดไปแล้วสองเรื่อง วิคถามว่าสองเรื่องงั้นหรือ??

“ใช่...ก่อนหน้าที่จะมาเจอพี่ ฉันไปแก้ปัญหาเรื่องนึงมาก่อนแล้ว...”

เวลาเดียวกัน มุกรินอยู่คอนโด เธออยู่ในสภาพเมามายสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ภายในห้องเปิดเพลงแจ๊สดังกระหึ่ม เธอเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของตัวเองในกระจก เธอปาแก้วเหล้าใส่กระจกแตกเป็นเส้นสายทำให้ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกยิ่งแย่ เธอมองภาพนั้นอย่างสับสนมาก...

ooooooo

วันเดียวกันนี้ที่บ้านวรรณดำรง ปูรณ์กลับจากทำงานจะขึ้นข้างบน ถูกใจเด็ดที่นั่งอยู่เรียก ปูรณ์จึงยกมือไหว้ขอโทษที่ตนมัวแต่คิดอะไรอยู่ไม่ทันเห็น

ใจเด็ดถามว่าคิดเรื่องข่าวอยู่น่ะหรือ ปูรณ์บอกว่าคิดเรื่องกองทุนตัวใหม่ของแบงก์ที่ไปลงทุนในจีน ส่วนเรื่องข่าวไร้สาระนั่นตนไม่สนใจ

พอดีคุณย่าพริ้มเพราะลงมาได้ยิน พูดเหน็บว่า “ไม่สนใจหรือจงใจกันแน่” ปูรณ์รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม คุณย่าพริ้มเพรายังพูดต่ออย่างชิงชังว่า

“แกไม่ต้องมาทำยกมือไหว้ฉัน ฉันไม่อยากรับไหว้คนที่คิดทำลายชีวิตหลานสาวฉัน” ปูรณ์อึ้งบอกว่าตนไม่เคยแม้แต่จะคิด “ถ้าไม่คิด แล้วแกทำอย่างนั้นทำไม แกจะไปควงดารานักร้องหรือผู้หญิงสำส่อนที่ไหน ฉันไม่คิดจะสนใจ เพราะฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับแกอยู่แล้ว แต่การที่แกไปคบนังดารานั่นแล้วมันไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายที่กำลังจะแต่งงานกับวีว่า ฉันรับไม่ได้!”

“แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของปูรณ์นะครับคุณอา ถ้าเรื่องนี้ใครจะเป็นคนผิด ผมว่าน่าจะเป็นดาราคนนั้นมากกว่า...หรือถ้าเราจะมองลึกกว่านั้น ลมก็น่าจะผิดด้วยที่ไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงอื่นทั้งที่จะแต่งงานกับลูกสาวผมอยู่แล้ว” ใจเด็ดช่วยปูรณ์

“นี่เธอจะว่าฉันเป็นคนคิดอะไรตื้นๆหรือตาใจเด็ด”

“ผมไม่ได้ตั้งใจว่าคุณอานะครับ แต่ถ้ามองตามความจริง ไม่มีอคติ ใครก็ต้องมองแบบนั้น”

“จะมองแบบไหน แต่ป่านนี้คนทั้งบ้านทั้งเมืองก็เอาเรื่องนี้ไปนินทากันสนุกปากแล้ว” คุณย่าโต้ใจเด็ด แล้วตวัดสายตาจิกปูรณ์ “แล้วเธอคิดว่าใครที่เสียหายกับเรื่องนี้มากที่สุด แม่ดาราสำส่อนคนนั้นน่ะเหรอ หรือว่าตาลม...หรือจะเป็นไอ้คนนอกสายเลือดวรรณดำรง!” คุณย่าหันมองใจเด็ดอีก “ไม่ใช่หรอก...ฉันว่าคนที่จะเสียหายและเจ็บปวดกับข่าวนี้คือลูกสาวเธอมากกว่า...หรือเธอว่าไม่จริง ว่าไง...ใจเด็ด ที่ฉันพูดมามันถูกไหม”

“ครับคุณอา เรื่องนี้ผมผิดเอง” ปูรณ์ออกรับแทน คุณย่าหันจิกทันทีว่า แปลว่ายอมสารภาพว่าตั้งใจทำลายชีวิตหลานตนใช่ไหม! “เปล่าครับ ผมไม่เคยคิดร้ายกับวีว่าเลย แต่ถ้าคุณอาพริ้มเพราจะคิดว่าผมเป็นต้นเหตุให้เรื่องเลวร้ายนี้เกิดขึ้น ผมก็พร้อมยอมรับผิดครับ”

“ปูรณ์...” ใจเด็ดมองหน้าปูรณ์อย่างไม่เข้าใจ

“ผมไม่ได้ยอมรับผิดเพราะผมทำผิดจริงๆ แต่ผมยอมรับผิดเพราะคุณอาพริ้มเพราอยากให้ผมผิด ตระกูลวรรณดำรงมีพระคุณท่วมหัวผม คุณอาพริ้มเพราก็เป็นเสาหลักของวรรณดำรงมาตลอด เพราะฉะนั้น สิ่งใดที่ผมทำแล้วคุณอาสบายใจ ผมก็พร้อมจะทำครับ” พูดจบปูรณ์ก้มหัวให้อย่างนอบน้อม

คุณย่าพริ้มเพราอึ้งไปอึดใจ แต่ความทิฐิครอบงำจนไม่อาจสลัดได้ ฮึดขึ้นมาอีก

“ฮึ!! ดี!!! คิดอย่างนี้ได้ก็ดี แต่ขอให้คิดอย่างนี้จริงๆ

อย่างที่พูดเถอะ และต่อไปนี้ฉันขอสั่งห้ามเด็ดขาด ห้ามแกไปก่อเรื่องก่อราวให้มีข่าวฉาวให้ชื่อเสียงของหลานสาวฉันและทุกคนในบ้านวรรณดำรงนี้เสื่อมเสียอีก และถ้างานแต่งงานของวีว่าต้องล่มลงเพราะแก ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแกอีกเลย เข้าใจไหม!”

“เข้าใจครับคุณอา” ปูรณ์ก้มหัวตอบอย่างนอบน้อมอีกครั้ง

คุณย่ามองจิกปูรณ์อย่างชิงชังแล้วสะบัดออกไป ปูรณ์ยังยืนก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น...ใจเด็ดได้แต่มองเขาอย่างสงสาร

ooooooo

ลมก้มดูบางอย่างในไอแพดของตนพูดอย่างพอใจ โอเค แล้วจะก้าวขึ้นรถ ถูกวิคเรียกไว้

“เฮ้เพื่อน!! แน่ใจเหรอว่าไม่แวะไปร้านฉันสักหน่อย แกอาจจะไปอยู่เมืองนอกเสียนาน แต่ทุกอย่างที่แกชอบยังมีเหมือนเดิม เหล้า ผู้หญิง หรือว่ายา...ฉันจะทำให้แกลืมปารีสไปเลย” ลมส่ายหน้าบอกว่าตนเลิกแล้ว “มันต้องแบบนี้สิคุณลาภิศตัวจริง ผมเชื่อเสมอว่า ลึกๆ แล้วคุณลาภิศเป็นคนดีกว่าที่คุณลาภิศแกล้งเป็นมาก”
ลมทำหน้าเซ็งๆ ก้าวขึ้นรถขับออกไปอย่างเร็ว วิคควักซองเงินออกมาดูพูดเปรยๆกับวัยรุ่นคนนั้นโดยไม่หันมองว่า

“มึงรู้ไหมว่า ผู้ชายคนเมื่อกี๊ ชีวิตมันน่าสมเพช แค่ไหน มันกำลังจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่รวยระดับแสนล้าน แต่มันไม่รู้ว่า ว่าที่เจ้าสาวที่มันจะแต่งด้วยกำลังจะตาย...” วิคหยุดหัวเราะขำ “แล้วที่มันน่าตลกก็คือ ไอ้คนที่จัดการให้ว่าที่เจ้าสาวตายก็คือฉันเอง เอ๊ะ...ฉันชักไม่แน่ใจแล้วสิว่า นี่คือข่าวดีหรือข่าวร้ายของมัน ไอ้ลมมันอาจจะแฮปปี้ก็ได้นะ หึๆๆ”

วิคตบหัววัยรุ่นคนนั้นอย่างหยอกล้อ พูดอย่างผยองว่า

“ถ้ามึงโตขึ้น มึงจะรู้ว่าโลกมันแคบ แล้วมันก็เลวร้ายกว่าที่คิด...” วิคแบ่งเงินครึ่งหนึ่งให้วัยรุ่น “แต่ถ้าเราฉลาดพอ เราจะหากำไรจากความเลวร้ายได้เสมอ”

เด็กวัยรุ่นคนนั้นรับเงิน มองวิคกลัวๆ ความเลวร้ายของเขาที่เกินกว่าที่ตนคิดไว้มาก

ooooooo

มุกรินยังมองใบหน้าตัวเองในกระจกที่มีริ้วรอยแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เธอคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา หลังจากภาพฉาวข่าวโฉ่สนั่นเมือง ลมมาพบกับเธอที่ลานจอดรถใต้ดินขอให้เราเลิกเกี่ยวข้องกันสักพักเพราะไม่อยากให้งานแต่งงานล่ม

“ก็ได้ แต่ถามหน่อยว่ากลัวงานแต่งล่ม หรือกลัวไม่ได้เงินแสนล้านกันแน่” ลมตอบอย่างฉุนเฉียวว่าแล้วแต่เธอจะคิด แต่เราต้องไม่เจอกันอีกสักระยะ “สักระยะหรือตลอดไป พูดให้เคลียร์ๆเลยดีกว่าไหม?”

“โธ่ริน...ผมปวดหัวกับเรื่องบ้าๆนี่เต็มที ไม่มีแรงมาต่อปากต่อคำกับรินหรอกนะ”

มุกรินมองไปนอกรถ หัวเราะสะใจพึมพำ “หึ...ขยะชัดๆ” ลมถามว่าอะไร มุกรินพูดอย่างเจ็บปวดว่า

“สุดท้าย คุณก็ทำให้ฉันเหมือนเป็นขยะ...อีกครั้ง! ฉันน่าจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นที่ปารีสให้ขึ้นใจ ฉันมันโง่เองที่คิดว่าขยะอย่างฉันจะถูกคุณหยิบมารีไซเคิลได้ แต่ฉันลืมไปว่าคนอย่างคุณไม่สนใจขยะหรอก คุณมันสนใจทองคำมากกว่า ทองคำที่ชื่อวรรณวิวาห์ วรรณดำรงนั่น”

“ผมคิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วเสียอีก ไหนคุณบอกว่าคุณเข้าใจว่างานแต่งงานของผมมันเป็นแค่เรื่องธุรกิจ ทีคุณยังมีธุรกิจกับอาปูรณ์ได้เลย แล้วมันก็กลายเป็นปัญหาให้ต้องปวดหัวอยู่ตอนนี้!!”

มุกรินถามว่าเขาหาว่าตนเป็นตัวปัญหาเหมือนที่ทำกับลูกใช่ไหม ลมเหลียวมองเลิ่กลั่กตกใจกลัวใครมาได้ยิน มุกรินบอกว่าเราอยู่ชั้นใต้ดินไม่มีใครได้ยินหรอก ลมถามว่าเธอจะรื้อฟื้นเรื่องลูกขึ้นมาอีกทำไม มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว!

“ใช่! มันแค่ก้อนเนื้อก้อนเลือดแค่สองเดือนเท่านั้น เอามันออกไปเสียเรื่องก็จบไป ลูกของเรามันไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับพ่อแม่มันหรอก” ลมพยายามพูดขอความเห็นใจว่าตนเองก็เจ็บปวด แต่ตนก็แค่...มุกรินพูดแทรกทันทีว่า “แค่ผู้ชายที่อ่อนแอและไม่พร้อมจะรับผิดชอบอะไรเลย!”

มุกรินจะเดินไป ลมดึงแขนไว้ เธอสะบัดอย่างขยะแขยง เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจ้องหน้าเขาบอกว่า

“ฉันเชื่อนะที่คุณบอกว่าคุณเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดที่คุณรู้สึก มันไม่ถึงครึ่งของที่ฉันได้รับหรอก!”

มุกรินเดินไปไม่เหลียวหลัง ลมได้แต่มองตามคอตกอยู่ตรงนั้น...แต่พอผ่านไปไม่เท่าไร เขาก็เปลี่ยนมาเป็นมุ่งมั่นไปทำบางอย่างต่อไป

ooooooo

มุกรินกลับมาดื่มอย่างหนักที่คอนโด ไม่นานพี่บีก็มาหา พอเธอเปิดประตู พี่บีก็พูดรัวอย่างตื่นเต้นดีใจว่า

“นี่เธอรู้ไหมว่าเบรกกิ้งนิวส์ของเธอ มันทำให้อีเวนต์เธอแน่นจนล้นไปถึงปีหน้าโน่น นี่ยังไม่นับพวกรายการกอสซิพที่อยากนัดรินไปสัมภา...”

มุกรินปิดประตูใส่หน้าทันทีจนพี่บีสะดุ้ง ตะโกนถามว่าปิดประตูใส่หน้าตนทำไม มุกรินตอบออกมาว่า คืนนี้ตนไม่อยากเจอใครอีกแล้ว

“เป็นไรของเธอเนี่ย...นี่ฉันอุตส่าห์ถ่อมาง้อขอคืนดีกับเธอแล้วนะ ฉันเคยยอมทำแบบนี้กับใครที่ไหน”

“ที่ยอมทำก็เพราะรินยังถือเป็นตัวเงินตัวทองพี่อยู่ใช่ไหมล่ะ พอกันที!” มุกรินตะโกนออกมา พี่บีบอกว่ายังพอไม่ได้ พรุ่งนี้เธอต้องไปออกรายการคุณวิท...แต่พูดไม่ทันจบก็ถูกมุกรินตะโกนสวนมาว่า “ก็บอกว่าพอไง รินไม่ไปไหนทั้งนั้น ใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้ ก็เชิญไปสัมภาษณ์เองแล้วกัน”

“เธอไม่ไปไม่ได้นะยัยริน พี่สัญญากับเขาไว้เป็นมั่นเหมาะ เขายอมเลื่อนคิวทุกคนออกไปก่อนเพราะข่าวเธอเลยนะ ขืนพรุ่งนี้เธอไม่โผล่ไป พี่ต้องโดนฉีกอกแน่ ยัยริน...ขอร้องล่ะ เห็นแก่พี่เถอะนะ พี่ขอร้อง แล้วจะไม่ขออะไรจากรินอีก แล้วจบงานพรุ่งนี้รินจะแก้สัญญา จะเลิกสัญญากับพี่ก็ยอม...ได้โปรดดดด...”

ประตูเปิดออก พี่บีชะงัก มุกริมนองหน้าพี่บีนิ่งก่อนบอกว่า

“ก็ได้...”

พี่บีดีใจสุดขีด บอกว่านึกอยู่แล้วว่ารินของพี่ต้องน่ารัก อย่างนี้ก็ปิดจ๊อบ!! แต่ในความยินดีนั้น แววตาของพี่บีกลับเจ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด

ooooooo

ตอนที่ 3

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



ปูรณ์กลั้นน้ำตาไม่อยู่ เขารีบเช็ดน้ำตาขอโทษคุณจรัลที่ผิดสัญญา ปูรณ์คิดว่าไม่มีใครเห็น แต่วีว่าเห็น พอปูรณ์รู้ตัว วีว่าอ้างว่าเห็นไฟที่ห้องคุณปู่เปิดเลยเดินลงมาดู ก่อนออกไปเธอพูดให้เขารู้ว่า

“ห้องคุณปู่จรัลนี่น่าจะมีกระจกติดฟิล์มนะ จะได้ไม่มีใครเห็นน้ำตาของอาปูรณ์ เข้าใจตรงพอยต์แล้วนะคะ”

พูดแล้วเดินออกไป ปล่อยให้ปูรณ์อึ้งอยู่ตรงนั้น...

งานศพของคุณจรัลจัดขึ้นที่บ้านหลังใหญ่ใจกลางอาณาจักรวรรณดำรง รถของแขกทยอยเข้ามามากมาย อีโนกับพี่หมีช่วยกันต้อนรับแขก ใจเด็ดกับวารุณีช่วยกันดูแลญาติและต้อนรับแขกผู้ใหญ่ วีว่ากับเจ้าขาดูแลบริเวณที่จัดเป็นที่เคารพศพ

คุณย่าพริ้มเพรานั่งอยู่ที่เก้าอี้ประธาน เหลือบมองปูรณ์ที่พาแขกคนหนึ่งเข้ามาสวัสดีแนะนำว่าท่านคือ

น้องสาวของคุณพ่อ แขกคนนั้นรีบยกมือไหว้พูดออกตัวว่าไม่เคยทราบว่าท่านมีน้องสาว และแสดงความเสียใจด้วย คุณย่าหน้าเชิด รับไหว้อย่างขอไปที พอลูกค้าคนนั้นเดินไป ปูรณ์พูดเชิงขอโทษคุณย่าว่า

“ลูกค้ารายใหม่ของธนาคาร เขาไม่ค่อยรู้เรื่องครอบครัวของเรา ต้องขอโทษคุณอาด้วยครับ”

“ครอบครัวของเรางั้นเหรอ? ช่างพูดได้เต็มปากเต็มคำ ดีจังนะ” คุณย่าหัวเราะหึๆในลำคอ ชงโชคเดินมา เขาเงี่ยหูฟัง ได้ยินปูรณ์เอ่ยขอโทษ ในขณะที่คุณย่าพริ้มเพรายังจิกกัดปูรณ์อย่างไม่ปรานี “ที่ผ่านมาฉันไม่ค่อยได้ตักเตือนแก เพราะเกรงใจคุณพี่จรัล แต่ต่อไปนี้ฉันคงไม่ต้องเกรงใจอีก คุณพี่ตามใจแกมามากเกินไป จนแกลืมเจียมตัวไปแล้ว”

“ผมไม่เคยลืมที่จะเจียมตัวหรอกครับคุณอา ผมเตือนตัวเองเสมอว่าเป็นแค่คนที่คุณพ่อจรัลเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมากกว่านี้” คุณย่าจิกว่าขอให้มันจริงเถอะ ปูรณ์ได้แต่ก้มหน้าข่มความรู้สึก

ชงโชคสะกิดชั้นฉัตรอย่างรู้กันโดยอัตโนมัติ ชั้นฉัตรเข้าไปบอกปูรณ์ว่าคุณไพโรจน์จากตลาดหุ้นตามหาเขาอยู่ ปูรณ์จึงขอตัวคุณย่าไป

ที่แท้ชงโชคกับชั้นฉัตรช่วยกันปูรณ์ออกจากคุณย่าที่กำลังจิกกัดเขาอย่างไม่ปรานี ชั้นฉัตรบอกว่าตนทนเห็นรองประธานแบงก์ยืนกุมเป้าคอตกโดนด่าไม่ได้ ปูรณ์บอกว่า

“อยู่ข้างนอก ฉันเป็นรองประธานแบงก์ แต่อยู่ในบ้านวรรณดำรง ฉันเป็นได้แค่เด็กที่ถูกเก็บมาเท่านั้นแหละ”

“ไอ้บ้าเอ๊ย...ค่าของแกมันไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งอะไรแต่มันอยู่ที่นี่” ชั้นฉัตรเอามือตบหน้าอกตรงหัวใจปูรณ์ “ฉันเชื่อว่าสักวัน คุณย่าพริ้มเพราจอมดุ ต้องเห็นอย่างที่คนอื่นเขาเห็นกันมาตั้งนานแล้ว”

ปูรณ์ได้แต่ยิ้มเศร้าๆกับการให้กำลังใจของชั้นฉัตร

ooooooo

มุกรินมากับพี่บี พี่บีเอาน้ำตาเทียมให้ บอกมุกริน ว่าซีนนี้เป็นซีนดราม่าเรียกน้ำตาคนดู มุกรินติงว่าคนฉลาดอย่างปูรณ์เขาคงเชื่อหรอก

เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในงาน ตกเป็นเป้าสายตาของแขกในงาน มุกรินก็ตีหน้าเศร้าเข้าโหมดดราม่าทันที

อีกมุมหนึ่ง คุณหญิงแขอุไรเพิ่งมาถึง พอลงจากรถก็เร่งลมที่อ้อยอิ่งอยู่ให้เร็วหน่อย แต่พอลมลงจากรถก็เดินตัวปลิวไปหาวีว่าจับมือเธอแสดงความเสียใจด้วย คุณหญิงแขอุไรก็เข้าไปไหว้คุณย่าพริ้มเพราแสดงความเสียใจด้วย เมื่อลมไปสวัสดีคุณย่า ก็ถูกเรียกให้นั่งข้างๆ แล้วเรียกวีว่ามานั่งด้วยเพราะพระจะสวดแล้ว เลยกลายเป็นลมกับวีว่านั่งคู่กันข้างคุณย่าพริ้มเพรา จนแขกท่านหนึ่งชมว่าคู่นี้น่ารักจังเลย

ครู่หนึ่งคุณหญิงเหลือบเห็นมุกรินเดินควงแขนปูรณ์เข้ามา พอคุณย่าพริ้มเพราหันไปเห็นก็ชักสีหน้าไม่พอใจ

แม้ว่ามุกรินจะควงปูรณ์และลมจะควงวีว่า แต่ทั้งลมและมุกรินก็แอบส่งสายตาและไลน์นัดพบกันคืนนี้

แขกที่มาในงานนับพันทำให้เด็กเสิร์ฟน้ำไม่ทัน ปูรณ์จึงไปช่วยเสิร์ฟ พี่หมีบอกว่าเดี๋ยวไปเรียกอีโนมาช่วย เขาเป็นถึงรองประธานธนาคารมาเสิร์ฟน้ำดูแปลกๆ

“เชื่อผมเถอะครับ รองประธานธนาคารก็แค่คนธรรมดา เสิร์ฟน้ำได้ครับไม่แปลก” ปูรณ์ยิ้มจริงใจ แล้วเอาแก้วน้ำใส่ถาดอย่างกระฉับกระเฉง ทันใดนั้นวีว่าก็ก้าวเข้ามายืนข้างๆ หยิบแก้วน้ำใส่ถาดเงียบๆ พอปูรณ์หันมองเธอก็พูดหาเรื่องว่า มองอะไรไม่เคยเห็นคนเอาน้ำไปเสิร์ฟแขกรึไง

ตอนที่ 2

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'


ชงโชคพ่อของชั้นฉัตรหัวหน้าฝ่ายกฎหมายของไทยธนกิจและเป็นทนายความประจำบ้านวรรณดำรง เขาเป็นคนเดียวที่กล้าตีฝีปากกับคุณย่าพริ้มเพรา เมื่อเจอกันจึงมักพูดขัดคอกันเนืองๆ

ตอนที่ 1

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'


ที่ห้องประชุมธนาคารไทยธนกิจ ธนาคารระดับอินเตอร์เนชั่นแนลของไทย

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ เรื่องย่อละคร

เรื่องย่อ...ตระกูล “วรรณดำรง” ตระกูลใหญ่ ปัจจุบัน คุณปู่จรัล เป็นเจ้าของธุรกิจหมื่นล้าน “ธนาคารไทยธนกิจ” คุณปู่จรัล มีน้องสาวคือ คุณย่าพริ้มเพรา ครองความเป็นโสดเจ้าระเบียบ ทั้งคู่มีหลานสาวคนโตสุดรัก วรรณวิวาห์ หรือ วีว่า สาวนักเรียนนอกเจ้าของ “วรรณวิวาห์เวดดิ้ง” วีว่า มีความใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กว่า “หากโตขึ้นและเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เธอจะได้สวมชุดเจ้าสาวที่สวยเริ่ดที่สุด พร้อมเข้าพิธีแต่งงานอันสุดแสนเพอร์เฟกต์”

วีว่า มีคู่หมั้นอยู่แล้วคือ ลาภิศ หรือ ลม หนุ่มหน้าตาดีมีเสน่ห์เพื่อนตั้งแต่วัยเด็กแต่เมื่อสิ้น คุณปู่จรัล ทุกอย่างกลับตาลปัตร แทนที่ วีว่า หลานสาวสุดรักจะได้เป็นผู้ครอบครองทรัพย์สินทั้งหมด คุณปู่จรัล กลับยกทรัพย์สินพร้อมกิจการทั้งหมดให้ ปูรณ์ ลูกบุญธรรมที่มีศักดิ์เป็นอาของ วีว่า วีว่า ผูกพันกับปูรณ์แต่ยังชังน้ำหน้า ปูรณ์ อยู่บ้างด้วยความที่ คุณย่าพริ้มเพรา ปลูกฝังว่า ปูรณ์ เป็นแค่คนนอกสายเลือดที่หวังมากอบโกยเงินทอง

หลังเปิดพินัยกรรมคนที่เดือดร้อนคือ คุณหญิงแขอุไร กับ ลม เพราะพลาดเงินทองมหาศาลที่หมายไว้ คุณหญิงแขอุไร ทำ เฉไฉ บอกปัดและขอเลื่อนการแต่งงานออกไปทันที ใจเด็ด พ่อของ วีว่า ถึงกับโมโหที่ลูกสาวสุดรักต้องเสียชื่อว่าถูกฝ่ายชายทิ้งก่อนแต่ง วันหนึ่งขณะ วีว่า ขับรถอยู่มีมอเตอร์ไซค์ขับมาขนาบชักปืนขึ้นยิงใส่เธอ ในความฝัน คุณลึกลับ ชายหนุ่มสวมชุดขาวบอกว่าจะพาเธอกลับไป เบื้องบนต้องการให้เธอไปอยู่ในอีกร่างหนึ่งที่บังเอิญเสียชีวิตพร้อมกัน วีว่า ตื่นอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลพบ พี่บี ผู้จัดการส่วนตัวของ มุกริน ดารานางแบบชื่อดัง ผู้หญิงที่ ลม บอกว่าจะแต่งงานด้วย เมื่อเธอได้ส่องกระจกกลับช็อกเพราะ วีว่า อยู่ในร่างของ มุกริน แม็กซ์เวลส์

เรื่องค่อยๆคลี่คลายเมื่อ วีว่า ในร่าง มุกริน รู้ความจริงว่า มุกริน เสียใจที่ถูก พี่บี ผู้จัดการแก้แค้นด้วยการปล่อยภาพหลุด มุกริน คลอเคลียกับผู้ชายหลายคนจนเป็นข่าวฉาว แถมยังถูก ลม คนรักบอกเลิกอีก มุกริน เสียใจมากจึงกรีดข้อมือตัวเอง ลม มาเห็นรีบพาส่งโรงพยาบาลเป็นเวลาเดียวกับที่ วีว่า ถูกคนร้ายยิง มุกริน หัวใจหยุดเต้นไปนานแต่จู่ๆหัวใจก็กลับมาเต้นอีกครั้งและฟื้นคืนสติ ขณะเดียวกัน วีว่า ที่ยังไม่ตายกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา

ปูรณ์ ตกใจและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเขาโอบกอดร่างของ วีว่า ร้องไห้อย่างคนเสียสติ เขาอยากให้เธอฟื้นขึ้นและจะไม่หนีเธอไปอีก วีว่า ในร่าง มุกริน เห็นทุกอย่างและเข้าใจว่า อาปูรณ์ รักเธอเหมือนเดิมแต่ที่ อาปูรณ์ หายตัวไปเพราะทำตามคำสั่งคุณย่า...

อาปูรณ์ กับ วีว่า จะฝ่าฟันอุปสรรคไปได้หรือไม่? วีว่า จะได้สวมใส่ชุดเจ้าสาวอย่างที่ฝันไว้หรือไม่? ร่วมด้วย โกสินทร์ ราชกรม, ต้อย-เศรษฐา, แอ๊ด-โฉมฉาย, ฝน-สรวงสุดา, เปี๊ยก-สมมาตร, ไก่-สุปราณี, หน่อง-ธนา, ผักไผ่-ปารีณา, มาสุ จรรยางค์ดีกุล, เพชร-กรุณพล เทียนสุวรรณ ฯลฯ ติดตามชมละคร “ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ” ทุกคืนวันศุกร์-อาทิตย์ ทางช่อง 3 และหาอ่านได้ใน นสพ.ไทยรัฐทุกวัน.

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

โบว์-ณเดชน์ ชวนม่วนซื่น อินบรรยากาศสงกรานต์ ใน มนต์รักหนองผักกะแยง

โบว์-ณเดชน์ ชวนม่วนซื่น อินบรรยากาศสงกรานต์ ใน มนต์รักหนองผักกะแยง
14 พ.ค. 2564

06:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 06:35 น.