กีฬา
100 year

นิยายไทยรัฐ

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'

คุณย่าพริ้มเพราดีใจมากที่กำจัดปูรณ์ออกจากไทยธนกิจได้หลังจากเฉดเขาออกจากบ้านวรรณดำรงมาแล้ว ถามชงโชคว่าทำไมถึงยอมทำเรื่องนี้ คงไม่ใช่แค่เรื่องเงิน หรือว่าทำเพราะเป็นความต้องการของตน เชื่อว่าเขาต้องมีอะไรมากกว่านั้น

“แน่นอน การปลดปูรณ์อาจทำให้ปูรณ์เจ็บปวด แต่มันไม่ได้ทำให้ปูรณ์ต้องถูกทำลายลงไป คนอย่างปูรณ์เก่งและดีเสียจนแค่เขาถูกปลดถูกประกาศออกไปในคืนนี้ ธนาคารหรือบริษัทอื่นก็พร้อมจะอ้าแขนต้อนรับเขา แถมอาจให้ตำแหน่ง ให้สิ่งที่ดีกว่าที่เขาอยู่ที่ไทยธน-กิจด้วยซ้ำไป...ความดีของเขาจะทำให้คนลืมเรื่องที่เขาถูกป้ายสีไปหมดสิ้น”

“บ้าที่สุด!! แปลว่าสุดท้ายคนอย่างมันก็ยังไม่ถูกทำลายย่อยยับลงไปงั้นเหรอ? แปลว่าคุณคิดไว้อยู่แล้ว ว่ายังไงคนอย่างมันก็ยังมีความสุขอยู่ได้ แม้ว่าจะโดนเฉดหัวไปจากไทยธนกิจ แต่คุณก็ยังร่วมแผนการนี้?”

“ก็สุดท้าย ไม่มีใครเสีย มีแต่ได้กับได้ วินวินทั้งหมด คุณพริ้มเพราได้สิ่งที่ต้องการ ปูรณ์เองก็ได้หลุดออกจากวงจรความอาฆาตแค้นของคุณไปเสียที มันไม่ดีเหรอครับ” ชงโชคถามยิ้มๆ แต่คุณย่าพริ้มเพราโมโหจี๊ดขึ้นมา ถามว่านี่คือเหตุผลแท้จริงที่เขาเข้าร่วมโครงการนี้ใช่ไหม ชงโชคตอบยิ้มๆ สบายๆ ว่า “เปล่า...ผมต้องการจะให้บทเรียนแก่คุณต่างหาก”

แล้วคุณย่าพริ้มเพราก็ยิ่งหัวเสียเมื่อจู่ๆคุณหญิงแขอุไรและลมกับสวัสดิ์ก็เข้ามาอย่างยิ่งใหญ่ ซ้ำเยาะเย้ยคุณย่าว่าต่อไปนี้จะดูถูกตนไม่ได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้ตนมีหุ้นมากพอที่จะฮุบไทยธนกิจมาจากวรรณดำรงแล้ว เมื่อถูกทั้งคุณหญิงแขอุไรและสวัสดิ์เย้ยหยันที่ทำให้วรรณ-ดำรงย่อยยับไปกับมือได้ คุณย่าก็ถึงกับเข่าอ่อนทรุดนั่งที่เก้าอี้ใกล้ตัว

คุณหญิงแขอุไรยื่นหน้าเข้าไปเย้ยว่า “แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ พวกเราจะอยู่ในตำแหน่งไม่นาน เพราะหลังจากนั้น เราจะตัดแบ่งไทยธนกิจและกิจการในเครือออกขายเป็นชิ้นๆ ให้หมดไป แล้วดิฉันก็จะนั่งมองความหายนะของวรรณดำรงอย่างมีความสุข...ในชีวิต!”

คุณย่าพริ้มเพราช็อกแล้วช็อกอีกกับความจริงจากปากของคุณหญิงแขอุไรและสวัสดิ์...

ชงโชคมองคุณย่าที่นั่งช็อกอยู่อย่างสมเพช พูดพลางเก็บเอกสารให้ว่า

“ที่คุณพริ้มเพราถามผมว่า ผมต้องการจะให้บทเรียนอะไรแก่คุณ? คำตอบของผมก็คือ...บทเรียนที่จะสั่งสอนให้คุณรู้ว่าความอาฆาตแค้นแบบไม่ลืมหูลืมตาของคนเรา มันก็เหมือนไฟในเมรุเผาศพ ตราบใดที่ทุกอย่างไม่เหลือเพียงเถ้าธุลี ความอาฆาตแค้นนั้นก็ไม่มีทางดับลง...ตอนนี้คุณทำให้ไทยธนกิจกลายเป็นเถ้าธุลีเรียบร้อยแล้วครับ”

พูดแล้วชงโชคเดินออกไป ทิ้งให้คุณย่าพริ้มเพรานั่งช็อกกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ลำพัง...

ooooooo

วีว่าในร่างมุกริน ต้องการพิสูจน์สิ่งที่ตัวเองยังเคลือบแคลง บอกปูรณ์ก่อนทิ้งตัวลงทะเลว่า

“หาฉันให้เจอนะคะ ช่วยพิสูจน์ทีว่า สิ่งที่ฉันคิดมันจะเป็นความจริง”

ปูรณ์ตกใจพุ่งตามลงไปในผืนน้ำที่ดำมืดเพราะเป็นเวลากลางคืน เขาพยายามมองหาร่างของวีว่า แต่หาไม่เจอ เขาดำดิ่งลงไปอีก แต่ก็หาไม่เจออีก แม้อากาศเขาใกล้จะหมดแต่ปูรณ์ก็ยังดำลงไปเพื่อจะหาร่างวีว่าให้เจอ...

เวลาเดียวกันนั้น ใจเด็ดและวารุณีขอคุยกับอาจารย์หมอ ใจเด็ดบอกอาจารย์หมอว่า

“ตอนนี้ผมกับภรรยาเห็นตรงกันแล้ว ผมอยากบอกว่าถ้าวีว่ามีอาการหัวใจล้มเหลวอีก ผมอยากให้หมอปล่อยให้ลูกของเราจากไปตามธรรมชาติ”

“ดิฉันไม่อยากเห็นลูกทรมานอีกแล้วค่ะ แม้ว่าฉันจะอยากเห็นลูกฟื้น เห็นลูกหายป่วย แต่ฉัน...ฉันทนดูวีว่าต้องทรมานไม่ไหวแล้ว...”

“แล้วคุณพริ้มเพราล่ะครับ” อาจารย์หมอถาม

“พวกเราเป็นพ่อแม่ของวีว่า ผมว่าเรามีสิทธิ์โดยตรงและโดยชอบธรรมในชีวิตของลูกเราครับ...และเราเลือกแล้ว...”

“ครับ...ผมเข้าใจพวกคุณดี ผมจะแจ้งการตัดสินใจของพวกคุณให้ทีมแพทย์ทราบ”

อาจารย์หมอเดินกลับออกไป ทิ้งใจเด็ดโอบกอดวารุณีไว้ด้วยความรู้สึกสูญเสียปานหัวใจแตกสลาย...

ooooooo

ปูรณ์ดำน้ำลงไป เขาเห็นร่างวีว่ากำลังดิ่งลึกลงไปใต้ทะเลอย่างเร็ว เขาพุ่งเข้าไปกอดพาขึ้นสู่ผิวน้ำ จู่ๆวีว่าก็ลืมตาขึ้นมาราวปาฏิหาริย์! พริบตานั้น วีว่าเหมือนลมหายใจจะหมด ปูรณ์ประกบปากเติมอากาศให้ พาลอยขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างสวยงาม...

ในที่สุดวีว่าก็พิสูจน์ได้สำเร็จ!

คุณลึกลับเห็นสองร่างที่กอดกันขึ้นสู่ผิวน้ำ ถึงกับยิ้มออกมา อุทานทึ่ง...

“มหัศจรรย์จริงๆ” คุณลึกลับแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ดวงดาวพราวพร่างเหมือนจะถามเบื้องบนว่าเกิดอะไรขึ้น...ทำไมจึงมีความมหัศจรรย์เกิดขึ้นได้??

แต่ในอีกด้านหนึ่งนั้น คุณหญิงแขอุไรกำลังหลงละเลิงกับความรวยจนไม่รู้จะเอาเงินหมื่นแสนล้านไปซุกไว้ที่ไหน ลมก็หลงอำนาจอยู่บนเก้าอี้ประธานบริษัทที่เขารู้สึกประหนึ่งยิ่งใหญ่ที่สามารถสลัดจากเงาของแม่ที่ครอบงำมาตลอดชีวิต!

ลมจะไปหามุกรินเพราะไม่อยากให้เธออยู่กับปูรณ์นานเกินไป คุณหญิงห้ามทันที...

“จำไว้นะนายลาภิศ สิ่งที่เปลี่ยนแปลงยากที่สุดในโลกคือสันดานของคนและผู้หญิงสำส่อน สันดานก็ยังต้องเป็นผู้หญิงสำส่อนวันยังค่ำ”

“งั้นผู้หญิงละโมบ ก็ยังคงเป็นผู้หญิงละโมบอยู่วันยังค่ำเช่นกันใช่ไหมครับ” ลมย้อนเย้ยแล้วเดินผละไปไม่ไยดีกับเสียงเรียกและลำเลิกของคุณหญิงที่ว่าตนเลี้ยงเขามา

ฝ่ายชั้นฉัตรนั่งซึมอยู่กับเจ้าขาที่ร้านกาแฟด้วยความผิดหวังเสียใจกับการกระทำของชงโชคผู้เป็นพ่อ เจ้าขาปลอบใจว่าลุงชงโชคต้องมีเหตุผลในการกระทำครั้งนี้ แต่ชั้นฉัตรเชื่อว่าพ่อทำเพื่อเงินเท่านั้น! ทำเพื่อเงินตัวเดียว!!

ผู้ที่เก็บตัวอยู่ในห้องมืดๆของตัวเองคือคุณย่าพริ้มเพรา มืดทั้งในห้องที่มีเพียงแสงริบหรี่จากภายนอกและมืดทั้งหัวใจที่แตกสลายในเวลานี้...คุณย่าหยิบรูปถ่ายตัวเอง รูปถ่ายของวีว่า รูปถ่ายของคุณปู่จรัลและคุณป๊า ตอนแก่ขึ้นดู สารภาพอย่างคนหัวใจสลายกับรูปเหล่านั้นว่า...

“คุณป๊า...คุณพี่...เล็กทำผิดไปแล้ว เล็กเป็นคนทำลายสิ่งที่คุณป๊ากับคุณพี่สร้างขึ้นมาด้วยมือของเล็กเอง...เล็กมันโง่! เล็กมันโง่!!”

คุณย่าพริ้มเพราทรุดกองกับพื้นร้องไห้คร่ำครวญอยู่อย่างนั้น...

คุณลึกลับปรากฏกายขึ้น ยืนจ้องคุณย่าด้วยแววตาเจ็บปวดและสงสาร ได้แต่พึมพำ...

“คิดได้เมื่อทุกอย่างสายไปแล้ว...มนุษย์หนอมนุษย์...”

ooooooo

เหตุการณ์เมื่อสามสิบปีก่อน แทรกเข้ามาในความนึกคิดของคุณย่าพริ้มเพราอีกครั้ง...

วันนั้นคุณย่าพริ้มเพรายังสาวออกมายืนตะโกนอยู่หน้าบ้านเมื่อคุณปู่จรัลพาเด็กชายปูรณ์เข้ามาในบ้านวรรณดำรง

“เล็กไม่มีทางให้คุณพี่รับไอ้เด็กคนนี้เข้ามาอยู่ที่นี่!!”

“แต่ปูรณ์ไม่มีใครแล้วนะ บ้านก็โดนไฟไหม้หมด น้องเล็กไม่สงสารเด็กคนหนึ่งที่บ้านเหลือแต่ตอตะโกบ้างรึไง”

“ไม่ค่ะ! ถึงคุณพี่จรัลจะยกเหตุผลร้อยแปดที่แสนจะน่าสงสารมาพูดให้เล็กใจอ่อน เล็กก็ไม่มีวันยอมให้คน นอกสายเลือดวรรณดำรงอย่างมัน เข้ามาอยู่ร่วมชายคากับคนในบ้านนี้” คุณย่าจ้องหน้าปูรณ์ตะโกน “เล็กเกลียดมัน!”

คุณปู่จรัลกระชับมือที่จับมือปูรณ์ไว้แน่นอย่างปกป้อง และเพื่อให้ปูรณ์พ้นไปจากสถานการณ์นี้ เขาบอกปูรณ์ว่า

“ปูรณ์เดินไปหลังบ้านก่อนนะ มีขนมอยู่เยอะเลย ไปบอกพี่ๆแม่บ้านเขาว่าพ่อให้มาเอาขนม” ปูรณ์พยักหน้ารับคำแล้ววิ่งไปทางหลังบ้านอย่างว่าง่าย พลันคุณย่าพริ้มเพราก็ประชดขึ้นอย่างชิงชังว่า

“พ่องั้นเหรอ หึ!! อีกหน่อยไอ้เด็กเวรนั่นมันคงหยิ่งผยองพองขนคิดว่ามันเป็นวรรณดำรงจริง ใครจะรักมันก็รักไป แต่น้องไม่!!” คุณย่าพริ้มเพราหันหลังกระแทกกลับไป คุณปู่จรัลพูดตามหลังเหมือนเตือนสติว่า

“นี่น้องเล็กเกลียดปูรณ์หรือเกลียดพ่อของปูรณ์กันแน่ เด็กเขาเกิดมา เขาไม่รู้เรื่องในอดีต แล้วทำไมเราต้องพาลไปให้เขามารับกรรมแทนด้วยล่ะ”

“แล้วใครล่ะคะ ที่ทำกรรมกับเล็กไว้ก่อน เล็กจะไม่มีวันลืมสิ่งที่ปกรณ์ทำไว้กับเล็ก ผู้ชายที่ทิ้งไปทั้งๆที่เล็กรักเขาหมดหัวใจ”

“แล้วเล็กจะทนอยู่กับผู้ชายที่เขาไม่รักเล็กได้เหรอ? เล็กอาจจะมองว่าปกรณ์เป็นคนเลวที่ไม่รักเล็ก แต่ถ้าลองมองเสียใหม่ เล็กจะเห็นว่าปกรณ์เป็นคนดีที่เขาซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเอง เพราะเขาไม่ใช่ผู้ชายที่โกหกว่ารักเล็กเพื่อหวังสมบัติ”

คุณปู่จรัลเห็นคุณย่าพริ้มเพรากัดปากด้วยความทิฐิ เลยพูดอีกว่า

“จะเลวจะดีอยู่ที่เรามอง...วันนี้เล็กอาจมองปูรณ์ว่าเป็นลูกของคนที่เล็กตราหน้าว่าเลวแล้วจะต้องเลวตาม...แต่วันหนึ่ง พี่เชื่อว่าเล็กจะต้องมองเห็นอย่างที่พี่เห็น ปูรณ์จะเป็นกำลังสำคัญที่จะดูแลวรรณดำรงต่อไป ในวันหน้า”

“ไม่มีทางค่ะ พ่อมันเลว ลูกมันก็ต้องเลว เล็กไม่มีวันมองเห็นมันเป็นอย่างอื่น!!” คุณย่าสะบัดไปอย่างทิฐิ

คุณปู่จรัลจะเรียกคุณย่าไว้แต่สะดุ้งและทรุดลงไปกองเสียก่อน คุณย่าหันมาเห็นรีบกลับมาประคองพี่ชายพลางตะโกนเรียกให้คนมาช่วย...

คุณย่าพริ้มเพราในนาทีนี้...มองรูปในมือที่ตัวเองถ่ายคู่กับคุณปู่ พึมพำทั้งน้ำตา...

“หลังจากวันนั้น คุณพี่ก็ป่วยเรื่อยมา...คุณพี่เจ็บปวดที่น้องสาวไม่เคยเชื่อฟังในสิ่งที่พี่พร่ำบอกเลยใช่ไหมคะ...”

ขณะคุณย่าคร่ำครวญเหตุการณ์ในอดีตกับรูปอยู่นั้น คุณลึกลับปรากฏกายขึ้น พูดเบาๆ...

“นี่ไม่ใช่เวลาที่เธอจะร้องไห้คร่ำครวญหรอกนะพริ้มเพรา มันเป็นเวลาที่เธอจะลุกขึ้นแก้ไขสิ่งที่เธอทำลงไปต่างหาก”

คุณย่าชะงักหันมองก็ไม่เห็นใคร แต่คำเตือนนั้นทำให้คุณย่าเช็ดน้ำตาจนแห้ง ลุกขึ้นมาอย่างหมายมาดที่จะทำอะไรบางอย่าง

ooooooo

เมธีถูกมัดไว้ในโกดัง ลูกน้องวิคเอาอาหารมาให้พบแต่เก้าอี้ที่ว่างเปล่าและเชือกมัดที่ถูกแกะทิ้งไว้ เขาจะออกไปรายงานวิคก็ถูกเมธีออกจากที่ซ่อนใช้ชะแลงฟาดเข้าที่หน้าจนมันร้องสุดเสียงแล้วเมธีก็วิ่งออกจากโกดังร้างไป

แต่หนีไม่พ้น ถูกวิคมาดักหน้าและยิงจนคว่ำที่หน้าโกดังนั่นเอง วิคเดินผิวปากตรงไปยังจุดที่เห็นเมธีล้มลง ไปถึงเขาพบแต่กองเลือดที่พื้น! วิคสบถอย่างเจ็บใจ

“บ้าฉิบ...”

เมธีพาร่างโชกเลือดไปโรงพักสารภาพกับผู้กองวิทย์ที่สั่งตำรวจให้เอาเครื่องอัดเสียงมาบันทึกไว้ว่า

“ผมเป็นคนสั่งฆ่า...วีว่า...ผมโกรธเธอแต่ผมไม่ได้ตั้งใจ” เมธีพูดกระท่อนกระแท่น ผู้กองวิทย์ถามว่าเขาสั่งให้ใครไปหามือปืน เมธีบอกวิค ตนพยายามห้ามแล้ว

แต่ช้าไป และสุดท้ายมันก็หักหลังตน มันยิงตน ผู้กองถามว่าตอนนี้วิคอยู่ไหน เมธีจ้องหน้าผู้กองแต่กลับ

บอกว่า “ถ้าวีว่าฟื้นขึ้นมา ฝากบอกวีว่าด้วยว่า...ผมเสียใจ ...ผมขอโทษ...”

พูดได้แค่นั้นเมธีก็แน่นิ่งไป ผู้กองชะงักกดปุ่มปิดการบันทึกเสียง ก็พอดีเสียงไซเรนรถพยาบาลมาถึง...

ooooooo

เวลาเดียวกัน ที่เรือใบของปูรณ์...วีว่าพิสูจน์ได้สำเร็จอีกครั้งว่าปูรณ์ได้เห็นร่างมุกรินที่ตนอาศัยอยู่เป็นตน เธอไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ก็ปลื้มปีติที่เห็นความรักที่ปูรณ์มีต่อตน บอกเขาว่า

“มันดูไม่น่าเชื่อเลยใช่ไหมคะอาปูรณ์ แต่เชื่อเถอะค่ะว่าทุกสิ่งที่อาปูรณ์เห็นตรงหน้านี้เป็นความจริง วีว่าไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายความปาฏิหาริย์นี้ดี มันอาจจะเป็นเพราะ...” ปูรณ์เข้าไปกอดวีว่าไว้บอกเธอว่า

“ไม่ต้อง...อาไม่ต้องการค้นหาหรือรู้เหตุผลอะไรทั้งนั้น ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ของอา แค่ได้เห็นวีว่ากลับมาก็พอแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว...สัญญากับอาได้ไหม ว่าวีว่าจะไม่หนีจากอาไปไหนอีก...สัญญากับอานะวีว่า...”

วีว่านิ่งไปอย่างไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตนจะกลับเข้าร่างตัวเองได้หรือไม่ วีว่ากอดปูรณ์แทนคำตอบที่ตัวเองก็หวั่นไหว

ทั้งคู่กอดกันแนบแน่นด้วยความรักที่ผ่านการพิสูจน์ถึงชีวิตมาครั้งแล้วครั้งเล่า...เป็นภาพที่สวยงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แต่ที่โรงแรม...อีโนกำลังวุ่นวายใจที่ดาราที่ตนเป็นผู้จัดการหายตัวไป แล้วก็ต้องว้าวุ่นใจยิ่งขึ้นเมื่อผู้ช่วยผู้จัดการรีสอร์ตมาแจ้งว่า ชั้นฉัตรที่อยู่ไทยธนกิจโทร.มาถามหลายครั้งแล้วว่าเห็นปูรณ์ไหม ตนถามใครก็ไม่เห็นจึงมาถามเธอดู

พออีโนนึกได้ว่ามุกรินหาย ปูรณ์ก็หาย อีโนตาโตเหมือนนึกอะไรได้ โทร.ไปคุยกับพี่หมี พูดอย่างตื่นตระหนกว่า

“ตอนแรกยัยมุกรินหายไปก็วุ่นจะแย่...นี่มารู้ว่าอาปูรณ์หายไปด้วย คิดดูนะคะ หายไปเวลาเดียวกัน พร้อมกัน แล้วก็ยังไม่กลับมาด้วยกันทั้งคู่ตั้งแต่เมื่อวานบ่าย จนบัดเดี๋ยวนี้!” แต่พี่หมีบอกว่าเขาอาจจะไม่ได้ไปด้วยกันก็ได้ อีโนบ่นอย่างโกรธแทนวีว่าว่า “เจ็บใจนัก อาปูรณ์นะอาปูรณ์ ปากบอกรักวีว่าอย่างโน้นอย่างนี้ อยากจะดูแลตลอดไป แล้วไง! ไปคั่วกับยัยมุกรินซะงั้น มันทรยศหักหลังกันชัดๆ”

ooooooo

ที่ห้องพักคนไข้ของวีว่า...เจ้าขากลับมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับไทยธนกิจให้ใจเด็ดกับวารุณีฟัง ทั้งสองอุทานอย่างคาดไม่ถึงว่าชงโชคจะเป็นคนร่วมมือในแผนการนี้ด้วย ใจเด็ดถอนใจพูดอย่างรับไม่ได้ว่า

“สุดท้ายคุณอาพริ้มเพราก็เป็นคนทำให้ธนาคารที่คุณปู่ คุณพ่อสร้างมาโดนคนอื่นยึดไปจนได้ เพราะความอาฆาตแค้นปูรณ์แบบบ้าๆบอๆ ที่ไม่มีใครรู้เหตุผลว่าเพราะอะไรนั่นแท้ๆ”

“เหตุผลจริงๆก็เพราะฉันมันโง่เอง...” เสียงคุณย่าพริ้มเพราแทรกเข้ามา ทุกคนหันมองอึ้ง เห็นคุณย่าที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก สภาพหมองเศร้าเจ็บปวดทรุดโทรมไปถนัดใจ คุณย่าพร่ำพูดแต่ว่า “ทั้งหมดเกิดขึ้น เพราะความโง่ของฉันคนเดียวเท่านั้น...” คุณย่าบอกทุกคนว่า “ฉันไม่หวังให้ใครเลิกเกลียด หรือยกโทษในสิ่งที่ฉันทำลงไป...แต่ฉันจะแก้ไขทุกอย่างให้กลับมาเป็นดังเดิมให้ได้ ฉันจะเอาไทยธนกิจกลับคืนมาเป็นของวรรณดำรงให้ได้!”

“ถ้าคุณอาอยากจะเอาไทยธนกิจกลับคืนมาจริง คุณอาก็ควรจะเอาปูรณ์กลับมาช่วยก่อนเป็นอันดับแรกครับ” ใจเด็ดเสนอ เป็นข้อเสนอที่ทำให้คุณย่าชะงักเหมือนถูกตอกหมุดเข้ากลางหัวใจ!

เวลาเดียวกันนี้ คุณหญิงแขอุไรสั่งพนักงานให้ปลดรูปท่านเจ้าสัววรรณและคุณปู่จรัลลงท่ามกลางความงุนงงของบรรดาพนักงานที่แอบดูและซุบซิบกัน สวัสดิ์มาเจอเตือนพี่สาวว่า

“นั่นไม่ใช่แค่รูปปั้นรูปวาด แต่มันคือตัวแทนของเจ้าสัววรรณ ตัวแทนของคุณจรัล มันเป็นมากกว่าสิ่งของแต่มันเป็นสิ่งที่พนักงานที่นี่เคารพเลยนะพี่”

แทนที่คุณหญิงแขอุไรจะฟังกลับเยาะเย้ยว่าถ้านับถือกันมากทำไมไม่เอาผ้าเจ็ดสีเจ็ดศอกมาผูก เอาธูปเทียนมากราบไหว้ขอหวยล่ะ ซ้ำบอกว่าหมดยุคของวรรณดำรงแล้ว ไทยธนกิจไม่ใช่ของวรรณดำรงอีกต่อไปแล้ว สวัสดิ์พยายามทักท้วงว่าให้เวลาพนักงานปรับตัวกันหน่อย เดี๋ยวพวกเขาจะไม่พอใจเอา

“ไม่พอใจก็ลาออกไป ใครกล้าเสนอหน้ามาแสดงความไม่พอใจก็เชิญระเห็จออกไปจากที่นี่ เชิญเดินตามก้นอดีตประธานและพวกวรรณดำรงไปเลย!”
สวัสดิ์ฟังพี่สาวแล้วถอนใจเฮือกอย่างหนักใจว่าปัญหาใหญ่กำลังจะตามมาเร็วๆนี้แน่

ooooooo

ที่สระว่ายน้ำรีสอร์ต อีโนโทรศัพท์คุยกับพี่หมีเรื่องมุกรินหายไปกับปูรณ์ทั้งคืน ลมมาได้ยิน เขาตำหนิอีโนว่าเป็นผู้จัดการยังไงปล่อยให้ดาราของตัวเองหายไปได้

อีโนย้อนทันทีว่าแล้วเขาเป็นแฟนประสาอะไร ถึงได้ปล่อยให้แฟนตัวเองหายไปกับผู้ชายอื่น พูดใส่หน้าว่า

“ก่อนจะว่าคนอื่น หัดมองตัวเองก่อนว่าดีพอรึยัง!”

อีโนสะบัดจากลมไปเจอผู้ช่วยผู้จัดการที่มาบอกว่ามุกรินกับปูรณ์กลับมาแล้ว อีโนรีบวิ่งไปทันที

พอเจอหน้าปูรณ์ก็ตัดพ้อต่อว่าเรื่องที่เขาหายไปกับมุกริน ถามว่าเขารักเพื่อนตนยังไงถึงได้หายไปทั้งคืนกับแม่ดารานั่น มุกรินจะชี้แจง ก็ถูกอีโนตวาดให้หุบปาก

อีโนต่อว่ามุกรินมากมายที่ตัวเองจะแต่งงานกับลมอยู่แล้วยังหายไปทั้งคืนกับปูรณ์ พอมุกรินจะชี้แจง ลมโพล่งไปว่า

“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น...ผมปล่อยให้คุณมาถ่ายแบบ ไม่ได้ปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมาชวนคุณไปล่องเรือกันสองต่อสองนะริน!” มุกรินโต้ว่าไม่มีใครชวน ตนไปเอง “งั้นก็ถึงเวลาที่คุณจะกลับได้แล้ว!!” ลมลากมุกรินไปทันที

“โอ้ย...ปล่อยฉันนะลม...ปล่อยฉัน...” มุกรินพยายามขืนตัวไว้

“ไม่ปล่อย! คุณควรกลับไปกับผมเดี๋ยวนี้ หมดเวลาที่คุณจะอยู่กับไอ้คนที่เป็นแค่อดีตประธานไทยธนกิจแล้ว”

ทั้งปูรณ์และวีว่าในร่างมุกรินชะงัก วีว่าถามว่าเขาพูดอะไรนะ ลมหางตาไปทางปูรณ์พูดอย่างผยองว่า

“คนอย่างเขาไม่เหลืออะไรอีกต่อไปแล้ว ผมต่างหากที่เป็นประธานไทยธนกิจคนใหม่ ไป...” ลม ฉวยโอกาสที่มุกรินกำลังอึ้งลากไปทันที ปูรณ์จะตามไปดึงเธอกลับ ถูกอีโนโพล่งขึ้นว่า

“อาปูรณ์ยังมีกะใจตามยัยนั่นไปอีกเหรอคะ ในเมื่อไทยธนกิจถูกคนอื่นฮุบไปแล้ว!!”

“หมายความว่ายังไงอีโน เกิดเรื่องอะไรขึ้น?!”

ooooooo

เพราะวีว่าอยู่ในร่างของมุกริน ลมรับไม่ได้ที่คนรักของตนมีท่าทีสนิทสนมกับปูรณ์มาก หาว่าเธอหมายเกาะเขาไปเพื่อจะได้มีเงินจับจ่ายใช้สอยช็อปปิ้งได้สบายมือ พูดจนวีว่าในร่างมุกรินทนฟังไม่ได้ตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง

“คุณพร่ำบอกว่ารักๆๆ คนชื่อมุกรินมาตลอด แต่สุดท้ายคุณก็ไม่รู้จักเธอ!”

พอดีมือถือลมดังขึ้น “ว่าไงครับแม่ ผมกำลังจะไปแอร์พอร์ตอยู่แล้ว แค่นี้นะครับ” วีว่ารีบถามความคลางแคลงใจว่า

“แล้วทำยังไงคุณถึงได้เป็นประธานไทยธนกิจ?”

ลมตัดบทว่าเธอจะสนใจทำไมในเมื่อผลลัพธ์เวลานี้คือตนเป็นประธานไทยธนกิจแล้ว และยอมรับอย่างประชดประชันว่าตนไม่รู้จักเธอ “แต่ไม่เป็นไร พอเราสองคนแต่งงานกัน ผมจะรู้จักคุณมากขึ้นเอง แล้วคุณก็จะได้รู้ด้วยว่าผมรักคุณมากแค่ไหน แล้วผมจะไม่ปล่อยให้รินกลับไปอยู่ที่คอนโดอีกแล้ว รินต้องไปอยู่กับผมที่บ้าน!”

วีว่าในร่างมุกรินอึ้งไป ภาวะที่กดดันนี้ทำให้เธอคิดอะไรบางอย่างในใจ

ooooooo

เมื่อปูรณ์รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับไทยธนกิจแล้ว เขารีบเดินทางกลับโดยเครื่องบิน เขาคุยกับชั้นฉัตร เจ้าขา และอีโนขณะเดินทางมาสนามบิน

แม้ปูรณ์จะรู้ว่าคุณย่าพริ้มเพราร่วมอยู่ในแผนการทำลายไทยธนกิจด้วย แต่ก็รู้ว่าคุณย่าเสียใจเมื่อรู้ตัวว่าเป็นคนยื่นไทยธนกิจให้คนชั่วเอง ขณะทั้งหมดยืนคุยก่อนแยกกันนั้น ปูรณ์บอกเจ้าขาว่าตนจะทำทุกอย่างเพื่อให้ไทยธนกิจกลับคืนมา เจ้าขาถามว่าเขาถูกคุณย่ากระทำถึงขนาดนี้ยังจะกลับไปช่วยเอาไทยธนกิจคืนมาให้วรรณดำรงอีกหรือ

“ถึงคุณย่าพริ้มเพราจะร้ายกาจกับอาแค่ไหน แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้มีพระคุณ และผู้มีพระคุณยังไงก็คือผู้มีพระคุณ ถ้าท่านอยากให้อาช่วยเอาไทยธนกิจกลับมา อาก็จะทำ”

ปูรณ์ไม่สนใจว่าตนจะได้อะไรจากไทยธนกิจอีกหรือไม่ เพราะตนเข้ามาแต่ตัวก็จะออกไปแต่ตัว สิ่งที่ตนได้จากไทยธนกิจมากเกินกว่าที่ควรได้รับแล้ว บอกอีโนที่ถามว่าเขาจะไปไหนว่า

“สิ่งที่น่าห่วงเป็นอย่างแรกไม่ใช่ไทยธนกิจ แต่เป็นใจของคนมากกว่า” พูดแล้วปูรณ์เดินแยกไปทันที

ooooooo

เมื่อกลับมาถึงห้องพักคนไข้ที่โรงพยาบาล เขาบอกใจเด็ดกับวารุณีทันทีว่า

“ผมมาเพื่อจะบอกพี่สองคนว่า ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ไทยธนกิจกลับมาเป็นของวรรณดำรงให้ได้ไม่ต้องกังวลครับ”

แต่ทั้งใจเด็ดและวารุณีไม่ปรารถนาทรัพย์สินใดเพราะเท่าที่มีอยู่ก็มากพอแล้ว แต่สิ่งที่ต้องการที่สุดคือให้วีว่าฟื้นกลับคืนมาเท่านั้น แล้วปูรณ์ก็ตกใจเมื่อขึ้นไปคุยกับใจเด็ดบนดาดฟ้ารู้ว่า ทั้งเขาและวารุณีบอกหมอแล้วว่าทนเห็นลูกต้องเจ็บปวดทรมานอย่างนี้ไม่ไหวแล้ว

“พี่ใจเด็ดเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์ไหมครับ” ปูรณ์ตัดสินใจถาม เห็นใจเด็ดงงๆ เขายืนยันว่า “ผมกำลังจะบอกพี่ถึงเรื่องปาฏิหาริย์!...ผมคิดว่าถ้าผมอธิบายสิ่งที่ผมเจอมาก่อนหน้านี้ให้พี่ฟังพี่อาจจะไม่เชื่อ อย่าว่าแต่พี่เลย ผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อถ้าไม่ได้เห็น...เอาเป็นว่าผมอยากให้พี่ใจเด็ดและทุกคนเชื่อว่า วีว่าจะต้องกลับมา”

ใจเด็ดบอกปูรณ์ว่าอย่าพูดเรื่องไสยศาสตร์ให้ตนฟังเลย เพราะทั้งตนและวารุณีพยายามหมดทุกทางแล้วก็ไม่มีอะไรที่จะช่วยวีว่าให้ฟื้นขึ้นมาได้ ปูรณ์บอกว่าตนไม่ได้พูดเรื่องไสยศาสตร์ แต่ตนพูดเรื่องปาฏิหาริย์ ตนอธิบายไม่ได้แต่อยากให้เขาเชื่อ ใจเด็ดพูดอย่างสิ้นหวังว่า จากสภาพของวีว่าตอนนี้ ตนไม่เหลือความเชื่ออะไรอีกแล้ว...

ปูรณ์ไปเฝ้าวีว่าที่ข้างเตียง เธอยังนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่อย่างนั้น...ปูรณ์หยิบมือถือของตนที่เคยถ่ายรูปวีว่าไว้แต่รูปกลับออกมาเป็นมุกริน!

ปูรณ์มองรูปมุกรินในมือถือ สลับกับมองใบหน้าวีว่าที่นอนไม่รู้สึกตัวบนเตียง เขามองสลับไปมาอยู่อย่างนั้นอย่างครุ่นคิด...สับสน...

ooooooo

ลมพาวีว่าในร่างมุกรินเข้าไปในห้องนอน เขาขอโทษ แทนแม่ แต่เธออยู่ที่นี่ไม่ต้องห่วงเพราะแม่ไม่ไปบ่อนก็ไปร้านเพชรไปสปา คงไม่ได้เจอกันบ่อย ถ้าไม่อยากเจอเธอก็อยู่แต่ในห้อง ตนจะสั่งเด็กรับใช้ให้มาคอยดูแล

มุกรินถามว่าเขาพาตนมาอยู่บ้านหรือคุกกันแน่ ลมเริ่มไม่พอใจบอกว่าถ้าเธอไม่ไปยุ่งกับปูรณ์ตนก็ไม่ทำแบบนี้ พูดไปถึงหนึ่งวันกับหนึ่งคืนที่เธออยู่กับปูรณ์บนเรือกลางทะเลว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตนพยายามจะไม่คิด

“นายอยากคิดอะไรก็คิดไปสิ ไม่มีใครห้ามความคิดใครได้อยู่แล้ว”

ลมโมโหจับเธอเหวี่ยงไปกระแทกขอบเตียงแล้วกระโดดคร่อมทันที ในภาวะคับขันนี้ วีว่าถามประโยคที่ทำให้ลมชะงักว่า

“นายรักเราจริงหรือเปล่า?” ลมถามว่าสิ่งที่ตนทำยังไม่ใช่คำตอบที่ดีอีกหรือ วีว่าสวนทันควันว่า “ไม่!!” แล้วเธอก็ใช้ไม่อ่อนอ้อนว่า ถ้าเขาเห็นตนมีค่าจริงก็ ให้ไปนอนห้องอื่นเราจะไม่มีอะไรกันจนกว่าจะถึงวันแต่งงานเพื่อพิสูจน์ว่า สิ่งที่เขาบอกว่ารักตนนั้น เป็นความรักหรือความใคร่กันแน่

ลมยอมออกไปนอนห้องรับแขกบอกว่าเมื่อถึงวันนั้นตนจะทวงรางวัลจากเธอให้สาสมแก่ใจเลยทีเดียว

พอลมออกไป วีว่ารีบปิดประตูล็อกแล้วโทร.หาปูรณ์ เขาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอบอกว่าตนโอเคดี ปูรณ์พูดอย่างไม่สบายใจว่าตนยังไม่รู้จะทำอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เราจะสู้ไปด้วยกัน

“ค่ะอาปูรณ์เราจะสู้ไปด้วยกัน” ทั้งสองต่างให้กำลังใจกันในยามที่ปัญหารุมเร้าและความทุกข์ที่ถาโถมเข้ามา

ooooooo

ในที่สุดตำรวจก็เชิญชั้นฉัตรและเจ้าขาไปดูและฟังหลักฐานที่เมธีสารภาพว่าตนเป็นคนจ้างวานให้ฆ่าวีว่า งานที่ตำรวจต้องสาวและสานต่อไปคือการตามจับตัววิคที่เป็นมือปืน

ลมกับคุณหญิงแขอุไรที่เป็นแม่ นับวันมีปัญหาต่อกัน เพราะวันนี้ นาทีนี้ ลมกบฏต่อกฎที่แม่ครอบงำตนมาตลอด บอกแม่ว่าตนจะไม่ยอมทำเหมือนพ่อที่นั่งก้มหน้างกๆทนฟังแม่ แต่สิ่งที่ตนตั้งใจมาตลอดคือ “ผมจะไม่มีวันหาเมียที่เป็นแบบแม่ และผมจะไม่มีวันเป็นแบบพ่อผม!” พูดแล้วเห็นแม่ชักสีหน้าใส่ ลมตัดบทว่า “ผมว่าแม่ควรจะไปแต่งตัวเสียที ผมจะไปเอาแล็ปท็อปในห้อง ผมไม่อยากให้มิสเตอร์เฉินต้องรอ”

วีว่าลงมาได้ยินและแอบฟัง พอลมจะออกมาเธอรีบกลับไปที่ห้องนอนห่มผ้าทำเป็นหลับอยู่บนเตียง แต่แอบดูลมที่เข้ามาเปิดลิ้นชักหยิบแล็ปทอปใส่กระเป๋าออกไป พอลมออกไป วีว่าลุกขึ้นรู้สึกถึงความสำคัญของแล็ปท็อปที่ลมมาเอาไป

คุณหญิงแขอุไร สวัสดิ์ และลม เข้าไปนั่งรอมิสเตอร์เฉินที่ห้องทำงานของปูรณ์ เมื่อเริ่มจะคุยกัน ลมถามว่าเราจะไม่รอลุงชงโชคหรือ คุณหญิงบอกว่าไม่จำเป็น ยิ่งเข้ามายุ่งกับแผนของเราน้อยเท่าไรก็ยิ่งดี แล้วเชิญมิสเตอร์เฉินเริ่มคุยกันเลย

ที่หน้าธนาคารไทยธนกิจ ปูรณ์มาถึงแล้ว มาด้วยท่าทีปกติ แต่เขาลืมมือถือไว้ในรถ รปภ.คนหนึ่งเห็นปูรณ์มาก็รีบหยิบ ว.ขึ้นทันที

วีว่าพักอยู่ในห้องนอนของลม เธอดูทีวีรายงานข่าวการเปลี่ยนแปลงในธนาคารไทยธนกิจ เธอรีบโทร.หาปูรณ์ แต่ปูรณ์ลืมมือถือไว้ในรถ วีว่ายิ่งร้อนใจลุ้นให้ ปูรณ์รีบรับโทรศัพท์

รปภ.คนนั้นพรวดพราดเข้าไปในห้องประชุมบอกว่าปูรณ์มาที่บริษัท สวัสดิ์จะไปจัดการ คุณหญิงบอกให้เขาอยู่ช่วยลมทางนี้ตนจะไปจัดการกับปูรณ์เอง

ooooooo

คุณหญิงลงไปเผชิญหน้าปูรณ์มีรปภ.สองคนยกลังใหญ่สองใบตามไปติดๆ

คุณหญิงแขอุไรแนะนำตำแหน่งที่ปรึกษาประธานไทยธนกิจของตัวเอง แล้วถามปูรณ์ว่ามาที่นี่ทำไมอีก ตนจัดของของเขาไว้ให้แล้ว สั่งรปภ.ให้เอาให้ปูรณ์เสียเลย รปภ.ทั้งสองเทของในกล่องกระจัดกระจาย มีทั้งเอกสารและถ้วยรางวัลที่ปูรณ์ได้รับรวมทั้งรูปที่ปูรณ์ถ่ายกับคุณปู่จรัลอยู่ด้วย เขาหยิบขึ้นมาอย่างทะนุถนอม

บรรดาพนักงานที่ดูกันอยู่แอบซุบซิบกัน คุณหญิงประกาศว่าปูรณ์ไม่มีสิทธิ์เหยียบเข้ามาในไทยธนกิจอีกแล้ว ปูรณ์พูดอย่างผ่าเผยว่าตนมีสิทธิ์ในฐานะลูกค้า พลางโชว์สมุดเงินฝากที่เขาเพิ่งมาเปิดบัญชีเมื่อกี๊นี้เอง พูดยิ้มๆว่า

“ผมเชื่อมั่นว่าไทยธนกิจเป็นธนาคารที่มีประวัติการเงินและการทำงานที่ดีมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งโดยเจ้าสัววรรณ และผมเชื่อว่าอนาคตของไทยธนกิจก็จะดีมากยิ่งขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ ผมมาเปิดบัญชีใหม่เอาไว้...ผมใส่เงินไว้ในบัญชีใหม่นี้แค่ 1 พันบาท แต่ผมจะทำให้จาก 1 พันบาทนี้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณหมื่นเท่าแสนเท่า ผมจะเอาเงินทั้งหมดของไทยธนกิจที่คุณกับพวกวางแผนกันจ้องทำลายจนเสียหายยับเยินนั้นกลับคืนมาเป็นของวรรณ–ดำรง เป็นของธนาคารแห่งนี้ให้ครบทุกบาททุกสตางค์”

ปูรณ์หันมองพนักงานที่อยู่รอบตัว บอกกับพวกเขาว่า

“และผมจะเอาไทยธนกิจที่เป็นบ้านของพวกคุณทุกๆคนกลับคืนมา ผมสัญญา!”

ทันใดนั้นมีพนักงานชายหน้าตาเด๋อด๋าคนหนึ่งปรบมือและยิ้มให้กำลังใจปูรณ์เต็มที่ ทันใดนั้นเสียงปรบมือเพิ่มขึ้นจากหนึ่งเป็นสองและอึดใจเดียวก็กึกก้องไปทั้งบริษัท จนคุณหญิงตระหนกตะโกนให้หยุดแต่เสียงปรบมือกลับยิ่งดัง

ชงโชคที่ก่อนหน้านี้เขาจัดเก็บเอกสารมอบให้เลขาเอาไปให้ผู้จัดการคนใหม่ และฝากซองขาวไปด้วยบอกว่ามันคือใบลา เขาออกมายืนดูเหตุการณ์ ชงโชคยิ้มเต็มหน้าให้ปูรณ์อย่างสมหวังกับสิ่งที่เขาเชื่อว่าจะต้องเกิดขึ้น!

เมื่อปูรณ์มาที่รถจึงรู้ว่าวีว่าไลน์มาหา เขาเปิดดูทันที จากนั้นไม่นานทั้งสองก็ไปพบกันที่ใต้สะพานแห่งความหลังนั้น ต่างกอดกันด้วยความรักและห่วงใย

ปูรณ์บอกวีว่าว่าตนเป็นห่วง เธอบอกว่าไม่ต้องห่วง ตนเอาตัวรอดได้ ต่างบอกว่าคิดถึงกัน วีว่าในร่างมุกรินกระโดดกอดปูรณ์อย่างร่าเริงตามแบบของวีว่า ปูรณ์อึ้งไปนิดหนึ่งแล้วจึงกอดตอบ กอดแนบแน่นด้วยความรักอย่างหมดหัวใจ....

ooooooo

ด้วยความหวาดระแวง คุณหญิงแขอุไรสั่งสวัสดิ์ให้จัดการสองเรื่อง คือหนึ่งให้ประสานกับมิสเตอร์เฉินเรื่องขายไทยธนกิจให้เรียบร้อย สองให้ระวังปูรณ์อย่าให้มาทำลายแผนการของเราได้ โดยต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลม!

คุณหญิงให้สวัสดิ์ไปหาวิคเพื่อนของลมจัดการเรื่องนี้โดยเร็ว เพราะถ้าปูรณ์หาหลักฐานได้ พวกตนทั้งหมดติดคุกแน่ เมื่อสวัสดิ์พยักหน้า คุณหญิงสั่งเพิ่มว่า

“ถ้าแกสงสัยในตัวของไอ้แก่ชงโชคนั่นนัก แกก็สั่งให้มันจัดการพร้อมกันไปทีเดียวสองคนเสียเลยสิ กระสุนเพิ่มอีกนัดเดียวมันไม่เปลืองเงินเท่าไหร่ไม่ใช่หรือ!”

หลังจากนั้นลูกน้องวิคก็หิ้วกระเป๋าใบโตที่อัดแน่นไปด้วยใบละพันมาให้วิคที่หลบซ่อนตัวอยู่ในอพาร์ตเมนต์ราคาถูกโทรมๆ วิคพอใจที่ได้มาครบ บอกว่าตนได้กลิ่นไม่ดีนัก ตอนนี้อู่ซ่อมรถก็อยู่ไม่ได้ โทษว่าเพราะทั้งสองปล่อยให้เมธีหนีไปได้ตนจึงถูกตำรวจตามกลิ่นอย่างกระชั้นชิด

วิคด่าจนลูกน้องทั้งสองหงุดหงิด มันมองตากันแล้วจ้องไปที่กระเป๋าใส่เงินใบนั้น!

ooooooo

ปูรณ์กับวีว่าไปนั่งทานโจ๊กเจ้าอร่อยกันอย่างมีความสุข ไม่นานใจเด็ดก็โทร.มาหาปูรณ์บอกว่าคุณย่าพริ้มเพราอยากคุยด้วย เขาบอกว่าจะรีบไปเดี๋ยวนี้

ขณะปูรณ์เดินมากับวีว่าในร่างมุกรินนั้น คนขับรถประจำตัวมองอย่างแปลกใจแต่ไม่พูดอะไร จนปูรณ์ถามขณะนั่งรถไปว่าแปลกใจไหมที่เห็นตนมากับมุกริน เขาบอกว่าตนมีหน้าที่ขับรถและดูแลความปลอดภัยให้เขาเท่านั้น ปูรณ์ถามว่าแม้ว่าตอนนี้ตนจะไม่ได้เป็นประธานไทยธนกิจแล้วหรือ?

คนขับรถตอบอย่างไม่ลังเลว่าไทยธนกิจไม่ได้จ้างตน ตระกูลวรรณดำรงต่างหากที่จ้างและที่สำคัญตนทำงานกับคนที่นับถือ คนที่ตนอยากทำด้วย ไม่ได้ทำเพราะเงินอย่างเดียว

“ถ้าทุกคนคิดอย่างนายบ้านเมืองเราคงไม่วุ่นวายแบบนี้ ขอบใจนายมากที่ไม่ถามอะไรเรื่องฉันกับมุกริน ทำเวลาหน่อย รีบตรงไปที่บ้านวรรณดำรงมีคนสำคัญรอฉันอยู่”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"นาย-โม" ทะเลาะแตกหัก เมาเละจนโดนทิ้งข้างถนนในละคร “Tee ใครทีมันส์”

"นาย-โม" ทะเลาะแตกหัก เมาเละจนโดนทิ้งข้างถนนในละคร “Tee ใครทีมันส์”
12 ธ.ค. 2562
07:45 น.