ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



วีว่าในร่างมุกรินไปอยู่ที่คอนโดของมุกริน เธอดูเสื้อผ้าของใช้แล้วแปลกไปหมด จนเจอโทรศัพท์มือถือในตู้ถึงสามเครื่อง บ่นขำๆว่าเป็นดาราต้องใช้มือถือมากขนาดนี้หรือ

ขณะกำลังงงๆ ไม่รู้จะจัดการกับตัวเองอย่างไรนั้น มือถือทั้งสามเครื่องก็ดังระงมขึ้นพร้อมกันจนเธอไม่รู้จะรับเครื่องไหนดี เลยปิดทั้งสามเครื่องเลย

เมื่อไปนั่งที่หน้ากระจก เห็นเงาในกระจกเป็นมุกริน วีว่าบอกตัวเองว่า

“ถ้าฉันต้องเป็นเธอ ฉันก็ต้องรู้จักเธอให้มากที่สุดใช่ไหมมุกริน?” เธอกดหาข้อมูลในกูเกิล พริบตาเดียว ข้อมูลของมุกริน เวลแม็กซ์ ก็ปรากฏบนจอพรึบไปหมด วีว่าพึมพำทึ่ง “นี่เธอเป็นคนหรือมนุษย์ต่างดาวเนี่ย?”

ooooooo

คุณย่าพริ้มเพราโกรธชงโชคมากที่พาตนมาพบกับคุณหญิงแขอุไรและลมคู่แค้นเก่า ทำท่าจะออกไป แต่พอคุณหญิงแขอุไรบอกว่า ถ้าคุณอาลืมเรื่องเก่าๆ คุณอาก็จะได้สิ่งที่อยากทำมาตลอดแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

ฟังคุณหญิงแขอุไรแล้ว คุณย่าชะงักเพราะใจแค้นที่อยากกำจัดปูรณ์ออกไปจากวรรณดำรงแรงกว่า ถามว่า

“ตกลงวิธีการกำจัดไอ้ปูรณ์คืออะไร? ในเมื่อคุณพี่จรัลยกทุกสิ่งทุกอย่างให้นายปูรณ์ดูแลหมด ทุกอย่างล้วนต้องผ่านมันทั้งนั้น!”

ทั้งคุณหญิงแขอุไรและชงโชคช่วยกันชี้ให้เห็นถึงช่องโหว่ทางกฎหมายและพินัยกรรม ตามแผนที่พวกตนวางกันไว้ ชงโชคที่ยังดูมีความน่าเชื่อถือในสายตาคุณย่า ชี้แจงว่า

“คุณพริ้มเพราก็คงรู้อยู่ว่าไทยธนกิจมีบอร์ดบริหารอยู่ 11 คน เป็นสิ่งที่ตั้งขึ้นมาตอนที่คุณพ่อของคุณพริ้มเพราโอนถ่ายการบริหารไปให้คุณจรัล บอร์ดทั้ง 11 คน เป็นผู้ทรงคุณวุฒิ เป็นเหมือนพี่เลี้ยงให้คำปรึกษาประธานและในขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่คานอำนาจของประธานไปในตัว เพื่อป้องกันไม่ให้ประธานของไทยธนกิจคนต่อๆไปทำผิดพลาดหรือเหลิงอำนาจ ซึ่งนั่นหมายความว่า...”

“...ถ้าบอร์ดทั้ง 11 คนลงความเห็นว่าประธานไทยธนกิจประพฤติมิชอบ ส่งผลเสียต่อไทยธนกิจและสมควรโดนปลดด้วยคะแนนเกินครึ่งหนึ่ง อาปูรณ์ก็จะ กระเด็นออกจากไทยธนกิจไปทันที” ลมเสริมจากที่ชงโชคพูดอย่างรู้กัน

คุณย่าพริ้มเพรามองหน้าชงโชคเชิงถาม เขาเดาใจได้ตอบทันทีว่า “ถ้าคุณพริ้มเพราจะถามว่ากฎนี้ขัดกับพินัยกรรมของคุณจรัลหรือไม่ คำตอบทางกฎหมายซึ่งผมเป็นผู้เชี่ยวชาญอยู่แล้วสามารถบอกได้ชัดเจนว่า ไม่!”

“มันง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ” คุณย่าถามอึ้งๆ

“จะว่าง่ายมันก็ไม่ง่าย เพราะบอร์ดทุกคนล้วนแล้ว แต่เป็นคนเก่าแก่ของไทยธนกิจ แต่จะว่ายากมันก็ไม่ยาก ถ้าเรามีล็อบบี้ยิสต์ดีๆ ที่บอร์ดทุกคนต่างเกรงใจ”

“ซึ่งล็อบบี้ยิสต์คนนั้น ก็อยู่ตรงหน้าพวกเราในตอนนี้...” คุณหญิงยิ้มให้คุณย่า

ทุกคนมองลุ้นมาที่คุณย่าพริ้มเพราอย่างรอคำตอบ คุณย่ามองทุกคนนิ่งๆ

ooooooo

วีว่าในร่างมุกรินเป็นห่วงร้าน เธอไปที่ร้านทำเอาทุกคนงง พี่หมีเข้าไปทัก

“สวัสดีค่ะคุณมุกริน มีอะไรให้วรรณวิวาห์เวดดิ้งบริการคะ”

“ฉันไม่ได้มาเรื่องงานของวรรณวิวาห์ แต่ฉันต้องการมาคุยกับคุณอโณทัย” เป็นคำตอบที่ทำให้ทุกคนงงอึ้งอีกครั้ง

มุกรินที่อยู่ตรงหน้าเจ้าขา พี่หมี และอีโน บอกว่าตนต้องการจ้างอีโนเป็นผู้จัดการส่วนตัว อีโนปฏิเสธทันทีว่าตนมีงานประจำอยู่แล้วและที่นี่ก็ไม่ชอบให้พนักงานรับจ๊อบ

“คุณไม่ใช่พนักงาน คุณเป็นหุ้นส่วน และคุณกับวรรณวิวาห์ก็ตกลงกันไว้ว่าคุณสามารถรับจ๊อบนอกได้ ถ้าไม่ทำให้งานข้างในเสียหาย” มุกรินพูดอย่างรู้ลึกรู้ดี จนอีโนชะงัก มุกรินถามว่า “ที่ฉันพูดมาทั้งหมดถูกต้องไหม”

ooooooo

ฝ่ายวิคเดินเกมต่อ เขาโทร.ไปหาผู้กองวริท ผู้กองดักคอว่าอย่าบอกนะว่าโทร.มาเพราะต้องการจะมอบตัว

วิคตอบกวนๆว่า คนอย่างตนไม่ยอมทำอะไรง่ายๆ แบบนั้นหรอก ผู้กองถามว่าแล้วเขาจะทำให้ยากทำไมในเมื่อทั้งเขาและเมธีต่างก็มีค่าหัวตั้ง 10 ล้าน

“โนๆๆ มันเป็นค่าหัวของนายเมธีคนเดียวต่างหาก หัวของผมไม่ได้มีไว้ให้ใครตั้งราคากันง่ายๆ”

“ผมจะส่งอะไรบางอย่างไปให้ผู้กอง รับรองว่ามันจะต้องเป็นสิ่งที่ผู้กองชอบ และหน่วยงานของผู้กองก็จะได้รับคำชื่นชมอย่างมากจากครอบครัววรรณดำรง นักข่าว และสังคมที่เฝ้าติดตามเรื่องของเราอยู่...สุดท้ายผู้กองน่าจะได้เลื่อนขั้นปรู๊ดปร๊าดจนตัวผู้กองเองตกใจ”

แต่พอผู้กองวริทถามว่าของแลกเปลี่ยนของเขาคืออะไร วิคบอกว่าไว้ตนจะติดต่อกลับมาใหม่ เสียใจแทนผู้กองด้วยที่หาตนไม่เจอ!

วิคเย้ยผู้กองเพราะคนที่ผู้กองส่งไปหาเขาตามสัญญาณมือถือเขาหาไม่เจอเพราะวิคใช้มือถือแบบ PRE-PAID

พอวิคพูดกับผู้กองวริทเสร็จ เขาโยนมือถือราคาถูกลงพื้นกระทืบจนแหลก เอามือล้วงกระเป๋าผิวปากวิ้ววว...เดินไปอย่างสบายอารมณ์

ooooooo

ชั้นฉัตรตามหาจนเจอปูรณ์ขึ้นไปนั่งซึมอยู่บนดาดฟ้าโรงพยาบาล ถามว่าถ้าวีว่าฟื้นขึ้นมาจริงๆ เขาจะสมหวังในความรักครั้งนี้หรือเพราะว่า...

“แกมีคุณย่าพริ้มเพราเป็นอุปสรรคที่ใหญ่เหมือนกำแพงยักษ์ขวางอยู่ แต่ถึงแม้แกจะฝ่าฟันจนข้ามกำแพงนั้นไปได้ แกแน่ใจหรือว่าวีว่าจะยืนรอแกอยู่พร้อมคำตอบว่าเธอเองก็รักแก?”

“ฉันไม่สนใจ บางที...แค่ได้รัก มันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ”

“ถ้าสิ่งที่แกได้รับกลับมามันคือความเกลียดล่ะ? แกก็รู้ว่าคุณย่าพริ้มเพราฝังความเกลียดในตัวแกให้กับวีว่าไว้ขนาดไหน”

“ไม่หรอก...” ปูรณ์มั่นใจเมื่อนึกถึงความรู้สึกที่มีต่อกันกับวีว่าในวันที่ไปนั่งทานโจ๊กเจ้าอร่อยด้วยกัน “ฉันเชื่อว่าทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ แม้แต่ใจของคน...”

ชั้นฉัตรมองปูรณ์อย่างหนักใจ ในที่สุดเขาตัดสินใจบอกปูรณ์ว่า

“ถ้าพูดเรื่องใจคน เรื่องการเปลี่ยนแปลง ที่ฉันขึ้นมาหาแกก็เพื่อจะพูดถึงเรื่องนี้นี่แหละ...ฉันมีเรื่องคอขาด บาดตายที่ต้องบอกแกก่อนจะสายเกินไป!”

ooooooo

อีโนเอะใจว่าทำไมมุกรินรู้ลึกถึงข้อตกลงระหว่างตนกับวีว่า เรียกพี่หมีกับเจ้าขาไปสุมหัว ปรึกษากัน จนถูกมุกรินถามว่าตกลงว่าไง

อีโนตอบตกลงแต่บอกให้รู้ว่าค่าตัวตนแพง ย้ำว่า “ฉันจะเป็นผู้จัดการให้เธอ แต่ไม่ได้เป็นทาสเธอ ถ้าเธอทำอะไรที่ฉันไม่พอใจ ฉันก็จะเลิกทำ!”

เมื่อจับมือตกลงกันแล้ว เจ้าขามองมุกรินในกระจก พริบตานั้น เธอเห็นเงาสะท้อนมุกรินในกระจกเป็นวีว่า! แต่พอขยี้ตาดูอีกทีกลายเป็นมุกรินเหมือนเดิม เจ้าขาได้แต่อึ้งๆแปลกใจ

มุกรินได้รับโทรศัพท์จากลมถามว่าเธอไปไหนตนมาหาไม่เจอ มุกรินบอกว่าตนไปธุระข้างนอก ลมถามว่าเธอจะกลับกี่โมงตนจะรอ มุกรินบอกว่าไม่ต้องรอแล้วตัดสายเลย ลมยังเพียรโทร.เข้ามาอีกแต่เธอไม่รับสาย

ที่แท้วีว่าในร่างมุกรินอยู่ในห้องคอนโดนั่นเอง เธอเดินไปที่หน้ากระจกบอกมุกรินที่สะท้อนอยู่ในกระจกว่า

“ท่าทางลมเป็นห่วงคุณเหลือเกินนะ...จริงๆ ฉันรู้สึกดีที่เห็นว่าสุดท้ายผู้ชายอย่างเขาก็รักใครเป็น แต่ฉันที่อยู่ในร่างของคุณ หมดรักที่มีให้เขาไปนานแล้ว”

ooooooo

การเจรจาที่ห้องส่วนตัวในร้านอาหารญี่ปุ่นยังดำเนินต่อไป....

คุณย่าพริ้มเพราไม่เชื่อว่าตนคนเดียวจะไปสั่งบอร์ดทั้ง 11 คนได้อย่างไร เพราะทุกคนต่างก็มีความคิดของตัวเอง

“เพราะฉะนั้น คุณอาพริ้มเพราจึงมีคุณชงโชคคอยช่วยเหลือไงคะ” คุณหญิงโน้มน้าว

คุณย่าหันมองหน้าชงโชค ถามว่าเขาจะใช้อะไร? เงินหรือ? แต่คุณพี่จรัลคัดเลือกคนมาอย่างดี ไม่มีทางที่ทั้ง 11 คนนั้นจะรับสินบนใคร ขืนเขาหิ้วกระเป๋าเงินเข้าไป เขาเองนั่นแหละที่จะถูกเชือดเป็นคนแรก!

“ใครบอกล่ะครับว่าผมจะใช้เงินเป็นอาวุธ... ผมจะใช้ความซื่อสัตย์เป็นอาวุธต่างหาก”

“ความซื่อสัตย์เนี่ยนะ? หมายความว่ายังไงครับคุณชงโชค” ลมมองหน้าฉงน

“บอร์ดทั้ง 11 คนล้วนซื่อสัตย์ต่อไทยธนกิจมาก และคงไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายอาณาจักรแห่งนี้ลงง่ายๆ ฉะนั้น หากเราทำให้ประธานอย่างปูรณ์แปดเปื้อนด้วยมลทินอะไรสักอย่าง และทำให้บอร์ดทั้ง 11 คนเชื่อว่าสิ่งที่เป็นภัยต่อไทยธนกิจก็คือปูรณ์ มีหรือที่ผู้ซื่อสัตย์ทั้ง 11 คนนั้นจะไม่พร้อมเงื้อดาบฟาดฟันคอปูรณ์ให้ขาดในทันที!”

“แล้วอะไรที่จะทำให้คนอย่างอาปูรณ์มีมลทินได้ล่ะครับคุณชงโชค” ลมถาม ชงโชคไม่ตอบแต่ให้ย้อนถามว่าคุณพริ้มเพราตกลงจะร่วมด้วยกับเราหรือไม่ ทุกคนหันมองคุณย่ารอคำตอบ

“แน่นอน...ฉันอยากกำจัดไอ้ปูรณ์ไปให้พ้นๆ แต่ฉันจะแน่ใจได้ไงว่า เมื่อไอ้ปูรณ์ถูกกำจัดไปแล้ว

คนต่อไปที่จะโดนกำจัดจะไม่ใช่ฉัน?! ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่โดนหักหลัง โดนรุมกินโต๊ะเป็นรายต่อไป?!!”

“คุณไม่มีทางรู้...คุณไม่มีทางแน่ใจ...แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่คุณจะเชื่อมั่นได้นั่นคือผม! ถ้าคุณเชื่อมั่นในตัวผม คุณพริ้มเพราก็ไม่ต้องหวาดระแวงอะไร”

ทุกคนมองลุ้น ในที่สุดคุณย่าพริ้มเพราบอกทุกคนว่า ขอฟังแผนการอย่างละเอียดครบถ้วน การประชุมทุกครั้งต้องมีตนอยู่ และถ้าหากมีพิรุธเกิดขึ้นตนจะออกจาก แผนนี้ทันที เป็นคำตอบที่ทุกคนยิ้มออกอย่างโล่งใจ

ooooooo

ปูรณ์ฟังชั้นฉัตรเล่าเรื่องที่เขาบอกว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายไม่ทันจบ เขาส่ายหน้าขัดขึ้นกลางคัน

“เป็นไปไม่ได้!! แกเล่าเรื่องบ้าอะไรออกมาเนี่ย?!” ปูรณ์หาว่าชั้นฉัตรกำลังปรักปรำพ่อตัวเอง ชั้นฉัตรบอกว่าตนได้ยินเรื่องนี้จากปากพ่อตัวเองตรงๆชัดๆ ยืนยันว่าพ่อถามตนว่า “จะอยู่ข้างใคร ข้างแก หรือข้างพ่อ!”

ปูรณ์ถามว่าแล้วทำไมมาเลือกข้างตน ทำไมไม่เลือกข้างพ่อซึ่งเป็นข้างชนะ ชั้นฉัตรบอกว่าตนไม่ได้เลือกข้างใคร แต่อยู่ข้างความถูกต้อง ปูรณ์นิ่งไปก่อนรำพึงว่า

“อาณาจักรไทยธนกิจ ยิ่งใหญ่เท่าไร ก็ยิ่งมีคนอยากครอบครอง เดี๋ยวนี้เงินทองมันกัดกินทุกชีวิตไปหมดทุกคนแล้วสินะ” ชั้นฉัตรแย้งว่าไม่ทุกคน ปูรณ์เองยังไม่ได้เป็นแบบนั้น ปูรณ์บอกว่าเขาก็ไม่เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ชั้นฉัตรถามว่าเราจะทำอย่างไรต่อไป “เมื่อพ่อแกเขาย่อมรู้ว่าแกจะต้องมาบอกฉันแน่ๆ เรารู้ เขารู้ แสดงว่าพ่อแกกำลังเดินเกมที่เหนือเมฆกว่าที่เคยทำมา เกมที่เราอาจจะไม่มีวันชนะ แต่เราก็ไม่เกิดมาเพื่อจะแพ้อะไรง่ายๆนี่หว่า”

ปูรณ์ตบไหล่ชั้นฉัตรหนักแน่น มั่นใจ ชั้นฉัตรจึงยิ้มออก

ooooooo

หลังการเจรจา สวัสดิ์ถามพี่สาวขณะนั่งดูเครื่องเพชรว่าเล่าแผนการทั้งหมดให้คุณพริ้มเพราฟังหรือ

คุณหญิงแขอุไรถามว่าใครจะโง่เล่าให้ฟัง สวัสดิ์ถามว่าแล้วถ้าคุณพริ้มเพรามารู้ภายหลังล่ะ?

“ยายแก่นั่นมันก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง แกลองคิดดู แค่ฉันล้มเลิกงานแต่งงานกับหลานสาวมัน มันก็ยังเกือบตาย ถ้ามันรู้ว่าทุกอย่างที่มันมีอยู่ ตกเป็นของพวกเราทั้งหมด เผลอๆมันจะตายตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้เลยด้วยซ้ำ”

สวัสดิ์อึ้งถามว่างานนี้เอากันถึงตายเลยหรือ ก็พอดีลมแต่งตัวเดินผ่านมาจะออกไปข้างนอก คุณหญิงถามว่าจะไปหาแม่จอมฉาวนั่นหรือ

“เมื่อไรแม่จะเลิกเรียกรินอย่างนั้นเสียที...แม่ควรหัดเรียกว่า ‘ลูกสะใภ้’ มากกว่าครับ” ลมพูดแล้วเดินไปอย่างไม่แยแส คุณหญิงบ่นอย่างหัวเสียว่า

“ทำไมไม่เคยมีใครหรืออะไรในบ้านหลังนี้ที่ได้ดั่งใจฉันเลยเนี่ย!!” คุณหญิงหัวเสียเดินฉับๆไปอย่างหงุดหงิด

ooooooo

ฝ่ายคุณย่าพริ้มเพรา กลับไปนอนครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา คิดถึงอดีตที่เจ็บแค้นฝังใจมาแต่วัยสาว...

วันนั้น ฝนตกพรำๆ พริ้มเพราในวัยสาววิ่งฝ่าสายฝนไปยังตึกหลังเล็กซึ่งเป็นที่อยู่ของปกรณ์ ชายหนุ่มหิ้วกระเป๋ากำลังจะออกไปจากตึกหลังนั้น พริ้มเพราถามเสียงตระหนกว่า “นี่คุณจะไปจริงๆหรือ?!”

“คุณถามเหมือนคุณไม่ได้เป็นคนบังคับให้พี่จรัลไล่ผมออกจากธนาคาร แล้วก็ไล่ออกจากบ้านหลังนี้อย่างนั้นแหละ”

พริ้มเพราเข้าไปขวางไว้บอกว่าไม่ยอมให้เขาไป ที่ตนพูดกับพี่จรัลก็แค่ประชดเท่านั้น ปกรณ์มองเธออย่างพินิจพิจารณาบอกว่าเธอโตเกินกว่าจะประชดแบบเด็กๆแล้ว และตนก็ตัดสินใจจะไปตามที่เธอต้องการ พริ้มเพราฉุดมือเขาไว้

“ฉันไม่ให้คุณไป! ไม่ให้ไป! ฉันรักคุณ...ได้ยินไหมว่าฉันรักคุณ!!!” ปกรณ์สะบัดมืออย่างแรงจนพริ้มเพราล้มลง เขาตกใจครั้นจะหันไปช่วยประคองขึ้นมาก็เกรงเรื่องจะยิ่งอยู่ในวังวนจึงตัดสินใจเดินผละไปไม่เหลียวหลัง ในขณะที่พริ้มเพรามองตามคร่ำครวญเหมือนจะขาดใจ “ฉันรักคุณ รักคุณมาตั้งนานแล้ว ฉันรักคุณมาตลอด คุณได้ยินไหม???!!”

“แต่ผมไม่ได้รักคุณ ผมบอกคุณหลายครั้งแล้วว่าคุณเป็นน้องสาวของรุ่นพี่ที่ผมเคารพ ยังไงผมก็รักคุณแบบน้องสาวได้เท่านั้น นั่นเป็นความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดของเราแล้ว”

พริ้มเพราโต้ว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้างที่เขาจะออกไปจากที่นี่ เพราะเขาไปหลงนังสาวบ้านนอก ด่าว่า

“คุณมันแค่ผู้ชายตาต่ำ!” ปกรณ์ตอบสวนไปอย่างไม่สะทกสะท้านว่า

“ใช่...เพราะผมเป็นผู้ชายธรรมดาไง ผมเลยรักผู้หญิงบ้านนอกคนนึงมากกว่าที่จะเป็นผู้หญิงที่ชื่อพริ้มเพรา วรรณดำรง ลาก่อน!”

เมื่อรั้งไว้ไม่ได้แล้ว พริ้มเพราด่าส่ง ไล่ตะเพิดให้ไปเลย ไปแล้วอย่ากลับมาอีก ตะโกนตามหลังอย่างคั่งแค้น

“ฉันเกลียดคุณ จำไว้ ฉันจะเกลียดคุณจนวันตาย!!!”

คุณย่าพริ้มเพราในวัยชราวันนี้ ก็ยังเคียดแค้นปกรณ์ฝังใจ เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง กระชากคุณย่าจากภวังค์

คุณย่าพริ้มเพราค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง เดินไปมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นตึกหลังเล็กท่ามกลางสายฝนที่ตกอย่างหนัก พึมพำด้วยความเกลียดชังที่ยังฝังแน่นอยู่ในใจ...

“ใช่!! จำไว้!!! ฉันจะเกลียดคุณจนวันตาย!!!!”

ooooooo

เมื่อรับเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้มุกรินแล้ว อีโนทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด ไปปลุกมุกรินที่คอนโดแต่เช้า แต่เจ้าตัวไม่ยอมตื่นบ่นว่าเพิ่งจะ 6 โมง 5 นาทีเอง

อีโนบอกว่าเขานัดแต่งหน้า 7 โมง

ชีวิตวีว่าในร่างมุกริน มีพิรุธไปหมดทุกเรื่อง นับตั้งแต่บ่นว่าดาราเขาต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าอย่างนี้เลยหรือ พอออกมาเจออีโนก็โดดกอดบอกว่า ชื่นใจจัง ดีใจที่ได้กอดกันอีก

“อะไรเนี่ย สงสัยสมองนังดาราจะเพี้ยนไปแล้วจริงๆ” อีโนพึมพำงงๆ เมื่อถูกมุกรินกอดแล้วผละไปอาบน้ำ

เมื่อไปถ่ายแบบที่สตูดิโอ วีว่าก็โพสท่าเก้ๆ กังๆ ให้โพสแบบเล่มที่แล้วก็ถามว่าแบบไหน บรรดาสไตลลิสท์ที่ยืนมองอยู่ซุบซิบกันว่า อย่างกับไม่ใช่มุกรินคนเดิมเลย เก้ๆ กังๆ พิลึก แต่ก็มีบางคนชมว่า

“แต่นางดูน่ารักขึ้นนะ เมื่อกี๊พี่ใส่เสื้อให้เสร็จ นางยกมือไหว้ขอบคุณพี่เฉยเลย มุกรินเคยไหว้ใครที่ไหน”

พี่หมีกับเจ้าขาเป็นห่วงอีโน โทร.มาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง พี่หมีถามว่าคิดยังไงถึงยอมรับไปทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวมุกริน อีโนบอกว่า ตนสงสัยว่ามุกรินมีแผนการอะไรถึงมาจ้างตน ตนเลยยอมทำตามแผนของเธอไปก่อน อีกไม่นานก็คงรู้ว่าทำไม

พออีโนหันไปอีกที เห็นนายแบบฝรั่งสามคนเดินโทงๆเข้ามา ช่างภาพบอกให้เข้าไปคลอเคลียมุกรินเหมือนเธอเป็นเจ้าหญิงเลยนะ นายแบบเปลือยทั้งสามเดินไปหา วีว่าในร่างมุกรินมองเหวอทำอะไรไม่ถูกยืนเกร็งทื่อ

พอทำงานเสร็จอีโนกับวีว่าเดินมาถึงหน้าสตูดิโอ ก็ถูกแฟนคลับเข้ามาให้กำลังใจ บางคนขอถ่ายเซลฟี่ บางคนขอถ่ายรูปบอกให้วีว่าโพสท่าประจำของเรา วีว่างง แต่แฟนคลับกลับเห็นเป็นเรื่องน่ารักคิดว่าเธอแกล้ง

“เอาล่ะค่ะน้องๆ ขอบคุณมากนะคะที่ตามมาให้กำลังใจพี่มุกริน แต่พี่มุกรินมีงานต้องรีบไปก่อน ไว้เจอกันเนาะ”

พออีโนลากวีว่าไปขึ้นรถ วีว่าหันมองบรรดาแฟนคลับที่ยังยืนส่ง เธอพึมพำกับตัวเอง

“นี่คือสิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขรึเปล่ามุกริน?”

เมื่อไปนั่งที่ร้านกาแฟ วีว่าในร่างมุกรินบอกว่าตนจะไม่ถ่ายแบบอย่างนี้อีกแล้ว เธอทำท่าขยะแขยงขนลุกขนพองกับการถ่ายแบบเมื่อกี๊นี้ พอดีพนักงานมาถามว่าจะรับอะไรดี อีโนขอชาเขียวปั่น

“ฉันขอ ICE TOLL ONE EQUAL AMERICANO TWO SHOT”

พนักงานรับคำเดินออกไป อีโนมองหน้าถามว่าเมื่อกี๊เธอสั่งอะไรนะ วีว่าทวนให้ฟัง อีโนก็ขอให้พูดอีกที วีว่าทวนให้ฟัง อีโนให้ทวนอีกที จนวีว่าหงุดหงิดถามว่าอะไรของเธอเนี่ย!

“ก็เธอน่ะสั่งกาแฟสูตรเดียวแบบเพื่อนฉันเป๊ะเลยน่ะสิ!” เห็นวีว่าชะงัก อีโนย้ำ “จริงๆนะ วีว่าน่ะ นางชอบกินกาแฟสูตรนี้มาก ไม่ใช่สูตรนี้นางเททิ้ง พูดแล้วก็คิดถึงนาง...” วีว่าเลยถามว่าแล้วเพื่อนเธอเป็นไง “เหมือนเดิม นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน” พูดแล้วก็น้ำตาคลอ วีว่าพลอยเศร้าไปด้วยดึงกระดาษทิชชูให้ซับน้ำตา

วีว่ามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง เห็นไม่มีอะไรผิดสังเกต เธอยื่นหน้าเข้าไปหาอีโน กระซิบเบาๆ

“นี่...ฉันจะบอกอะไรให้เอาไหม...มันอาจจะฟังดูเพี้ยนหน่อยนะ แต่ฟังดีๆนะ จริงๆก็คือ...ฉันคือวีว่า ที่อยู่ในร่างมุกริน”

“หา! ว่าไงนะ!!”

“ใช่แล้วอีโน เธอได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันคือวีว่าที่อยู่ในร่างมุกริน”

อีโนฟังเพี้ยนเป็นว่าเธอยากไปเยี่ยมอาม่าที่สุรินทร์ แล้วมโนคุยเรื่องช้างเป็นตุเป็นตะจนวีว่าเซ็งกระทืบเท้าเร่าๆ แบบเด็กๆ อีโนรีบปลอบว่าจะไม่พูดอะไรถึงช้างอีกแล้ว รีบเปลี่ยนเรื่องเปิดสมุดเช็กคิวบอกว่าพรุ่งนี้เธอมีสัมภาษณ์นิตยสาร

มุกรินถามว่าสัมภาษณ์เรื่องอะไร อีโนบอกว่า “ตายแล้วฟื้นตื่นเต้นไหม?” มุกรินทำหน้าเซ็งถามว่ามันน่าสัมภาษณ์ตรงไหน อีโนเช็กคิวต่อว่า

“มะรืนมีถ่ายละครเรื่องใหม่ พฤหัสมีถ่ายเกมโชว์ กับออกงานอีเวนต์ช่วงบ่าย ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์เธอไป...” อีโนหยุดทำตาโตบอกว่า เธอมีถ่ายแบบ! มุกรินถามว่าจะเจอฝรั่งแก้ผ้าอีกไหม

“ไม่...แต่เธอจะได้ถ่ายกะคนนี้...”

เขาคือปูรณ์นั่นเอง! ปูรณ์ต้องเป็นนายแบบถ่ายโฆษณา “เซ็นทารา เขาหลัก รีสอร์ท” ที่พังงา เพราะเขาเป็นคนดูแลอยู่ ซึ่งปูรณ์พยายามต่อรองไม่ถ่ายได้ไหมเพราะตนเป็นห่วงวีว่าที่นอนป่วยอยู่ เลขายืนตื๊อจนปูรณ์ตอบโอเค พอเลขาไปก็บ่น

“ให้คนอย่างผมไปถ่ายแบบคู่กับมุกรินเนี่ยนะ?!”

ooooooo

วีว่าที่อยู่ในร่างมุกรินกำลังเผชิญปัญหาที่เธอทั้งตกใจทั้งกลัว เมื่อกลับจากทำงานมาถึงคอนโด เจอลมเมากรึ่มมารออยู่บอกว่าคิดถึง คืนนี้จะนอนที่นี่ ถึงเช้าให้หายคิดถึง

วีว่ารีบเข้าห้องปิดประตู ลมเว้าวอนว่าวันนี้ตอนทำงานตนคิดถึงเธอมาก วีว่าถามว่าอย่างเขาทำงานเป็นด้วยหรือ

“อีกไม่นาน รินจะต้องภูมิใจในงานที่ผมทำ...เปิดประตูห้องสิ แล้วผมจะเล่าให้ฟังข้างใน”

พอวีว่าเปิดประตู ลมก็ถลาเข้ามาท่าทางกรึ่ม เธอหาทางให้เขาออกไป ทำทีว่าคีย์การ์ดหายสงสัยลืมไว้ในรถ ลมอาสาลงไปเอาให้ วีว่าฉวยโอกาสนั้นปิดประตูล็อกทันที ลมหันขวับรู้ว่าเสียทีตะโกนลั่นให้เปิดประตู! วีว่าบอกว่าเขาเมามากแล้วให้กลับไปพักผ่อนเสีย ลมเงียบไปอึดใจแล้วพูดอย่างน้อยใจว่า

“เดี๋ยวนี้คุณเป็นอะไรไป เหมือนคุณไม่ใช่รินคนเดิมที่ผมเคยรู้จัก ผมรู้สึกตั้งแต่คุณฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลแล้วว่าคุณเปลี่ยนไป โดยเฉพาะเวลาที่คุณอยู่กับผม ทำไมล่ะริน...ทำไม...”

ลมถามว่าสิ่งที่ตนช่วยเธอมาตลอดเธอตอบแทนตนแบบนี้หรือ ลมร้องโวยวายจนวีว่าไล่ให้กลับไป ลมสบถอย่างหัวเสียแล้วจึงกลับไป

เวลาเดียวกัน ปูรณ์เดินเข้าไปในห้องพักคนไข้ของวีว่า เหลือบไปเห็นวารุณีนอนหลับอยู่ที่ห้องรับรองแขกอีกห้องหนึ่ง เขาย่องไปเอาเก้าอี้นั่งข้างเตียงวีว่า

ปูรณ์คิดถึงเรื่องระหว่างตนกับวีว่า ที่ชั้นฉัตรพูดเตือนไว้ว่า

“แกมีคุณย่าพริ้มเพราเป็นอุปสรรคที่ใหญ่เหมือนกำแพงยักษ์ขวางแกอยู่ แต่ถึงแม้แกจะฝ่าฟันจนข้ามกำแพงนั้นไปได้ แกแน่ใจหรือว่า วีว่าจะยืนรอแกอยู่พร้อมคำตอบว่าเธอเองก็รักแก? ถ้าสิ่งที่แกได้รับกลับมาคือความเกลียดล่ะ?”

เวลานั้นเขาตอบชั้นฉัตรไปว่า “ไม่หรอก ฉันเชื่อว่าทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ แม้แต่ใจของคน”

ปูรณ์นั่งมองวีว่าที่ยังหลับไม่รู้ตัว บอกเธอเบาๆว่า

“เดี๋ยวอาจะไม่อยู่สักสองสามวัน หวังว่าเมื่ออากลับมา วีว่าจะตื่นมาแล้วนะ... ตื่นขึ้นมาเถอะนะวีว่า...ตื่นขึ้นมาเพื่อจะบอกอาว่า สิ่งที่อาคิดมันถูกหรือผิด ถ้าผิด อาก็จะยอมจากไปแต่โดยดี...”

ปูรณ์ยิ้มเศร้า นั่งมองวีว่าอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าวารุณีตื่นขึ้นมาแล้ว เธอลุกมายืนดูปูรณ์เงียบๆด้วยความสงสารจับใจ

ooooooo

ฝ่ายผู้กองวริท ได้รับนัดจากวิคให้ไปรับของที่ตนจะนำมาให้ แต่ก็ถามอย่างระแวงว่าแน่ใจนะว่าไม่เจ้าเล่ห์กับตน

ผู้กองวริทเตรียมเงินสดใส่กระเป๋าซึ่งเงินทั้งหมดตัวเลขถูกมาร์ครหัสไว้ทุกใบแล้ว

วิควางแผนหลอกผู้กองวริทเข้ามาในโกดังแล้วปล่อยร่างชายที่ถูกโซ่ล่ามคอทิ้งลงมาจากข้างบน ผู้กองสั่งกำลังปฏิบัติการทันที เลยเสียรู้วิค เพราะคนที่ถูกหย่อนลงมาเป็นเพียงหุ่น วิคหัวเราะเยาะ บอกผู้กองว่าแล้วจะติดต่อมาใหม่ ส่วนหุ่น นั้นยกให้เป็นของขวัญผู้กอง

ผู้กองวริทโมโหสุดขีดที่เสียรู้วิคจนได้!

ฝ่ายคุณหญิงแขอุไรกำลังฝันเฟื่องกับแผนการของตนอยู่ แล้วก็มีเรื่องให้ตื่นเต้น เมื่อสวัสดิ์มาบอกว่า สามวันจากนี้ปูรณ์ไม่อยู่เพราะต้องไปทำงานที่พังงา ถ้าเราจะจัดการอะไรช่วงนี้เป็นเวลาทองที่สุดแล้ว

ชงโชคถามว่าประธานไทยธนกิจไปทำอะไรที่นั่น สวัสดิ์บอกว่าไปเปิดรีสอร์ทใหม่ในเครือและมีการถ่ายแบบด้วย ถ้าตนฟังไม่ผิดรู้สึกนางแบบจะเป็นมุกริน

ลมชะงักหันขวับมองสวัสดิ์ทันที

คุณหญิงแขอุไรบอกลมให้กลับไปหาวิคเพื่อนเก่าเขา ย้ำว่า “คนอย่างมันคือจิ๊กซอว์ที่จะต่อทำให้แผนของเราสมบูรณ์” ลมกระตือรือร้นมาก วาดฝันว่าในที่สุดทั้งไทยธนกิจและมุกรินก็จะต้องตกเป็นของตน

วีว่ากับอีโนไปถึงรีสอร์ทที่พังงา เจอปูรณ์เอาเรือใบ มาจอดเทียบท่าพอดี วีว่ามองเขาตะลึง ดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เจอเขาที่นี่ คนที่ดีใจดี๊ด๊าออกนอกหน้าคืออีโน วิ่งอ้าวไปหาปูรณ์ทันที

ปูรณ์ถามอีโนว่าได้ข่าวว่าไปเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ดาราดังแล้วหรือ ปูรณ์มองไปข้างหลังอีโนเห็นวีว่าในร่างมุกรินกำลังเดินมา อีโนหันมอง บอกเขาว่า จู่ๆนางก็มาชวน ตนอยากรู้ว่านางต้องการอะไรกันแน่เลยลองดู

วีว่าในร่างมุกรินไหว้ปูรณ์อย่างที่เธอเคยทำ

ปูรณ์รับไหว้แทบไม่ทันเพราะมุกรินไม่เคยไหว้ตน

ปูรณ์ทักทายพอหอมปากหอมคอแล้วขอตัวกลับรีสอร์ท วีว่าในร่างมุกรินผิดหวังมาก อีโนก็ไม่ยอมช่วยอะไรเพราะไม่ชอบมุกรินอยู่แล้ว

ooooooo

ผู้กองวริทขอร้องผู้กำกับให้ปิดข่าวเรื่องเมธีกับวิคไว้สักระยะ ผู้กำกับให้เวลาเขา 7 วันเพื่อแก้ปัญหาตามที่เขาขอ

ลมไปหาวิคตามที่คุณหญิงบอก ถามว่าวิคมีเพื่อนอยู่พังงาบ้างไหม มีงานให้ทำแต่งานนี้ไม่ต้องการให้ถึงตาย

ดึกคืนต่อมา ชายฉกรรจ์คนหนึ่งมาซุ่มอยู่ท่าเรือยอชต์ เขาหย่อนตัวลงน้ำไปทางด้านหลังเรือของปูรณ์ที่จอดอยู่ ดำน้ำหายไปเพื่อทำอะไรบางอย่างที่ใต้น้ำกับเรือลำนั้น

การถ่ายแบบเริ่มแล้ว ปูรณ์มารอนานมาก เพราะมุกรินไม่ยอมออกจากห้อง เธอขังตัวเองในห้องจนอีโนโมโห วีว่าในร่างมุกรินบอกว่าเขินชุดที่ใส่และไม่อยากถ่ายแนวนี้แล้ว

อีโนโมโหเลยอบรมเสียยาว ด่าว่าการกระทำของเธอถือว่าโง่มาก พูดจนสะใจแล้วอีโนบอกว่า

“ฉันพูดอย่างที่ฉันอยากพูดแล้ว เธอจะไล่ฉันออกก็ได้นะ ฉันไม่แคร์!”

วีว่าโผกอดอีโน บอกว่า “ที่ฉันรักเธอเสมอ ก็เพราะความตรงของเธอนี่แหละ” ทำเอาอีโนงงว่าเกิดอะไรขึ้น

ปูรณ์ในชุดพร้อมถ่ายแบบนั่งรอมุกรินนานมาก แล้วบรรยากาศก็ดีขึ้นเมื่อสไตลิสต์ร้องบอกอย่างดีใจสุดๆว่า

“มาแล้วค่า...พร้อมแล้วค่า...” แล้วเรียกทุกคนมาทำงานที่เรารักได้แล้ว

การถ่ายแบบเป็นไปอย่างเขินๆ ทั้งนายแบบและนางแบบ จนเมื่อถ่ายเซตสุดท้าย รูปสุดท้าย ที่ปูรณ์จะต้องอุ้มมุกรินไว้ในอ้อมกอดจนหน้ากับหน้าชิดกันเหมือนกำลังจะจูบ ต่างต้องจองหน้ากันอย่างคนรัก

ได้ภาพออกมาสวยงามมาก พอถ่ายเสร็จทุกคนถอนใจโล่งอกที่งานวันนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี

แต่ทั้งปูรณ์และวีว่าในร่างมุกริน ต่างยังมีอารมณ์ค้าง ปูรณ์พยายามหักห้ามใจตัวเอง ในขณะที่วีว่าเฝ้าถามตัวเองว่าสายตาปูรณ์ที่มองตนในอ้อมกอดนั้น หมายความว่าอะไร ความรู้สึกนั้นเขามีให้มุกรินที่เป็นนางแบบหรอ???

“ฉันต้องหาคำตอบด้วยตัวเองใช่ไหม” วีว่าถามตัวเอง เธอลุกเดินไปทางห้องน้ำทันที

ฝ่ายปูรณ์ในชุดเตรียมแล่นเรือใบ เดินไปที่เรือตัวเองพลางคุยมือถือ

“ใช่...คุณติ๊ก...คอนเฟิร์มว่าผมจะกลับไฟลท์คืนนี้ ตอนนี้ผมจะไปแล่นเรือ อาจไม่มีสัญญาณ ถ้ามีอะไรด่วนคุณส่งเข้าอีเมลหรือไลน์ไว้นะ โอเค...ขอบคุณครับ”

วางสายแล้วปูรณ์เดินไปที่เรือใบ แกะเชือกที่ผูกเรือไว้กับท่าเรือ ติดเครื่องแล้วนำเรือออกสู่ทะเล...

ปูรณ์เอาเรือออกไปได้ครู่หนึ่ง ชายฉกรรจ์คนนั้นก็เดินออกจากที่ซ่อนถือโทรศัพท์พูดเบาๆ

“ฮัลโหล... เป็นไปตามที่คุณวิคคิดไว้ครับ ใช่ครับ... ผมมั่นใจว่าเรือของมันจะกลับเข้าฝั่งไม่ได้อีกนานแน่นอน!”

“แกแน่ใจนะ โอเค แล้วฉันจะโอนเงินเป็นค่าขอบคุณที่แกช่วยในครั้งนี้” ลมวางสายแล้วบอกทุกคน “ไอ้วิคบอกว่าให้ลูกน้องมันไปจัดการแล้ว

อาปูรณ์ออกไปแล่นเรือใบอย่างที่ชอบทำเป็นประจำตามที่ผมบอกจริงๆ มันรับประกันว่าอาปูรณ์จะไม่ได้เข้าฝั่งอย่างน้อยก็หนึ่งวันหนึ่งคืน แถมติดต่อกับใครไม่ได้แน่ๆ”

สวัสดิ์ติงว่าหนึ่งวันหนึ่งคืนน้อยไป ถูกคุณหญิงเอ็ดว่ามัวแต่บ่นให้รีบไปจัดการตามแผนเลย สวัสดิ์รีบโทร.ทันที

“ฮัลโหลคุณเฉิน บอกให้ลูกน้องคุณที่ฮ่องกงจัดการถล่มกองทุนนั่นได้แล้ว ใช่...ทำให้เสร็จเรียบร้อยให้เร็วที่สุด”

ลมลุกขึ้นจะออกไป คุณหญิงถามว่าจะไปไหน

เขาบอกว่าจะไปพังงา ไปหามุกริน ตนไม่อยากให้เธออยู่ใกล้อาปูรณ์นานกว่านี้ คุณหญิงไม่ให้ไป สั่งให้นั่งลงเผื่อมีเรื่องฉุกเฉินที่ต้องแก้ปัญหา ตนจะได้คุยได้ คุณหญิงจ้องหน้าลมปรามว่า

“ถ้าแกยังอยากเป็นประธานไทยธนกิจ เพื่อจะได้เอาสมบัติมหาศาลไปบำเรอนังดารานั่น แกก็ต้องนั่งลงเดี๋ยวนี้”

ในที่สุดลมก็ต้องนั่งลงตามคำสั่งแม่ พอดีสวัสดิ์เข้ามาแจ้งว่าที่ฮ่องกงเริ่มแล้ว รับรองทุกอย่างจะเสร็จทันเวลา

“งั้นก็ถึงตาผมไปบ้างล่ะ” ชงโชคลุกขึ้น สวัสดิ์ถามว่าจะไปไหน “ผมต้องไปเตรียมเอกสาร แล้วก็พบกับคุณพริ้มเพราสักหน่อย”

“ฉันหวังว่าคุณจะทำหน้าที่ของคุณได้ดีนะคะ” คุณหญิงปรามในที

“เวลาที่ผมตัดสินใจทำอะไรแล้ว ผมทำได้ดีเสมอครับ” ชงโชคตอบจริงจัง ยิ้มให้คุณหญิงแล้วเดินออกไป

ooooooo

เรือใบของปูรณ์แล่นไปกลางทะเล เขาผ่อนคลายลงมาก แต่ทันใดก็ได้ยินเสียงกุกกักใต้ท้องเรือที่เป็นห้องพัก ห้องนอนและห้องน้ำ เขางงๆว่าเสียงอะไร

ปูรณ์ผงะเมื่อจู่ๆมุกรินก็โผล่ขึ้นมาในชุดสบายๆ บ่นว่าข้างล่างมันโคลงเคลงมากเลย ปูรณ์ถามว่าเธอมาได้ยังไง!

วีว่าในร่างมุกรินลอยหน้าถามว่า ไม่รู้หรือว่าเรือของเขาใหญ่พอที่ตนจะแอบได้

ปูรณ์ถอนใจเฮือกอย่างอึดอัดที่มุกรินอยู่ในเรือ ซ้ำอยู่กันสองต่อสองด้วย!

ชงโชคออกมาที่ร้านอาหารญี่ปุ่น พบกับนักสืบ เพื่อนที่เคยทำงานให้ นักสืบติงแกมเตือนว่า

“สิ่งที่คุณกำลังจะทำ มันเสี่ยงเกินไป เราเป็นเพื่อนกันมานาน ผมอยากเตือนคุณ บางทีคุณอาจจะแก่เกินกว่าที่จะลงไปอยู่ในสนามที่มีเดิมพันสูงขนาดนี้”

“ก่อนหน้าที่ฉันจะเป็นทนาย ฉันเคยเป็นทหารมาก่อน ถึงจะเป็นแค่ทหารพระธรรมนูญ แต่ก็เคยไปนอนหลบกระสุนที่ปลิวว่อนอยู่ในสนามรบมาแล้ว”

“คงจะบอกว่า เลือดทหารที่ยังอยู่ในตัวคุณ ทำให้คุณสู้ไหวสินะ” ชงโชคพยักหน้าแทนคำตอบ เพื่อนนักสืบ คนนั้นถามว่า คุณอยากให้ผมทำอะไรให้อีกก็ว่ามา

“ทำให้เวลาต่อจากนี้ไปมีค่าทุกวินาที!!” ชงโชคจ้องหน้านักสืบเขม็ง พร้อมกับยื่นตั๋วเครื่องบินไปฮ่องกงให้

ooooooo

วิคจับเมธีไปมัดกับเก้าอี้ในอู่ซ่อมรถ เมธีไม่ยอมแตะต้องอาหาร วิคขอความกรุณาให้กินเพราะตัวเขามีราคามากเกินกว่าจะตายไปง่ายๆ

“กูไม่กิน! แกคิดเหรอว่าตำรวจจะยอมเอาเงิน 10 ล้านมาแลกกับตัวฉันง่ายๆ ฉันเชื่อว่าสุดท้ายทั้งแกทั้งฉันจะโดนจับทั้งคู่ แกต้องจบลงที่คุกไปพร้อมกับฉันนี่แหละ!”

“สิ่งที่คุณพูดออกมา ดูเหมือนคุณเข้าใจอะไรผิดไปหลายอย่างเลยนะคุณเมธี ข้อแรก ผมไม่ได้สนใจเงิน 10 ล้านจากตำรวจ ข้อสอง ระหว่างผมกับตำรวจ มันเป็นเกมที่ผมขุดบ่อล่อปลาเท่านั้น และข้อสาม ผมกำลังวางแผนให้ค่าตัวของคุณจาก 10 ล้าน แปรเปลี่ยนเป็นร้อยล้านต่างหาก!”

เมธีบอกว่าตนไม่เข้าใจ วิคเดินไปตบบ่าเขาเบาๆ เหมือนผู้ใหญ่หยอกเด็ก บอกว่าอีกไม่นานคุณก็จะรู้เอง แล้วเดินออกไป

เวลาเดียวกัน ที่บ้านวรรณดำรง คุณย่าพริ้มเพรา ยืนมองตึกหลังเล็กอยู่ด้วยความเกลียดชังที่ฝังแน่นในอก!

ฝ่ายชั้นฉัตรแอบเข้าไปในห้องทำงานของชงโชค เพื่อค้นหาเอกสารบางอย่าง เขาต้องการรู้ว่าพ่อกำลังทำอะไรกันแน่

ที่ห้องพักคนไข้ของวีว่าในโรงพยาบาล ทั้งวารุณี ใจเด็ด และเจ้าขา เฝ้าวีว่าอยู่ด้วยความเป็นห่วง พลันเสียงอุปกรณ์รอบตัววีว่าก็ดังขึ้นอีก ทุกคนชะงักตกใจ พริบตาเดียวพยาบาลก็เข้ามาตรวจอาการของวีว่ากันวุ่นวาย สัญญาณบอกว่าอาการของวีว่าทรุดลงอีกครั้ง!

ขณะกำลังวุ่นวายนั่นเอง มีลมพัดเข้ามาวูบหนึ่ง คุณลึกลับมาแล้ว! เขามองวารุณีและใจเด็ดที่ตกใจอย่างสงสาร แต่ทั้งวารุณีและใจเด็ดไม่รับรู้ถึงการมาของเขา

คุณลึกลับไปยืนที่ประภาคารกลางทะเล มองออกไปเห็นเรือใบสีขาวของปูรณ์อยู่ลิบๆ คุณลึกลับพึมพำกับตัวเอง

“เวลาใกล้เข้ามาทุกทีแล้วสินะ...”

ooooooo

ปูรณ์พูดกับมุกรินอย่างไม่พอใจว่านี่เป็นเวลาส่วนตัวของตน วีว่าในร่างมุกรินทำเป็นตกใจ ถามว่าจะทำอย่างไรดี หรือเขาจะแล่นกลับฝั่งไปส่งตนแล้วค่อยแล่นออกมาอีกที?

ปูรณ์ถามเสียงขุ่นว่าเธอต้องการอะไร วีว่าบอกว่า ต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง เขาถามว่าพิสูจน์อะไร!

“พิสูจน์ว่า...ตกลงคุณรู้สึกยังไงกับผู้หญิงที่ชื่อมุกรินกันแน่” ปูรณ์มองหน้าเธอตัดบทว่าเป็นคำถามที่ไร้สาระ แต่ถ้าเธออยากได้คำตอบ ตนก็จะตอบให้

แต่ปูรณ์ยังไม่ทันตอบ เรือก็โคลงเคลงอย่างแรงจนเรือเอียง มุกรินที่ยืนไม่ทันระวังตัวเซไปกระแทกเสาเรืออย่างแรงจนหมดสติจะล้ม ปูรณ์พุ่งเข้าไปจะประคอง แต่ไม่ทัน ร่างเธอกลิ้งจากเรือตกทะเล จมดิ่งลงไปทันที!

ปูรณ์กระโดดลงไป มองหาร่างเธอกำลังดิ่งลงก้นทะเล พอเจอ เขาพยายามว่ายไปช่วย เขาว่ายน้ำสุดแรงเพื่อจะไปถึงตัวเธอให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

แต่เมื่อใกล้ถึงร่างนั้น ปูรณ์อึ้งตะลึงงัน เมื่อเห็นร่างมุกรินที่กำลังจมลงไปนั้น... กลายเป็นร่างของวีว่า!

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"
17 พ.ย. 2562
07:01 น.