ดวงใจในไฟหนาว
ตอนที่ 6
พระอ๊อดหรือองอาจยืนยันว่าตนเองสรุปคดีของนนท์และสุดาว่าเป็นอุบัติเหตุไม่ใช่การวางเพลิงเพื่อฆาตกรรม เยี่ยมยุทธสะเทือนใจมาก หอบสภาพจิตใจช้ำๆไปหาดาวเหนือที่เต็นท์
ดาวเหนืออาสาช่วยเขาเก็บเต็นท์แต่ดันเสียหลักล้มไปนอนกอดเขา เยี่ยมยุทธได้ทีกระชับอ้อมแขนแน่น
“ความทรงจำดีที่สุด...อีกแล้ว...ผมมีเงินซื้อของได้ทุกอย่าง บ้านร้อยล้าน รถสิบล้าน ผมบ้าซื้อมันมาหมด ซื้อเสร็จก็ฟินแล้วขายออกไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมหาซื้อไม่ได้...อ้อมกอด!”
“เดี๋ยวคุณก็เจอคุณปิ่นมุกแล้ว เดี๋ยวก็มีคนกอด... ปล่อยนะ”
“เคยเห็นเด็กเล็กที่บ้านเด็กกำพร้าใช่ไหม เขาจะร้องไห้ขอให้มีคนกอด ถึงขนาดตีกันให้คนมาเยี่ยมกอดเขาก่อน”
“เด็กปกติจะไม่ขอกอดจากคนแปลกหน้าแต่เด็กกำพร้าขอได้จากทุกคนและขอเท่าไหร่ก็ไม่มีวันพอ นี่ไง...ที่ฉันบอกว่าคุณถึงกลายเป็นคนเจ้าชู้ คุณต้องเลิกพฤติกรรมนี้ซะ”
“มีเด็กกำพร้าอีกแบบที่เกลียดกลัวความสัมพันธ์... ผมอยู่กลุ่มนี้ ผมจะไวต่อสัมผัสของคนแบบขอผลประโยชน์ แบบอยากให้เราประทับใจ แต่อ้อมกอดที่ไม่หวังอะไรตอบแทนสัมผัสจากคนพวกหลังนี้หายากที่สุดแต่ผมเจอในตัวคุณ”
“ฉันก็แค่นังคนใช้ โลว์ ราคาถูก คุณบอกเอง”
เยี่ยมยุทธอึ้งเล็กน้อยก่อนชมเธอจากใจจริงว่าเป็นคนจิตใจดี แม้ดาวเด่นจะก่อเรื่องให้เดือดร้อน เธอก็ไม่เคยต่อว่า ดาวเหนือถอนใจยาวก่อนบอกว่าเธอได้รับคำสอนพวกนี้จากครูอารีครูสาวใหญ่แห่งมูลนิธิเจ้าพระยา
“ผมเจอตลอด คนเหล่านี้มักอยู่ข้างๆเด็กกำพร้า อยู่ข้างๆหมาแมวที่เจ็บป่วย และผมจะรู้สึกได้ทุกครั้งแค่เพียงเขาแตะเบาๆที่ตัวเรา นวดหัว ประคบน้ำอุ่นสลับน้ำเย็นให้เรา”
ภาพเหตุการณ์ตอนเยี่ยมยุทธเป็นลมในห้องอนุสรณ์ผุดในหัว ดาวเหนือจำได้ว่าเธอก็ทำแบบนั้นให้เขา
“ความทรงจำผลักดันผมให้มาอยู่ที่จุดนี้ ความทรงจำมีผลกับเรามาก ความทรงจำที่ดีและที่ไม่ดีมันผลักดันเรา”
เยี่ยมยุทธคิดถึงภาพเหตุเพลิงไหม้บ้านพ่อแม่ สีหน้าเขาเข้มขึ้นทำให้ดาวเหนือใจไม่ดี ปลอบให้เขาทำใจและปล่อยวาง “ความทรงจำที่ดีสร้างพลังให้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง คุณต้องจดจำมัน แต่ถ้าเลวร้ายคุณก็ต้องทิ้ง ความทรงจำไหนที่ผลักดันให้คุณทำกับผู้หญิงล่ะ...คิดให้ออกสิ”
“อย่าเย็นชากับผมนักเลย ในเมื่อรู้ว่าผมโตมาอย่างพิกลพิการ ให้อภัยผมไม่ได้หรือ อย่างน้อยก็ความเป็นเพื่อน ให้ความเป็นเพื่อน สัมผัสที่เมตตากรุณาอีกครั้งเหมือนเมื่อก่อนได้ไหม”
น้ำเสียงออดอ้อนเกือบทำให้ดาวเหนือใจอ่อน แต่สำนึกผิดชอบชั่วดีทำให้เธอคิดถึงปิ่นมุกและจินดา
“ไม่ได้! ตราบใดที่คุณเป็นแฟนคุณปิ่นมุกเราเป็นอะไรกันไม่ได้ทั้งนั้น...ไม่ได้!”
ooooooo
