ดวงใจในไฟหนาว
ตอนที่ 4
ปิ่นมุกแปลกใจที่เยี่ยมยุทธเอาตุ๊กตากระดาษมาให้และบอกให้เธอโชว์ฝีมือการออกแบบเสื้อผ้า แต่เพราะไม่อยากทำลายบรรยากาศดีๆจึงไม่ปฏิเสธ และเธอก็ทำมันออกมาได้ดีจนเยี่ยมยุทธอดชื่นชมไม่ได้
“เงินในกระเป๋าของคุณเป็นเงินที่พ่อแม่คุณหาไว้ให้ ผมวางไว้ตรงนี้นะ ส่วนอันนี้...เงินในซองนี้เป็นเงินที่คุณไปทำงานที่ร้านเสื้อสี่วันที่คุณไปขายเสื้อให้เขา...จำได้ไหม”
ซองเงินตรงหน้าทำให้ปิ่นมุกนิ่วหน้า เยี่ยมยุทธจึงอธิบายยิ้มๆ
“ร้านนั้นเขาโทร.มาที่บ้านผมให้ไปรับเงินส่วนแบ่งเปอร์เซ็นต์จากการขายเสื้อ”
ปิ่นมุกหยิบซองมาเปิด เบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นจำนวนเงินแต่ก็อดภูมิใจไม่ได้ เยี่ยมยุทธเห็นอาการนั้นก็ดักคออย่างรู้ทัน “คุณยิ้มภูมิใจนิดๆเพราะมันเป็นเงินที่คุณหามาได้เองใช่ไหม เงินสองก้อนนี้เหมือนกันแต่คุณค่าไม่เท่ากัน...คุณภูมิใจอันไหนมากกว่า”
คำถามของเขาทำให้ปิ่นมุกนิ่งไปอึดใจก่อนชี้ซองเงินที่ได้จากการทำงาน เยี่ยมยุทธยิ้มด้วยความชอบใจ
“เพราะเงินก้อนนี้ไม่ใช่แค่เงินแต่คือความภาคภูมิใจ คือคุณค่าในตัวเอง สาเหตุที่คุณหดหู่เพราะตั้งแต่เกิดมาคุณไม่เคยทำงาน ไม่เคยหาเลี้ยงชีพด้วยตัวเอง เงินสามพันบาทค่าคอมนี้จึงมีคุณค่ายิ่งกว่าสามพันล้านที่คุณมี”
“ใช่...ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ”
“เงินที่ทำงานหามาด้วยตัวเองเกี่ยวข้องกับจิตใจเรามาก เราจะรู้สึกภูมิใจกับมันเสมอ คนทำงานจึงไม่ควรเกี่ยงว่าเงินมากหรือน้อยแต่ให้สำนึกรู้คุณค่าของมัน ทุกบาททุกสตางค์แล้วเราจะทำงานอย่างมีความสุขขึ้น คุณปิ่น...ออกไปทำงานสร้างคุณค่าให้ตัวเอง หดหู่อยู่อย่างนี้ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอก”
ในที่สุดเยี่ยมยุทธก็ทำสำเร็จปิ่นมุกยอมไปทำงานที่ธนาคารธนานุวัตร แม้จะไม่ได้ทำตำแหน่งบริหารเพราะไฮโซสาวไม่ชอบตัวเลขแต่ก็เลือกทำงานบริการและพัฒนาธนาคารเรื่องอื่นๆโดยมีเขาให้คำแนะนำ
เปรมจิตทึ่งมากไม่คิดว่าเยี่ยมยุทธจะทำได้ จำต้องตกลงให้เขามาทำงานด้วย เยี่ยมยุทธไม่รีรอสืบจากเหล่าพนักงานโดยเฉพาะเรื่องจินดาว่าเป็นลูกสาวจริงๆของพีระหรือไม่
เยี่ยมยุทธสืบจนรู้ว่าพีระมีหลักฐานเป็นสูติบัตรของจินดา พ่อมดการเงินฉวยโอกาสนี้บุกบ้านพีระโดยอ้างกับจินดาว่าจะรับส่งเธอไปซ้อมดนตรี จินดาปลื้มจนไม่ทันระวังว่าเขาจะแอบไปรื้อเอกสารบนห้องพีระ
การบุกบ้านพีระครั้งนี้ทำให้เขาค้นพบเรื่องน่าสงสัยคือความสัมพันธ์พิเศษระหว่างพีระกับเปรมจิต และจินดาก็อาจเป็นลูกสาวลับๆของทั้งสอง เยี่ยมยุทธยอมรับว่าตกใจแต่ไม่ปักใจเชื่อง่ายๆจึงหลอกถามจากจินดา
“ท่านประธานกับพ่อเรียนจบมหาลัยเดียวกัน บ้านเราก็อยู่ติดกัน คุณพ่อเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว...เวลามีปัญหาเช่นถักเปียให้ลูกสาวก็ทำไม่ได้ถูกไหมคะ มีเรื่องแบบนี้ทีไรฉันก็วิ่งไปหาท่านประธาน”
“ท่าทางท่านดุมาก ไม่นึกว่ามีมุมนี้”
“ใช่ค่ะ...ท่านไม่เคยดุฉันเลย ยัยปิ่นยังค่อนขอดบ่อยๆว่าท่านประธานลำเอียงรักฉันมากกว่าลูกแท้ๆ”
ooooooo
