ดวงใจในไฟหนาว

เยี่ยมยุทธขอให้แดนเก็บเรื่องเขาถามเกี่ยวกับจินดาเป็นความลับ แม้แต่เดือนเพ็ญกับดาวเหนือก็บอกไม่ได้ แดนรับปากด้วยความเต็มใจเพราะเยี่ยมยุทธมีบุญคุณกับครอบครัว

ดาวเหนือคาใจเรื่องเยี่ยมยุทธคุยกับพ่อตามลำพังแต่ไม่มีโอกาสถาม ทั้งพ่อและเขาทำเป็นเฉยกลบเกลื่อนแถมตัวต้นเรื่องอย่างเยี่ยมยุทธก็ตอแยเธอไม่หยุดหลังจบมื้อค่ำของครอบครัว

เยี่ยมยุทธรู้ดีว่าดาวเหนือสงสัยแต่เขาไม่มีเวลาแก้ต่าง ได้แต่เฉไฉเปลี่ยนเรื่องดื้อๆด้วยการพูดถึงเรื่องความฝันของตัวเองที่อยากเป็นเจ้าของกิจการ และเขาก็ทำสำเร็จ เขาเริ่มต้นจากหาเงินทุนหลักแสนตั้งแต่เรียนมัธยม

“ผมคิดอย่างเดียว ผมต้องรวย ต้องมีเงิน เด็กกำพร้าอย่างผมถึงจะมีที่ยืนในสังคม”

ความมุ่งมั่นของเยี่ยมยุทธทำให้ดาวเหนือนึกชื่นชม แม้ยังไม่ไว้ใจเขาเรื่องปิ่นมุกแต่ความสามารถของเขาก็ทำให้เธออดนับถือไม่ได้ เยี่ยมยุทธไม่ได้พยายามปิดบังความเป็นตัวเองกับเธอ เขาจงใจใช้เวลาร่วมกับเธออย่างเพลิดเพลิน ทั้งเพราะอยากใกล้ชิดเธอมากกว่าเดิมและเพราะอยากซึมซับความอบอุ่นแบบครอบครัวบ้าง

เยี่ยมยุทธมีภาพจำเกี่ยวกับครอบครัวน้อยมาก แม้จะสะกดจิตเรียกความทรงจำมาแล้วแต่ก็เป็นภาพเลือนรางถึงความสุขในครอบครัว การได้เดินเที่ยวกับครอบครัวดาวเหนือทำให้เขาอารมณ์ดีแบบที่ไม่เคยมาก่อน แถมทำให้เขาได้รู้จักวิถีชีวิตและความเป็นไปในครอบครัวของเธอมากขึ้นด้วย

แดนกำลังอยู่ในช่วงปรับตัวเพื่อเป็นคนใหม่ ไม่เป็นภาระแต่เป็นที่พึ่งให้ลูกเมีย แต่เดือนเพ็ญยังตัดใจเลิกเล่นหวยไม่ได้แถมมีหนี้ค่าหวยจนคนเป็นลูกสาวอย่างดาวเหนืออ่อนใจ

กระนั้นเดือนเพ็ญกับแดนก็เป็นคู่ผัวเมียที่รักกันดี ดาวเหนือมีความสุขมาก เช่นเดียวกับเยี่ยมยุทธซึ่งแอบมองเธออีกที ดาวเหนือเห็นเขาส่งสายตาวิบวับก็อดเขินไม่ได้

“ฉันขอบคุณคุณมากนะ บ้านฉันมีความสุขขึ้นมากเลยแหละ”

“ผมก็มีความสุข ดวงตาคนบางคนเวลามีความสุขนี่สวยเหมือนดวงดาวเลย”

สองหนุ่มสาวสบตากันราวกับตกภวังค์รัก ก่อนที่เยี่ยมยุทธจะเป็นฝ่ายรู้สึกตัวเพราะมือถือส่งเสียงเรียกเข้า จินดานั่นเองที่โทร.มาแต่เขายังไม่รับตอนนี้เพราะไม่อยากให้ดาวเหนือสงสัย

เยี่ยมยุทธสบช่องโทร.กลับจินดาไม่กี่อึดใจ หลังจากนั้น เขารับปากดิบดีจะรับเธอไปซ้อมคัดตัวแต่เช้าตามประสาพี่ชายแสนดีแต่จินดาเข้าใจผิดไปแล้วว่าเขามีความรู้สึกพิเศษต่อเธอ

ดาวเหนือที่แอบตามเยี่ยมยุทธมาห่างๆก็เข้าใจผิดเช่นเดียวกัน คิดว่าเขาแอบโทร.หาสาวคนอื่นที่ไม่ใช่ปิ่นมุก

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนี้...โทร.หาคนที่กินข้าวด้วยกันเมื่อเย็นใช่ปะ”