ดวงใจในไฟหนาว
ตอนที่ 3
จินดาตื่นเต้นมากจะได้เจอเยี่ยมยุทธ เธอโกหกพีระผู้เป็นพ่ออย่างแนบเนียนว่าจะไปเจอเพื่อนสมัยเรียน แต่กลับต้องผิดหวังเมื่อเห็นหน้าคนมารับ...เป็นธนูไม่ใช่เยี่ยมยุทธ
ปิ่นมุกมาทำงานวันแรกที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เธอโปรดปรานในตำแหน่งผู้จัดการร้าน แต่คงชินกับสถานะลูกค้าวีไอพีทำให้เธอทำท่าหยิ่งใส่เหล่าพนักงาน ยิ่งเมื่อเห็นยูนิฟอร์มที่พนักงานนำมาให้ยิ่งออกฤทธิ์
“ฉันขอใส่ชุดตัวเองได้ไหมคะ ฉันอุตส่าห์คิดเรื่องชุดวันนี้ตลอดทั้งคืน เอาชุดของแบรนด์คุณมาเลือกไปมาจนเกือบมาสาย ชุดนี้เป็นรุ่นเมื่อปีที่แล้ว ให้ความรู้สึกเป็นมืออาชีพมากๆ รับรองว่าลูกค้าเห็นแล้วต้องชอบค่ะ”
“ไม่ได้ค่ะ กฎบริษัทระบุชัดเจนว่าพนักงานทุกคนต้องใส่ยูนิฟอร์ม”
“ถ้างั้นฉันขอใช้สิทธิ์การเป็นลูกค้าวีไอพีแบรนด์นี้ คุณช่วยทำให้เรื่องเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน เริ่มกันเลยนะคะ”
“ไม่ได้ค่ะ...ตอนนี้คุณเป็นผู้จัดการร้าน ไม่ใช่ลูกค้า ช่วยวางตัวให้ถูกกับตำแหน่งงานด้วยค่ะ”
คำพูดของดาวเหนือผุดในหัว ปิ่นมุกไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเองกลับไปพึ่งบารมีแม่อีกจึงกัดฟันทำงานอย่างไม่ยอมแพ้ แต่กระนั้นความเป็นคุณหนูที่ไม่เคยยอมใครก็ทำให้เธอเกือบปรี๊ดแตกใส่ลูกค้าที่พูดจาดูถูกว่าเธอเป็นพวกอยากได้อยากมีต้องมาทำงานในร้านหรูๆเป็นค่าของ
ปิ่นมุกถูกเรียกตัวไปตักเตือนแต่ไฮโซสาวก็ยังอารมณ์ค้างเก็บไประบายกับเยี่ยมยุทธเย็นวันเดียวกัน
“ขนาดปิ่นพูดดีๆ เอาใจก็แล้ว ยังมาเหวี่ยงใส่แถมยังพูดจาดูถูกปิ่นอีก...ร้ายกาจที่สุด!”
เยี่ยมยุทธส่ายหน้าเบื่อหน่าย แต่ปิ่นมุกหมกมุ่นเรื่องตัวเองจนไม่ทันสังเกต
“ยูนิฟอร์มบ้านี่อีก ดีไซน์ก็ล้าหลังไปสิบชาติ ปิ่นต้องกลั้นใจใส่มันมากขนาดไหนคุณไม่รู้หรอก แล้วคนอย่างปิ่นไม่เคยเอาใจใครแต่ก็ยอมทำ ทั้งที่ปิ่นทุ่มเทขนาดนี้ก็ยังรังแกกันได้ลง จิตใจทำด้วยอะไร”
“งานบริการก็อย่างนี้ล่ะครับ เราต้องเทกแคร์ เอาใจลูกค้า เรื่องปกติน่ะคุณ ทุกคนเขาก็เจอกันหมดนั่นแหละ”
“ถ้าปิ่นต้องเจอแบบนี้ทุกวันไม่ประสาทตายหรือ ไม่เอาอ่ะ...ปิ่นทนทำงานบ้าๆนี่ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!”
จินดาที่ต้องไปซ้อมโดยปราศจากเยี่ยมยุทธก็อยากเล่าเรื่องตัวเองบ้าง แม้จะมีธนูอยู่ข้างกายคอยปกป้องและดูแลไม่ให้เธอถูกพ่อจับโกหกได้ แต่เธอก็มองไม่เห็น มุ่งมั่นแต่จะมาหาเยี่ยมยุทธที่บ้าน
ปิ่นมุกหงุดหงิดที่เยี่ยมยุทธให้ความสนใจจินดามากกว่าเลยพูดจาทำร้ายจิตใจเพื่อนสาว จินดาน้อยใจผลุนผลันกลับบ้าน ธนูจะไปส่งแต่เยี่ยมยุทธรั้งไว้และขอคุยกับจินดาตามลำพัง
เยี่ยมยุทธดูออกว่าจินดามีเรื่องไม่สบายใจ แล้วก็จริงดังคาดเธอมีปัญหาตอนซ้อมนิดหน่อย
“ครูบอกว่าทางเทคนิคฉันเล่นได้ดีแล้วเหลือแต่อารมณ์ ครูอยากให้ฉันสร้างจินตนาการให้มากกว่านี้น่ะค่ะ บทเพลงจะได้พลิ้วไหวมากขึ้น” เยี่ยมยุทธพยายามให้กำลังใจแต่จินดาก็ตัดพ้อไม่เลิก “ฉันก็แค่เด็กจืดชืดอย่างปิ่นว่า ชีวิตฉันมีแต่พ่อ เรียน ทำงาน ฉันเลยจินตนาการเรื่องความรู้สึกไม่ออก บางครั้งก็หลงเชื่อง่ายๆกับคนที่พูดดีกับเรา”
จินดาแอบแขวะเพราะงอนเยี่ยมยุทธ เขารู้ดีง้อเสียงอ่อน
“ผมขอโทษที่ผิดนัดคุณและขอยืนยันตรงนี้เลยว่าคุณสำคัญสำหรับผมเสมอ”
ooooooo
