ถือเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันหาย หรือหากจะเยียวยาก็ต้องใช้เวลานาน เป็นสิ่งที่สังคมไทยต้องแบกรับ จากเหตุกราดยิงที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี โศกนาฏกรรม เมื่อวันที่ 7 ส.ค. ไม่เพียงนำมาซึ่งการสูญเสียชีวิตและบาดเจ็บ แต่มันรวมความสูญเสียทางจิตใจ เป็นต้นทุนทางสังคมมหาศาลที่คนไทยต้องร่วมแบกรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้โดยสิ่งสะท้อนถึงต้นทุนค่างวด จากบาดแผลฝังลึกในใจที่สังคมไทยต้องเผชิญและแบกรับต่อจากนี้ มีหลายกรณี เช่น แบกรับภาวะจิตใจที่พังทลาย การสูญเสียพื้นที่ปลอดภัย ความหวาดระแวงของพ่อแม่ผู้ปกครอง วินาทีที่โรงเรียน ซึ่งควรเป็นพื้นที่ปลอดภัยรองจากบ้าน กลายเป็นสมรภูมิเลือด ความเชื่อมั่นของสังคมพังทลายลงทันทีประการต่อมาก็คือภาวะ PTSD อาการป่วยทางจิตใจ เมื่อเผชิญกับเรื่องที่กระทบจิตใจอย่างร้ายแรง ผู้ซึ่งรอดจากเหตุการณ์ต้องแบกรับภาพจำอันโหดร้ายจากเสียงปืน กลิ่นควัน และคาวเลือด อาจต้องใช้เวลาเยียวยาทั้งชีวิต รวมถึงการแบกรับตราบาปความล้มเหลวของสถาบันครอบครัว ความเจ็บปวดของครอบครัวผู้สูญเสียและผู้ก่อเหตุซึ่งครอบครัวผู้สูญเสียต้องจมอยู่กับความทุกข์ และความยุติธรรมที่ไม่อาจทวงคืนได้จากผู้ก่อเหตุที่จบชีวิตตัวเองไปแล้ว และเรื่องที่น่าห่วงคือการส่งต่อพฤติกรรมเลียนแบบ นักอาชญวิทยามักเตือนสังคมไทยแบกรับความเสี่ยงสูงขึ้นจากพฤติกรรมเลียนแบบ หากสื่อและโซเชียลยังเสนอเรื่องราวความรุนแรงครั้งนี้อย่างต่อเนื่องนอกจากนี้ยังต้องมีการแบกรับต้นทุนเรื่องระบบรักษาความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้น จากนี้โรงเรียนทั่วประเทศและภาครัฐอาจต้องแบกรับภาระค่าใช้จ่ายในการยกระดับความปลอดภัย จ้าง รปภ.เพิ่ม จัดหลักสูตรเผชิญเหตุที่อาจเปลี่ยนบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ให้กลายเป็นค่ายฝึกจำลอง และเกิดความตื่นตระหนกที่ยังไร้ทางออกขณะที่สังคมไทยยังหนีไม่พ้นจุดอ่อน กฎหมายควบคุมอาวุธปืนที่หย่อนยาน ประชาชนต้องใช้ชีวิตท่ามกลางความเสี่ยงจากปืนที่หมุนเวียนในประเทศหลายล้านกระบอก สื่อนอกตราหน้าไทยครอบครองปืนพุ่งทะยานติดอันดับในอาเซียน โดยที่การแก้ปัญหาของภาครัฐมักจะจบลงแค่มาตรการชั่วคราวแบบวัวหายล้อมคอกบทสรุปที่ต้องตระหนัก คือแม้เสียงปืนที่โรงเรียนยุติลง แต่ภาระที่สังคมไทยต้องแบกรับนั้นยาวนานไม่มีวันสิ้นสุด โดยน้ำหนักของความสูญเสียที่นับวันจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าโครงสร้างเชิงนโยบาย ตัวบทกฎหมาย การดูแลเอาใจใส่ในสถาบันครอบครัวจะถูกสังคายนาอย่างแท้จริง ก็ได้แต่ภาวนาว่าจะไม่เกิดเหตุซ้ำรอยขึ้นมาอีก.คลิกอ่านคอลัมน์ “บทบรรณาธิการ” เพิ่มเติม
