เรื่องเล่าที่ หงอิ้งหมิง ขุนนางเก่าสมัยราชวงศ์หมิงเล่า เรื่องนี้ ตั้งชื่อว่า “ลิงสวมหมวก” ครับ แต่ยังมีเนื้อหาหลากหลายซ่อนปรัชญาลุ่มลึกเอาไว้...ผู้รู้ท่านตั้งใจ “สอนอะไร” ค่อยๆ อ่านไปด้วยกัน(สายธารแห่งปัญญา บุญศักดิ์ แสงระวี แปล ก.ไก่ พิมพ์ พ.ศ.2535)มีสัตว์ชนิดหนึ่ง มักอวดตัวว่าสามารถเลียนแบบคนได้เหมือนที่สุด เมื่อเห็นคนสวมหมวก มันก็สวมหมวกด้วย เมื่อคนมุดเข้าไปในกรง มันก็มุดเข้ากรงตามในขณะที่มันปลื้มเปรมกับความเก่งของตัวเองนั้นคนก็แอบเดินออกนอกกรง ปิดประตูกรงก็แค่นี้ คนก็จับมันไว้ได้อย่างสะดวกดายอ่านกันมาถึงตรงนี้ ก็คงรู้กันดีแล้ว สัตว์อวดเก่งที่ว่า คือ ลิงลิงแม้มีความสามารถในการเลียนแบบสูงก็จริง แต่มันไม่มีความรู้เพียงพอที่จะ “ถ่อมตัว” ความรู้ที่จะช่วยให้มันพ้นจากการถูกคนหลอกจับตัวคนเราก็เหมือนกัน...โจโฉหนึ่งในผู้นำสามก๊ก เป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถกว้างขวาง เฉลียวฉลาด เขียนหนังสือเก่ง เป็นผู้นำที่หาผู้นำอื่นเทียบได้ยากคนอ่านสามก๊กรู้ดี เขานำทหารหลายร้อยหมื่นรบตะวันออกพิชิตตะวันตกแต่ทว่านักอ่านสามก๊กก็รู้กันดีอีกว่า โจโฉฆ่าคนเป็นว่าเล่น จนใครต่อใครที่เข้าใกล้อกสั่นขวัญแขวน บรรดาคนใกล้ตัวมากมายจึงพากันหลบลี้หนีหน้าชีวิตบั้นปลาย โจโฉผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน จึงไม่มีคนดีมีฝีมือคอยช่วยเหลือสนับสนุน ประวัติเขาชัดเจน เขาโดดเดี่ยวเดียวดาย แม้ยามตาย สุสานฝังศพยังต้องปิดเป็นความลับเพราะกลัวถูกตามไปล้างแคนเรื่องเล่าของลิงสวมหมวก และเรื่องเล่าของโจโฉผู้เดียวดาย เป็นตัวอย่างให้ผู้รู้เล่าประกอบเป็น “ภาษิตรากผัก” ต่อไปนี้อาหารรสเปรี้ยวหวานมันเค็มนั้น ไม่เหมาะกับคนเรา เพราะรสชาติมันซับซ้อนหลากหลายเกินไป สู้อาหารง่ายๆ หอมหวนถูกปากก็ไม่ได้เพราะฉะนั้น รสที่เหมาะสมกับคนเราอย่างแท้จริง จึงควรเป็นรสที่อ่อนบางจางจืดคนเราก็เหมือนกัน คนที่มีความรู้ความสามารถมากเป็นพิเศษ มิได้แสดงว่าเป็นคนสมบูรณ์เพียบพร้อมแล้วนอกจากว่า เขาจะบ่มเพาะความประพฤติของเขาไปอีกก้าวหนึ่งเพราะมีแต่คนที่เสริมความรู้ตัวเองให้แน่น ฝึกฝนตนเองอย่างต่อเนื่องเท่านั้น จึงจะเป็นคนในอุดมคติ มีค่าควรที่พวกเราจะยึดถือเป็นตัวอย่างได้อ่านเรื่องลิงสวมหมวก และเรื่องโจโฉด้วยกันมาถึงตรงนี้ ผมก็เริ่มจับเค้าได้ ท่านผู้รู้โบราณตั้งใจสอนให้พวกเรารู้จักวิธีเลือกใช้คนเมื่อมีคนเก่งคนดีให้เลือกอยู่มากมาย สับสนอลเวงจนไม่รู้ว่าจะเลือกใคร จึงควรมีบทสรุปชี้นำเป็นแนวทางสุราอาหารเปรี้ยวหวานชั้นเลิศ หาใช่รสแท้ไม่ รสแท้มีแต่จืดวิเศษพิสดารเหนือชั้นคนอื่น หาใช่คนดีไม่ คนดีมีแต่ธรรมดาสามัญ.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
