หลายปีเต็มทีแล้วที่คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยมีชื่อแห่งอเมริกา ศาสตราจารย์ผู้บรรยายพิเศษให้แก่นักศึกษาปริญญาโท วิชาเศรษฐศาสตร์สังคม เริ่มต้นโดยไม่อธิบาย...ท่านกำลังทำอะไร? (ชวนม่วนชื่น พระอาจารย์พรหม เขียน โรงเรียนทอสี พิมพ์แจกเป็นธรรมทาน พ.ศ.2549)ศาสตราจารย์ค่อยๆวางโถแก้วใบหนึ่งลงบนโต๊ะ แล้วเอาถุงที่เต็มไปด้วยก้อนหินออกมา หยิบก้อนหินใส่โถทีละก้อนจนไม่สามารถใส่ได้อีกต่อไป“โถนี่เต็มหรือยัง” ศาสตราจารย์ถาม “เต็มแล้ว” คำตอบจากนักศึกษาศาสตราจารย์ยิ้มดึงถุงที่สองออกจากใต้โต๊ะ ถุงนี้เต็มไปด้วยกรวด ค่อยๆใส่กรวดลงในโถ เขย่าโถจนกรวดก้อนเล็กๆเข้าไปอยู่ตามซอกก้อนหินใหญ่ แล้วก็มีคำถามที่สอง “โถนี่เต็มหรือยัง”พวกนักศึกษาเริ่มหายงง ชักจะรู้ทางท่านอาจารย์ ตอบเสียงเดียวกัน “ยังไม่เต็ม”แน่นอน นักศึกษาตอบถูก ศาสตราจารย์ดึงถุงใส่ทรายละเอียดออกมาค่อยๆจัดการให้ทรายลงไปแทนที่ระหว่างก้อนหินและก้อนกรวดแล้วก็ใช้คำถามเดิม “โถนี่เต็มหรือยัง” ลูกศิษย์ตอบว่า “อาจจะยัง”ศาสตราจารย์ยิ้ม...อีก แล้วก็หยิบเหยือกน้ำเล็กๆออกมา ค่อยๆเทน้ำลงไปในโถ...ที่เห็นๆกันว่าเต็มไปด้วยก้อนหิน ก้อนกรวด และเม็ดทรายเมื่อใส่น้ำลงไปจนไม่สามารถจะใส่ได้อีก ศาสตราจารย์ก็วางเหยือก ทอดสายตามองดูลูกศิษย์“เอาละ! บทเรียนนี้สอนอะไรให้แก่พวกเธอ!”คำถามนี้ ตอบไม่ได้ง่าย ลูกศิษย์คนหนึ่งตอบ ก็คงเข้าทำนองเดียวกับนักศึกษามหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงทั่วไป “ไม่ว่าตารางของเราจะแน่นและยุ่งขนาดไหน? เราก็ยังเพิ่มบางอย่างลงไปได้เสมอ”“ไม่ใช่” เสียงศาสตราจารย์ปฏิเสธเน้นหนัก และดังมาก“มันแสดงให้เห็นว่า ถ้าเราต้องการจะใส่หินก้อนใหญ่ลงไปละก็ เราจะต้องใส่มันลงไปก่อนสิ่งอื่น”คำอธิบายของศาสตราจารย์สรุปสั้นๆ โชว์นี้เป็นบทเรียนเรื่องการจัดลำดับความสำคัญจบเรื่องเล่า พระอาจารย์พรหมอธิบายเพิ่มเติม...อะไรที่เป็น “หินก้อนใหญ่” ใน “โถ” ของเรา? อะไรเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเรา จงแน่ใจว่าเราได้ใส่ “หินมีค่า” ลงไปในตารางชีวิตก่อนมิฉะนั้น ในชีวิตนี้เราอาจจะไม่ได้เข้าใกล้มันอีกผมตั้งใจเลือกเรื่อง “หินมีค่า” ของพระอาจารย์มาเล่า...ก็เพราะสังเกตว่าคนไทยหลายคน ที่ผมคิดว่าพอคุยเรื่องการเมืองได้ เหตุผลในการเลือกของเขา แต่ละคน...เป็นอย่างโบราณว่า ต่างจิตต่างใจนักบินสาวสวยกับแฟนหมอ...เลือกพรรคประชาชน โชเฟอร์แท็กซี่หนุ่มเลือกภูมิใจไทย แน่ใจในนโยบายรักชาติ...โกมินทร์ เพื่อนเก่าจากยะลา ตอนนี้อยู่เชียงใหม่...เลือกนายทหารพรรคเศรษฐกิจ เพราะเห็นความรักชาติชัดเจนเพื่อนหญิงร่วมรุ่น บสส.1 ด้วยกัน...หลุดปากเลือกภูมิใจไทย แต่พอถามอีกครั้ง กลับใจมาหารักเก่าประชาธิปัตย์เจ้าเดิมผมเดาเอา ทุกคนที่ผมคุยจดจ่อฟังการหาเสียง ดูนักการเมืองเหมือนนักแสดง รักชังตามลีลาลูกเล่น...จนเผลอลืมไป กำลังเลือก สส.ไปดูแลทุกข์สุขบ้านเมือง ซึ่งสิ่งสำคัญก็คือความเป็นคนเก่งคนดีหลายคนคงลืม หายนะซึ่งหน้าของเราวันนี้ คือภัยจากโจรสแกมเมอร์ ที่กำลังเข้ามาปล้นเมืองอย่าลืมคำสารภาพของเฉินจื้อ จีนจับไปรีดเอาความจริง มีนักการเมืองไทยกว่าพันพัวพัน...ความจริงนี้ ทำให้นึกถึงเวเนซุเอลา... ถ้าคนไทยเรายังใจเย็นปล่อยไว้ เผลอๆคุณพี่ทรัมป์แผลงฤทธิ์บุกมาจับเอง...เราจะเอาหน้าซุกไว้ที่ไหน?กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
