ในจำนวนพระนางพญา วัดนางพญา พิมพ์มาตรฐาน วงการเล่นหาพิมพ์ใหญ่เข่าโค้ง พิมพ์ใหญ่เข่าตรง พุงป่อง พิมพ์ใหญ่เข่าตรง มือตกเข่า พิมพ์อกนูนใหญ่ พิมพ์สังฆาฏิ พิมพ์เทวดา พิมพ์อกนูนเล็ก 7 พิมพ์เฉพาะที่มีภาพถ่ายแพร่หลาย พิมพ์ใหญ่ เข่าโค้ง องค์ที่ติดพิมพ์คม ลึก เห็นตา จมูก ปากชัด มีน้อยองค์ที่สุดนางพญา พิมพ์ใหญ่เข่าโค้ง องค์ในคอลัมน์วันนี้...ไล่เลียงจำนวนที่ผ่านตา...ยังไม่เกินสามองค์ผ่านประเด็นตาจมูกปาก หูสองข้างนูนชัด ตาเป็นตา จมูกเป็นจมูก ปากเป็นปาก...ดูเค้าหน้า ยังหาพระปลอมทำตามไม่ทัน รวมทุกเส้นสาย...ไปถึงเนื้อพระดินนุ่ม ผิวสีน้ำตาล ตัดกับสีคราบฝ้าดินเทาอ่อน เห็นมิติที่สามงามซึ้ง เข้าถึงความเก่าแท้...ถึงอายุสมัยศิลปะอยุธยากลาง ราวสี่ร้อยปีด้านหน้า ผิวเรียบตึงเนียนแน่นกับเนื้อ หากไม่เข้าแว่นสิบเท่า...ก็แทบจะหาเม็ดแร่สามสีไม่เจอ พลิกด้านหลัง...เจอหลุมร่องลึก แสดงร่องรอยเม็ดแร่หลุด บางหลุมเม็ดแร่ดอกมะขามกลมมนขนาดย่อมจมอยู่ทั้งหลุมร่อง และเม็ดแร่...ลักษณะก็คล้าย... “เม็ดแดง” ในพระเนื้อดิน พระทุ่งเศรษฐีพิมพ์ เม็ดขนุน พิมพ์ซุ้มกอ หรือจะพอเทียบได้กับเม็ดแดง ที่จมหลวมๆอยู่ในพื้นผนังพระสมเด็จวัดระฆังเจอเม็ดแดง...อย่างนี้ คนเป็นพระเนื้อดิน ถือว่าเป็นตัวช่วยสำคัญ เติมให้ “ลงตัว”พูดให้ง่ายๆเจอนางพญาเนื้อเก่าคร่ำสภาพนี้ตัดสินใจได้ง่ายกว่า เนื้อสะอาดผ่องใส ประเภท “หม้อใหม่”คุยถึงตรงนี้ก็นึกถึงนางเข่าโค้งองค์หลังเจดีย์ องค์ดังเมื่อสามสิบปีที่แล้ว...ขอคุยเป็นคนหนึ่งที่ใกล้ชิดเหตุการณ์ เริ่มที่เซียนใหญ่จักรวรรดิขายเจ้าสัวไปสี่แสน...ความที่พระสวยใส เหมือนหม้อใหม่ หลายเซียนขึ้นชั้นเบอร์หนึ่ง ...ยื่นคืนชนิดไม่ส่องแว่นเจ้าสัวจิตตกเจรจา “คืน” เซียนรุ่นใหม่รู้ช่อง เจ้าสัวเปิดเซฟยื่นให้ เข้าวงการอีกที รอบนี้วุ่นขึ้นไปอีก...เซียนสำนักใหญ่ไม่ซื้อตอนเสนอ 9 แสน แต่พอมีข่าวพระเดินหน้า กลับมาขอซื้อไปล้านห้าผ่านทางยากนี้ไปได้ นางองค์หลังเจดีย์ กลายเป็นองค์ครูชี้โค้ด...ในหนังสือพรีเชียส อาจารย์รังสรรค์ ถึงวันนี้ คุยกันว่าเลย 20 ล้านเส้นทางของพระนางพญาหลายองค์ ก็ขรุขระ ระหกระเหิน...ไม่ต่างองค์นี้ย้อนไปนางเข่าโค้ง เนื้อเขียว...ก่อนประกวดงานศรีนคร พ.ศ.2519 อีกสักองค์ตามข่าวที่คุณเชียร ธีรศานต์ เขียนในหนังสือ มีเค้าขึ้นจาก “กรุเหนือ” ฝั่งบางสะแก มือแรกในกรุงส่ายหน้า เลยไปถึงเศรษฐีพลอยโรงแรมจันทบุรี เข้าประกวดงานศรีนคร...มีบางเสียงค้าน...แต่เสียงยืนยันว่าแท้ดังกว่า...องค์นี้วันนี้ จึงเป็นเข่าโค้งองค์ครูอยู่ในหนังสือหลายเล่มยังมีอีกสักองค์ คนรักพระนางพญา จดจำเข่าโค้งเนื้อแดง องค์สวยของอาจารย์รังสรรค์ ตำนานพระนางพญาได้ แต่เกิดเรื่องตรงที่เซียนระดับกรรมการตัดสินงานที่นครสวรรค์วันนั้นจำไม่ได้ ท่านกรรมการตัดสินว่าเก๊ แล้วเดินไปนั่งโต๊ะท่านประธานจัดงาน...บอกเสียงดัง“กูคว่ำไว้แล้ว ไปตามซื้อกันเอง”บังเอิญ...อาจารย์รังสรรค์ท่านนั่งข้างประธานจัดงาน...งานนี้ถึงขั้นมีการตบสั่งสอน เป็นข่าวใหญ่ของวงการหลายสิบปีผ่านไป ผมได้ข่าวกรรมการท่านนั้นก็ยังรับเชิญตัดสินอยู่...แสดงว่า มาตรฐานงานประกวด...ก็ยังวนเวียนอยู่อย่างนี้ทุกเรื่องไม่ใช่เรื่องเลื่อนลอย ถูกเขียนเป็นหลักฐานในหนังสือหลายๆเล่ม...คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ยังอยู่เห็นหน้า...ผมตั้งใจเล่า เพื่อบอกว่า อย่าแปลกใจ...หากนางพญาเข่าโค้งองค์สวยระดับยิ้มได้อย่างองค์ในคอลัมน์วันนี้จะถูกตีว่าเก๊เรื่องที่เล่าๆมาชี้ความจริงว่าในจำนวนพระชุดเบญจภาคีด้วยกัน พระนางพญา...มีปัญหามากที่สุด แต่หากจะพูดกันด้านพุทธคุณ กรณี “ตาควาย” ยืนยันพระนางพญา ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายไขว่คว้าหาขึ้นคอมากที่สุด.พลายชุมพลคลิกอ่านคอลัมน์ “ปาฏิหาริย์จากหิ้งพระ” เพิ่มเติม
