หนังสือเล่มนี้ถูกค้นพบในหีบหนังสือวังจิ่งหยวนกง ในพระราชวังโบราณกรุงปักกิ่ง มิได้ลงวันเดือนปีที่เขียนไว้ แต่บอกชื่อคนเขียน หงอิ้งหมิง ขุนนางเก่าสมัยราชวงศ์หมิง (บุญศักดิ์ แสงระวี แปล สำนักพิมพ์ ก.ไก่ พิมพ์ พ.ศ.2535)เรื่องชื่อ “ปากสองปาก” อ่านได้ทุกยุคทุกสมัย...ผมลอกมาเขียนแล้วหลายครั้งหากอ่านอีกสักครั้ง ครั้งนี้ ผมว่า! รสชาติน่าจะถูกปากกว่าครั้งไหนๆ ไม่เชื่อก็ลองอ่านไปด้วยกันมีหนอนชนิดหนึ่ง เรียกกันว่า “ไว่” มันมีอะไรที่ประหลาดกว่าหนอนอื่นอยู่มากมีกายอยู่เพียงหนึ่ง แต่มีปากอยู่สองปากในยามปกติ ปากสองปากก็อยู่ด้วยกันได้อย่างกลมเกลียว แต่เมื่อใดที่มีของกินดีๆ ปากสองปากของมันก็จะกัดกันเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ยอมลดราวาสอกให้กันและกัน เพื่อแย่งอาหารชิ้นนั้นกัดกันไม่นาน ปากนั้นก็เลือดไหลโซม อีกพักปากนั้นก็เน่า และไม่ยอมขยับเขยื้อนเจ้า “ไว่” ตายแล้วมันตายไปโดยที่ไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสอาหาร ที่ทั้งสองปากอยากกินเลยแม้แต่คำเดียวถ้าหาก “เจ้าไว่” ไม่แย่งชิงกันเองแล้ว ไม่ปากใดปากหนึ่ง ก็คงจะได้ลิ้มรสชาติอาหารอันโอชะนั้น ไม่มากก็น้อยนิทานเรื่องเจ้าไว่สอนให้รู้ว่า มึงแย่งกูชิง จะมีวันเวลาลิ้มรสความสุขได้อย่างไร?เปลี่ยนจากเรื่องเจ้าหนอนไว่ มาดูเรื่องของคนกันบ้าง บนสะพานต้นไม้ที่พาดข้ามลำธารที่หมู่บ้านอิน คนตัดฟืนเดินมาทางตะวันออก ชาวประมงเดินมาทางตะวันตกคนทั้งสอง เผชิญหน้ากันกลางสะพานคนตัดฟืนเป็นคนมีน้ำใจ ถอยหลังกลับมาหัวสะพาน ให้ชาวประมงข้ามไปก่อนต่อมา ทางตะวันออกของสะพานมีคนขายของเดินมา ทางตะวันตกก็มีคนฆ่าหมูเดินมา เจอกันกลางสะพาน คนขายของไม่ยอมหลีกทางให้คนฆ่าหมู คนฆ่าหมูก็ไม่ยอมหลีกทางให้คนขายของจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว คนฆ่าหมูกับคนขายของ ก็ยังยืนเผชิญหน้ากันอยู่กลางสะพานนั้นทั้งสองก็ยิ่งปั้นหน้าเข้าใส่กันแน่นอน! สถานการณ์อย่างนี้ จึงไม่มีใครสักคนสามารถกลับถึงบ้านเรื่องเล่าเรื่องนี้ มีคำถามในภาษิตรากผักว่า เรามีชีวิตอยู่ในโลกนี้ หากประสงค์จะอยู่เย็นเป็นสุข ควรจะทำอย่างไรดี?จงจำไว้ เมื่อเดินไปในทางแคบ ควรจะผ่อนปรนเว้นที่ให้คนอื่นเขาเดินสักก้าวหนึ่งมีอาหารรสโอชา ก็ปันให้คนอื่นเขาลองชิมบ้าง สักสามส่วน (ขอย้ำ! สามส่วน)คำโบราณกล่าวไว้ว่า ถอยหนึ่งก้าว ทะเลกว้างฟ้าไกลหมายความว่า การรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาตามควรแก่กรณีจะทำให้คนเรามีแต่ความเบิกบานปลอดโปร่งโล่งใจ ไม่มีอะไรรกสมองบทสรุปที่สั้นๆง่ายๆ ควรมีต่อไปนี้หนทางในตอนแคบ เหลือที่ให้คนอื่นเดินสักก้าวหนึ่ง อาหารรสเข้มข้น แบ่งให้คนชิมสักสามส่วนนี่คือวิธีการดำรงชีวิตในโลกด้วยความสงบสุขเป็นอย่างยิ่งอ่านเรื่องหนอนปากสองปากจบแล้ว คิดถึงเรื่องที่ภูเก็ต มีคำสั่งย้ายผู้ว่าฯ และสองรองผู้ว่าฯ ก็คงคิดออกว่าบ้านนั้นเมืองนั้น ข้าราชการเขาทำมาหากินกันแบบไหน?อย่าเพิ่งคิดไกลไปถึงเรื่องในทำเนียบ...ที่เดินไปทางไหนก็หนีเจ้าฮังเลไม่พ้น...ที่่นั่นสถานการณ์คับขันยิ่งกว่าปากสองปากของเจ้าหนอนไว่...เรื่องที่ชาวบ้านรอลุ้นกัน...รัฐบาลจะอยู่ต่อไปได้อีกสักกี่เดือน.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
