การต่อสู้กับปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อพืชและปศุสัตว์เป็นเรื่องที่เกษตรกรทั่วโลกประสบพบเจอ และต้องหาทางรับมือเพื่อปกป้องฟาร์มของตนเองไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม แต่บางครั้งใช่ว่าจะจัดการปัญหาได้โดยง่ายและปัญหาใหญ่เกินสู้ไหว และนั่นคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในเขตบรุกลิน ย่านชานเมืองนอกกรุงเวลลิงตันของนิวซีแลนด์ ซึ่งคงต้องเรียกปัญหานี้ว่า “หมูคลั่งอาละวาด”เรื่องของเรื่องนั้นมีอยู่ว่า นาโอมิ สกีนแคมป์ เกษตรกรผู้เลี้ยงแพะรีดนม ค้นพบว่า ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ลูกแพะของเธอถูกฆ่าตายไปมากกว่า 60 ตัว ซากแพะมีร่องรอยถูกกัดทิ้งเนื้อจนเละเทะ บ้างเหลือแต่กระดูกและหัว โดยนาโอมิเล่าว่า สิ่งที่เกิดขึ้นคือ “การฆาตกรรมหมู่” ผู้ร้ายคือ หมูจรจัด ที่อาละวาดอย่างไม่เกรงกลัวใคร ทั้งโจมตีปศุสัตว์ ทำร้ายผลผลิตและพืชไร่ หากหมูเหล่านี้พบสิ่งที่มันต้องการจะกิน มันก็จะบุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง พออิ่มหนำก็หนีหายเข้าป่าไปและกลับมาใหม่ซ้ำๆ ไม่รู้กี่ครั้งกี่หน สร้างความเดือดร้อนแก่เกษตรกรในพื้นที่เป็นอย่างยิ่งป้านาโอมิเผยอีกว่า เมื่อเดือนก่อนเธอและสามียิงหมูจรตัวหนึ่งตายขณะที่มันกำลังวนเวียนแถวบ้าน หมูตัวนี้น้ำหนักราว 120 กิโลกรัม ตัวใหญ่ที่สุดที่เจอในรอบ 5 ปี นาโอมิโพสต์รูปมันลงบนโซเชียล ซึ่งเมื่อข่าวแพร่กระจายออกไป เหล่าชาวบ้านจำนวนมากก็เข้ามาแชร์ประสบการณ์สุดปวดหัวกับหมูจร ทั้งทำลายสวนผักและสวนผลไม้จนพัง ทำร้ายสุนัขของชาวบ้าน ยังมีเคสลุงใจดีให้อาหาร เพราะเห็นว่ามันน่าเอ็นดู ผลคือโดนพุ่งเข้าชาร์จจนได้รับบาดเจ็บด้านสภาเทศบาลนครเวลลิงตันยืนยันว่ามีเหตุหมูจรสร้างความเดือดร้อนในพื้นที่จริง ต้นตอของปัญหาต้องนับย้อนกลับไปในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 สมัยที่มีการขนหมูขึ้นมากับเรือนักล่าอาณานิคมและการเลี้ยงแบบเปิดจนหมูเหล่านี้เข้าป่ากลายเป็นหมูดุร้าย ปัจจุบันประชากรหมูจรเหล่านี้กระจายไปทั่วนิวซีแลนด์และขึ้นชื่อเรื่องการทำลายระบบนิเวศ ตั้งแต่ล้างผลาญทุ่งหญ้าไปจนถึงฆ่าลูกสัตว์ เช่น ลูกแพะ ลูกแกะ อีกทั้งยังแพร่เชื้อวัณโรคแก่ปศุสัตว์ อย่างไรก็ตามการระบุจำนวนของหมูจรทั้งหมดเป็นเรื่องยาก แต่ก็ชัดเจนว่าเป็นเรื่องใหญ่และได้รับการร้องเรียนเข้ามาไม่น้อย ทางสภาพยายามแก้ไขปัญหาด้วยการจัดจ้างพรานไปไล่ล่าหมูจรเหล่านี้ แต่ก็ทำได้ลำบาก เพราะไม่สามารถเข้าไปล่าในพื้นที่ส่วนบุคคลได้โดยไม่ได้รับอนุญาต จึงกำจัดได้เท่าที่หาเจอ ซึ่งก็ไม่ช่วยลดจำนวนได้เลยสุดท้ายแล้ว สิ่งที่ป้านาโอมิกับชาวบ้านต้องการคือความสงบ อยากกลับมาปลูกผัก เลี้ยงแพะอย่างสบายใจ โดยไม่ต้องถือปืนลูกซองเฝ้าระวังหมูคลั่งโดยไม่ได้หลับได้นอนเพราะพวกมันอาจโผล่มาได้ทุกเมื่อ แต่ปัญหาหมูจรเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่ยังแก้ไม่ตกและไม่หมูเลยจริงๆ.อนิตตา ธิดาสิงห์
