เด็ดปีกนางฟ้า

ฝนเริ่มโปรยลงมาแล้ว นางอ่านข้อความของพิมานแล้วนิ่งคิดตัดสินใจว่าจะตอบหรือไม่ตอบดี ในที่สุดก็พิมพ์ข้อความตอบไป “ไม่เป็นไรค่ะ นางจะพยายามเข้าใจพี่นะคะ เพราะนางก็คิดถึ...”

“มานั่งตากฝนแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกครับ” เสียงปฐพีแทรกขึ้นก่อนที่นางจะพิมพ์จบ เขายิ้มกว้างเอาเสื้อแจ็กเกตที่ถือมาคลุมกันฝนให้ นางรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งสองทักทายกันในฐานะคนขายน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ กับสาวสวยคนซื้อที่บังเอิญมาช่วยขาย นางถามว่าวันนี้ไม่ขายปาท่องโก๋หรือ เขาบอกว่าวันนี้หยุดเลยมาวิ่ง นางเปรยท่ามกลางสายฝนปรอยว่า

“เหรอ...นี่ถ้าได้ปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ร้อนๆ ของนายตอนนี้คงดีสินะ” เขาถามว่าหิวหรือ ทานอะไรมาหรือยัง “ยังเลย จะเลี้ยงข้าวฉันเหรอ”

หนุ่มสาวคุยกันด้วยภาษาอารมณ์และความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติ เรียบง่าย และจริงใจ

ปฐพีพานางไปร้านข้าวแกง นางกินอย่างเอร็ดอร่อยพับเสื้อแจ็กเกตของเขาวางไว้บนตัก ปฐพีไม่กินแต่นั่งมองนางที่หน้าสดไร้การปรุงแต่งใดๆ เขามองเพลินเพราะสาวในที่ทำงานของเขาล้วนแต่งหน้าจัดจนไม่เห็นของจริงกันเลย

นางกินไปก็ชมไปว่าอร่อยมากถูกมากด้วย ตนไม่ได้กินนานจนลืมไปแล้วว่าข้าวแกงมันอร่อยอย่างนี้เอง

ปฐพีบอกว่าตนไม่เคยเห็นใครกินข้าวแกงอร่อยเท่าเธอมาก่อนเลย บางทีของไม่แพงก็อร่อยได้ นางบอกว่าใช่ ก็อย่างปาท่องโก๋ของเขาไง

คุยกันถูกคอ ต่างแนะนำตัวเองว่า ชื่อดิน และชื่อนาง และยินดีที่ได้รู้จักกัน นางถามว่าเขาขายปาท่องโก๋นานหรือยัง แล้วก็ทึ่งเมื่อเขาบอกว่าสองสามวันมานี่เอง ความอร่อยของปาท่องโก๋อยู่ที่การนวดแป้งที่พิเศษหน่อย ถามว่าแล้วนางทำงานอะไร

“กำลังฝึกอบรมเป็นแอร์ที่ Angel Airlines อยู่น่ะ”

ปฐพีแทบสำลักน้ำที่กำลังดื่ม ร้องอ๋อ...ที่สมัครแอร์ใหม่กันตอนนั้น นางถามว่าเขารู้เรื่องแบบนี้ด้วยหรือ ปฐพีรีบกลบเกลื่อนว่าดูจากการโฆษณาทางทีวี พูดยอติดตลกว่า

“แต่ไม่ยักรู้เนอะ ที่นั่นเขารับนางฟ้าเข้าทำงานตามชื่อบริษัทจริงๆด้วย”

“อุ๊ย...มีมุกด้วยอ่ะ”

ทั้งสองหัวเราะขำกันเองอย่างไม่ห่วงสวยห่วงหล่อ...

ที่บ้านนาง...ไพรัชกลับมาบ้านบอกรัศมีว่าตนเอาที่ดินทั้งหมดไปจำนองแล้วยกเว้นที่ที่เพชรบูรณ์เพราะเป็นชื่อเธอ รัศมีถามว่าบ้านนี้จะถูกยึดด้วยหรือเปล่า ไพรัชไม่ทันตอบ น้องได๋ก็กลับจากโรงเรียนเข้ามาสวัสดีคุณพ่อคุณแม่ ถามพ่อว่าบอกแม่หรือยังที่ได๋จะย้ายโรงเรียน

ไพรัชบอกว่าพ่อติดต่อโรงเรียนใหม่ให้ได้แล้ว อาทิตย์หน้าได๋จะไปเรียนที่ผดุงวิทย์ รถตู้โรงเรียนจะมารับทุกวันตอน 7 โมงเช้า น้องได๋ดีใจรู้สึกว่าตนมีค่ามากที่ได้ช่วยครอบครัว

ooooooo

ขณะที่ปฐพีกับนางกินข้าวแกงแล้วเดินคุยกันมาริมถนนนั่นเอง อลิสกับจีน่าขับรถผ่านมาเห็น จึงจอดรถลงมาทักอย่างตื่นเต้นถามทำไมนางมาเดินแถวนี้ มองปฐพีถามว่าแล้วนี่ใครหรือ

นางไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดเลยบอกว่าคนขับรถ สองสาวตื่นเต้นที่คนขับรถหล่อมาก จีน่าถามว่ามีแบบนี้อีกไหมหาให้สักคน อลิสตัดบทเร่งให้ไปรับฟูฟูที่ร้านตัดขนหมา พอสองคนไปแล้วปฐพีถามแซวๆว่าตกลงตนเป็นคนขับรถของเธอเหรอ

นางขอโทษ เขาถามว่าเธออายเพื่อนเหรอที่คบกับคนขายปาท่องโก๋ นางบอกว่าตนแค่อยากตัดบทให้มันจบๆไป ที่จริงตนไม่อยากเจอพวกเขาด้วยซ้ำ เพราะทางบ้านมีปัญหานิดหน่อย ปฐพีถามว่าเกิดอะไรขึ้น นางจึงเล่าให้ฟังถึงปัญหาที่บ้านกำลังจะล้มละลาย ตนจึงมาสมัครเป็นแอร์เผื่อจะช่วยทางบ้านได้บ้าง

พอดีมือถือของปฐพีมีสายเข้า เป็นสายจากเลขาของวิเวียนแจ้งว่าที่สื่อนัดสัมภาษณ์วันนี้ขอเลื่อนเวลาเร็วขึ้นนิดนึง ปฐพีถามเวลาแล้วบอกนางว่าตนมีธุระด่วนต้องขอตัวก่อน แต่ก่อนไปบอกนางว่า

“มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้นะครับ” นางถามว่าช่วยยังไง “ก็...ไหนๆผมก็เป็นคนขับรถคุณแล้ว หวังว่าคราวหน้าจะมีโอกาสได้รับใช้นะครับ”

“ได้ค่ะ” นางตอบขำๆ

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้นนางไปที่ห้องอบรมลูกเรือเห็นบรรยากาศคึกคักมาก เจอนักรบกับผักกาดจึงรู้ว่าวันนี้จะมีสื่อมาทำสกู๊ปสัมภาษณ์พวกเรา นางจึงนึกได้ว่าเขาอีเมลบอกแล้วแต่ตนลืมสนิท