สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 12
หนูดีงึมงำว่าไม่รู้จะทนอยู่ได้นานแค่ไหน อ้อถามว่าว่าอะไรนะ ก็บอกว่าไม่มีอะไร แค่นี้นะเพราะตนเก็บใบชายังไม่ถึง 3 กิโลเลย ไว้คุยกันวันหลังแล้วกัน พอวางสายจากหนูดี อ้อก็งงว่า
“นี่หนูดีไปเป็นผู้ช่วยพี่วศินหรือคนงานไร่ชากันแน่??”
เพราะรีบเก็บใบชา เก็บไม่ได้ 3 กิโลตามเวลากำหนด หนูดีเลยเด็ดเกินไป แทนที่จะเก็บหนึ่งยอดกับอีกสองใบ ก็เด็ดเกินไปใบที่ 4-5
“เพียะ!!!”
หนูดีถูกตีมือ พอหันไปดูก็ตกใจ วศินทำหน้าดุว่า “ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าต้องเก็บแค่ 1 ยอดกับ 2 ใบ หนูดีดูใบชาในมือเห็นกว่าเก็บผิดจริงๆ เสียงอ่อยว่า “ฉันไม่ทันดูนี่”
“ตั้งใจทำงานหน่อยสิคุณ ค่าแรงคุณไม่ใช่ถูกๆ แพงกว่าคนอื่นๆที่เขาทำงานดีกว่าคุณตั้งเยอะ”
หนูดีขยับจะอธิบายก็ถูกดุ “ยังจะเถียงอีก รีบเก็บ ใกล้จะหมดเวลาแล้ว เดี๋ยวคุณต้องไปทำงานที่อื่นอีก”
หนูดีตกใจที่ต้องไปทำงานที่อื่นอีก วศินยิ้มกวนโมโห คุมหนูดีเก็บใบชาและคอยตีมือเมื่อเก็บพลาด
ooooooo
วันนี้ขณะที่ทนายสมชาติหอบแฟ้มเอกสารจะไปพบสรวิชญ์ที่บริษัทนั้น เจอกับลลิดาฝ่ายบัญชีและการเงิน เธอสงสัยว่าทนายหอบแฟ้มอะไร?
บังเอิญทนายถูกพนักงานคนหนึ่งเดินมาชนทำให้เอกสารหล่น ลลิดาเห็นแฟ้ม “บัญชีการเงินประจำปี 2558-2562” ที่ตัวเองดูแลอยู่ก็ไม่สบายใจ เมื่อไปถึงหน้าห้องเลขาสรวิชญ์ที่เป็นคนของ
สุดาวรรณเห็นแฟ้มเอกสารเดียวกันนี้ก็รีบโทร.รายงาน
สุดาวรรณทันที
สุดาวรรณสั่งเลขาจับตาดูให้ดี มีอะไรคืบหน้ารีบรายงานให้หมด วางสายจากเลขาแล้ว สุดาวรรณคิดเครียด “หรือว่าคุณสรวิชญ์จะเริ่มสงสัยเกี่ยวกับการเงินในบริษัท??”
เมื่อทนายสมชาติเสร็จธุระออกจากห้อง
สรวิชญ์ เลขารีบเข้าไปถามว่ามีอะไรจะให้ช่วยไหมทนายถามว่ารู้จักลลิดาฝ่ายบัญชีและการเงินไหม เลขาบอกว่ารู้แต่เรื่องส่วนตัวลึกๆไม่รู้ ทนายบอกว่าไม่รู้ก็ไม่เป็นไร
เลขารีบรายงานสุดาวรรณทันทีว่าการมาพบสรวิชญ์ของทนายน่าจะเกี่ยวกับลลิดา สุดาวรรณคิดเครียดพึมพำ “เอาไว้ไม่ได้แล้ว!!” ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าออกไปทันที
ooooooo
วศินคุมหนูดีเก็บใบชาอย่างเข้มงวด เมื่อหมดเวลาเก็บใบชาก็พาไปที่คอกกวาง สั่งงาน
“หลังจากเก็บใบชาเสร็จ คุณต้องมาที่นี่เพื่อดูแลกวางที่ไร่เลี้ยงไว้ ช่วยคนงานให้อาหาร เก็บขี้กวาง ล้างคอก” หนูดีทำหน้าสยองถาม เก็บขี้กวาง!! “ใช่! คุณเลือกเองจะไม่เป็นผู้ช่วยผม ถ้าไม่เป็นผู้ช่วยผม
ก็ต้องเป็นคนงานแบบนี้แหละ ว่าไงจะเปลี่ยนใจไหม”
แทนคำตอบ หนูดีกระชากอุปกรณ์เก็บขี้กวางจากวศินไปเลย เขาพูดปนยิ้มตามหลังว่า ถ้าคิดว่าไหวก็ตามใจ แล้วตามคุมอย่างใกล้ชิด ระหว่างนั้น
ก็คอยแซะว่า ถ้าไม่ไหวก็เปลี่ยนใจได้ หนูดีกัดฟันบอกว่า “ไม่!!” แล้วตั้งหน้าตั้งตาเก็บขี้กวาง วศินมองแล้วยิ้มพึมพำ...
“ผมก็อยากจะรู้ว่าคุณจะทนได้สักแค่ไหน”
พักเดียวเขาก็ได้รับโทรศัพท์บอกว่าแตนไม่สบาย เขาจึงฝากคนงานให้ดูหนูดีแล้วรีบกลับไป
หนูดีมองตามแปลกใจว่าเขารีบไปไหน แล้วก้มเก็บขี้กวางต่อ...
แตนอยู่ที่ห้องนอนของตัวเองคิดลังเลใจว่าจะทำตามที่เรือนแก้วบอกดีไหม? คิดถึงที่เรือนแก้วบอกตนที่ไร่ชาว่า ตอนนี้หนูดีเกาะพ่อเลี้ยงแจ เราต้องแยกสองคนออกจากกันก่อนเราจึงจะเล่นงานมันได้ วางแผนว่า
“ฉันจะหาทางดึงตัวพ่อเลี้ยงออกมาจาก
นังหนูดี ส่วนเธอก็หาโอกาสนี้ไปจัดการมัน...เอาให้เต็มที่” แตนถามว่าทำไมเธอไม่ทำเอง “แหม...ลืมไปแล้วรึเปล่าฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพ่อเลี้ยง มัน
ไม่กลัวฉันหรอก เผลอๆจะเอาไปฟ้องพ่อเลี้ยงอีกแล้วที่เราทำกันมาจะมีประโยชน์อะไร” เห็นแตนลังเลก็เสี้ยมยุ “ไหนว่าแค้นมันนักหนาไง?? มันเป็นคนเดียวที่ทำให้พ่อเลี้ยงลืมเธอไม่ได้นะ เธอไม่อยากจัดการมันเองรึไง!!”
“ใช่!!! มันคนเดียว พี่วศินรักมันคนเดียว!!!..” เวลานั้นแตนพึมพำแค้น แต่เมื่อกลับมาคิดก็ยิ่งแค้น บอกตัวเองว่า “นังหนูดี แกต้องตาย!!!”
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงวศินเรียก “แตน...” แตนตกใจรีบวิ่งไปนอนที่เตียงทำหน้าเซียวนึกบ่นในใจว่า ไหนเรือนแก้วว่าจะล่อพี่วศินไว้ไง?!
“แตน...พี่เข้าไปได้ไหม”
แตนแกล้งทำเป็นนอนหลับ วศินเข้ามาเอามืออังหน้าผากอย่างเป็นห่วงแต่ตัวไม่ร้อน แตนทำเป็นตื่นถามเสียงแหบแห้งว่าพี่วศินมาได้ยังไง? เขาบอกว่าคุณแม่บอกว่าแตนไม่สบาย ถามว่าไปหาหมอไหม แตนรีบบอกว่าไม่เป็นไรตนแค่ปวดหัวเฉยๆ ถามว่า
“พี่วศินเป็นห่วงแตนด้วยเหรอ?”
“แตนเป็นน้องสาวของพี่ ทำไมพี่จะไม่ห่วง ในโลกนี้คนที่พี่เป็นห่วงมากที่สุดคือแตนนะรู้ไหม”
“แตนก็ทั้งห่วงทั้งหวงพี่วศินเหมือนกัน” แตนโผกอดวศินแน่น บอกตัวเองในใจว่า “ในโลกนี้แตนมีแค่พี่วศินคนเดียว แตนจะทำทุกอย่าง แตนจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งพี่วศินไปจากแตนได้!!”
วศินลูบหัวแตนที่กอดตนอยู่อย่างเอ็นดู ในขณะที่แตนกำลังคิดแผนร้ายที่กำลังจะทำ...
ooooooo
วศินออกมาเจออังกาบ อังกาบถามว่าแตนเป็นยังไงบ้าง วศินบอกว่าแตนแค่ปวดหัวแต่ไม่มีไข้ นี่ก็หลับไปแล้ว อังกาบว่าดี จะได้เลิกคิดฟุ้งซ่านซะที เล่าว่าอินปันบอกว่าตอนที่เขาไม่อยู่แตน
อาละวาดจนอองตองกลัว
