สุภาพบุรุษชาวดิน

พอค่ำเจ้าพลกาวิลกับวินพัตราก็ลากลับนัดเจอกันอีกทีที่เชียงราย เดินไปส่งสองพ่อลูกแล้ว วศินถามอังกาบว่าแม่จะกลับเชียงรายเมื่อไหร่หรือ อังกาบบอกว่าตนจะไม่กลับไปจนกว่าจะได้คุยกับพี่วิชญ์อีกครั้ง

พออังกาบเดินเข้าบ้าน วศินบอกอินทัชให้โทร.หาคนของเราที่เป็นสายในบ่อนทองเติมด้วย เผื่อมีข่าวภัควัฒน์ อินทัชรับคำแล้วมองไปที่หน้าบ้านคิดถึงสิ่งที่วินพัตราทำแล้วส่ายหน้าพึมพำ

“คุณทำแบบนี้ ยิ่งทำให้พี่วศินเป็นห่วงคุณหนูดีมากขึ้นต่างหาก...คุณน้อย”

อังกาบเข้าบ้านก็โทร.ไปหาสรวิชญ์ที่นั่งทำงานอยู่ที่บ้าน ถามว่าพรุ่งนี้ว่างไหมตนอยากคุยด้วย สรวิชญ์ถามว่าที่ไหน

“พี่จำสวนสาธารณะที่แม่ชอบพาเราไปตอน เด็กๆได้ไหมคะ”

“สวนสาธารณะนั่นยังอยู่อีกเหรอ ได้สิ แล้วเจอกัน”

สุดาวรรณแอบฟังอยู่ พอสรวิชญ์วางสายก็เดินหนีไป คิดหาทางกันไม่ให้สรวิชญ์ได้คุยกับอังกาบ พอคิดได้ก็โทร.หาม้าเหล็ก “ม้าเหล็ก ฉันมีงานให้แกทำ ด่วนเลย!!”

อังกาบวางสายก็พอดีวศินเดินเข้ามา เขาถามว่าให้ตนไปด้วยไหม อังกาบบอกว่าอย่าเลย

แม่อยากคุยกับเขาเอง วศินบอกให้ระวังตัวด้วย และจะให้อินทัชไปด้วย อังกาบพยักหน้าเบาๆ

ooooooo

วศินกำลังจะเข้าห้อง อินทัชกลับมาพอดี บอกว่าคนของเราบอกว่าคุณภัควัฒน์เป็นหนี้พนันที่นั่นจริงๆ

“แสดงว่าเงินสามล้านนั่น คุณวัฒน์คงเอาไปใช้หนี้ไอ้ทองเติมแล้ว” วศินฟังแล้วยิ้ม อินทัชแปลกใจถามว่า “พี่วศินยิ้มอะไร เงินนั่นพี่ตั้งใจให้คุณภัสสรเอาไปบริจาคไม่ใช่เหรอ แต่คุณภัควัฒน์เอาไปใช้หนี้แบบนี้นี่ต้องโมโหสิ”

“ก็ใช่!! ฉันกำลังคิดว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นประโยชน์กับฉันมากกว่า” อินทัชถามว่ายังไง “แกลองคิดดูสิ ถ้าคุณหนูดีรู้เรื่องนี้เข้าจะเป็นยังไง”

“อ๋ออออ...เจ้าเล่ห์นะพี่”

วศินยิ้ม ไม่พูดอะไร

ฝ่ายหนูดีหลังจากคุยกับวัฒน์แล้ว นอกจากกลุ้มใจเรื่องหนี้ก้อนโตถึง 10 ล้าน แม้วัฒน์จะเอาเงินบริจาค 3 ล้านไปใช้หนี้แล้ว แต่เงินนั้นเป็นเงินของวศิน หนูดีก็ยิ่งกลุ้ม ร้อง...

“โอ๊ยยยยย....พี่วัฒน์ทำไมต้องไปเอาเงินเขามาอีก”

“ก็ไอ้วศินมันอยากทำหน้าใหญ่เอง ช่วยไม่ได้”

วัฒน์พูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่หนูดียิ่งกลุ้มกว่าเดิมหลายเท่า...คิดหาทางแก้ปัญหา ตัดสินใจส่งข้อความถึงวศินคืนนี้เลย ถามว่าพรุ่งนี้ว่างไหม วศินเห็นไลน์จากหนูดีก็ยิ้มดีใจร้องเยส! แล้วกดตอบยั่วไปนิดๆก่อนว่า จะนัดเดตตนหรือ พอโดนด่าและบอกว่าตนมีเรื่องจะคุยด้วย ก็คาดว่าคงรู้เรื่องวัฒน์แล้ว เลยตกลงนัดพรุ่งนี้เจอกัน

พอเลิกคุยกัน หนูดีก็เครียดอีกว่า “แล้วจะพูดกับนายนั่นยังไง” ถอนใจแล้วล้มตัวนอนอย่างหมดแรง...

ooooooo

พวงมณีคิดถึงและเป็นห่วงอาร์ต เดินเข้าห้องอาร์ตเห็นรูปที่อาร์ตถ่ายกับตนก็น้ำตาไหล หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเซลฟี่ตัวเองที่ยืนน้ำตาไหลส่งไปให้อาร์ตพร้อมข้อความ

“อาร์ตกลับบ้านเถอะลูกแม่ขอร้อง แม่คิดถึงลูก”

อาร์ตที่กำลังทำแผลหกล้มอยู่อ่านข้อความแล้วใจอ่อนลงแต่ยังไม่ตอบ

พวงมณีมองโทรศัพท์มือถือนอนร้องไห้พึมพำ...“แม่คิดถึงลูกนะอาร์ต”

พวงมณีร้องไห้จนหลับไป จนเช้ารู้สึกตัวพอลืมตาก็เห็นอาร์ตนั่งเล่นมือถืออยู่ที่เก้าอี้ตรงหน้า พวงมณีลุกพรวดอุทาน “อาร์ต!!” แล้วโผกอด “อาร์ตจริงๆด้วย อาร์ตกลับมาแล้วเหรอลูก” พวงมณีกอดอาร์ตแนบอกดีใจจนน้ำตาไหล

สุดาวรรณพยายามกีดกันไม่ให้สรวิชญ์ไปพบอังกาบ นอกจากจะสั่งม้าเหล็กให้ทำงานแล้วตัวเองก็หาทางกีดกัน เช้านี้พอเห็นสรวิชญ์จะออกไปก็แกล้งทำเป็นหน้ามืดจะเป็นลมจนเขาต้องมาดูแล

อินทัชขับรถพาอังกาบใกล้ถึงจุดนัดก็ได้รับโทรศัพท์จากสรวิชญ์ว่าจะมาช้า อังกาบบอกว่าไม่เป็นไรตนรอได้ ให้พี่ทำธุระให้เสร็จก่อนก็ได้ ระหว่างนั้นมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งสะกดรอยตามมาโดยทั้งสองไม่รู้ตัว

สุดาวรรณทำเป็นป่วยแต่แอบดูแอบฟังการคุยโทรศัพท์ของสรวิชญ์ตลอดเวลา เมื่อได้ยินเขาบอกปลายสายว่าแล้วจะรีบไปก็ยิ่งทำท่าจะแย่แต่ทำเป็นถามว่าเขามีนัดสำคัญหรือเปล่า พอสรวิชญ์บอกว่านัดยัยภาไว้ ก็ทำเป็นตกใจ บอกว่าไม่ใช่ตนไม่อยากให้เขาไปปรับความเข้าใจกับน้อง แต่ขอให้ระวังตัวหน่อยกลัวน้องภาจะทำร้ายเขา สรวิชญ์บอกว่าคิดมาก น้องภาไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น

สุดาวรรณเร่งให้เขาไปเพราะน้องภาคงมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย พอสรวิชญ์บอกว่าไม่เป็นไรให้เธอค่อยยังชั่วก่อน ก็ทำตัวน่าสงสารชม “น่ารักจัง ขอบคุณนะคะ”

อ้อเอายาหอมเข้ามาให้แม่ พอสุดาวรรณรับไปกินบอกว่าค่อยยังชั่วแล้วเร่งให้สรวิชญ์ไป เดี๋ยวน้องภาจะรอนาน พอสรวิชญ์ออกไป ก็บอกอ้อขอน้ำอุ่นสักแก้ว พออ้อออกไปก็ลุกหยิบมือถือกดหาม้าเหล็กสั่ง

“จัดการตามแผนได้เลย”

ooooooo

ที่สวนสาธารณะ ม้าเหล็กใส่หมวกและใส่แว่นดำมารออยู่ก่อนแล้ว พอรถอินทัชเข้ามามันก็จับตาดู

อินทัชจอดรถ พออังกาบลงจากรถ ยามก็มาบอกว่าจอดตรงนี้ไม่ได้เดี๋ยวจะมีรถขนต้นไม้ลง อังกาบบอกให้อินทัชเอารถไปจอดที่อื่นก่อน อินทัชบอกว่าพี่วศินสั่งไม่ให้นายแม่คลาดสายตา

“ไม่เป็นไรหรอก แป๊บเดียว...เอาเถอะน่า ฉันรออยู่แถวนี้ไม่ไปไกล ที่นี่ก็มีคุณยามอยู่”