สัมปทานหัวใจ

ป้าเหลียงกับคนงานที่เกาะถ้ำต่างพากันตื่นเต้นและเต็มใจต้อนรับทุกคน สนเห็นบุหงันมากับพวกไผทด้วยจึงดึงตัวมาถามว่าคุณนายกลับมาเมืองไทยหรือยัง

“ไม่เห็นแม้แต่เงา นี่หงันก็ขออนุญาตคุณรสมา”

สนหน้าจ๋อยเพราะอยากให้นาบุญสมหวังในรัก ...เมื่อไผทเจอนาบุญก็พูดเรื่องขอหมั้นกับจิรา นาบุญไม่ขัดข้องแถมยังบอกให้แต่งไปเลย ไผทสบโอกาสรีบเตรียมสถานที่โดยมีพวกสนและชาวเกาะช่วยเหลือ ส่วนจิรานำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้นาบุญใส่วันงาน กำชับว่าห้ามแต่งตัวมอซอเด็ดขาด ขอให้ทำเพื่อน้องสักครั้ง

นาบุญรับปากน้องสาว แต่พอเข้าบ้านมีนมเย็นสีชมพูของโปรดวางบนโต๊ะก็แปลกใจ คิดไปคิดมาว่าใครเอามาให้ ก่อนจะเดาว่าคงเป็นป้าเหลียง

ooooooo

เช้าวันถัดมาบรรยากาศงานหมั้นเป็นไปอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น นาบุญแปลกใจที่จู่ๆจำนงโผล่มา จำนงบอกว่าตนมาส่งน้ำจืดที่เกาะอื่น ผ่านเส้นทางนี้พอดี รู้ข่าวว่ามีงานมงคลเลยแวะเข้ามา

ที่แท้จำนงพารัตตวัลย์กับมันปูมาตั้งแต่เมื่อวาน และงานหมั้นวันนี้ก็ไม่ใช่ระหว่างจิรากับไผท แต่เป็นรัตตวัลย์กับนาบุญต่างหาก ทุกคนร่วมมือกันทำเซอร์ไพรส์ แต่กลายเป็นนาบุญไม่พอใจ รู้สึกเสียหน้าที่โดนหลอกจะลุกหนีโดยไม่ยอมสวมแหวนหมั้น รัตตวัลย์ต้องกระซิบว่าอยากทำให้ตนขายหน้าหรือ เขาถึงยินยอม

เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดีใจของบรรดาชาวเกาะดังขึ้นทันที ไผทกับจิรายิ้มหน้าบานที่แผนการสำเร็จ แต่จู่ๆนาบุญลุกพรวดพูดเสียงเข้ม

“สนุกกันนักหรือไง” พูดเสร็จก็แหวกวงล้อมออกไปทันที เล่นเอาทุกคนเงียบงัน

นาบุญไม่ได้โกรธจริงจัง แต่แค่งอนและอยากให้รัตตวัลย์มาง้อ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็อมยิ้มแต่ทำเป็นเก๊กเสียงดุโดยไม่หันมามอง

“ถ้าคุณจะมาง้อผม บอกเลยผมเจ็บแล้วจำ”

“ฉันเองเว้ย”

นาบุญหน้าแตกหันขวับมามองไผทที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“คิดว่าเขาจะตามมาง้ออีกหรือ เขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่ ยังทำมาเล่นตัว ดีใจที่ได้เจอเขาก็ยอมรับมาเถอะวะ”

“ฉันลืมเขาไปแล้ว แกอย่ามาเดาส่งเดช”

พลันเสียงฟ้าคำราม สองหนุ่มเงยหน้ามองท้องฟ้าเห็นเมฆดำเคลื่อนตัวมาแต่ไกล ทันใดสนวิ่งหน้าตื่นมารายงานนายหัวว่า วิทยุเตือนจากสถานีตรวจอากาศบอกว่าจะมีพายุเข้าห้ามเอาเรือออกจากฝั่ง

“พายุเข้าก็เป็นเรื่องปกติ ก็แค่สั่งห้ามออกเรือก็จบ”

“แต่คุณนายเอาเรือเล็กออกไปแล้ว เตือนไม่ทันครับ”

เท่านั้นเองนาบุญรีบวิ่งไปทันที ไผทตะโกนไล่หลังอย่างขำๆ “นี่หรือวะลืมเขาไปแล้ว โธ่เอ๊ย ไอ้ปากแข็ง”

นาบุญวิ่งมาที่ท่าเรือแล้วมีปากเสียงกับรัตตวัลย์ที่ดื้อรั้นจะเอาเรือออกไปให้ได้ แต่นาบุญไม่ยอมเพราะเป็นห่วง

“ฉันไม่ได้ดื้อ แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่มีวันปล่อยให้ฉันตาย แล้วมันก็เป็นความจริง”

“นี่คุณตั้งใจหลอกผมอีกแล้วหรือ”