พ่อมดเจ้าเสน่ห์

ณิศราเกาะไม้กวาดด้วยความหวาดกลัว หวังว่าอย่างไรเสียก็จะได้กลับบ้าน จู่ๆเดวิดก็พูดขึ้นว่าฝากความคิดถึงไปยังญาติๆเธอด้วย ว่าแล้วก็ผลักเธอร่วงลงไป ณิศราร้องกรี๊ดลอยละล่องลงอย่างน่ากลัว ไม่ทันหล่นถึงพื้น โรมเข้ามาช้อนตัวเธอไว้ทัน ณิศราหมดสติไปก่อน

เดวิดหลงดีใจว่ากำจัดพวกนักล่าไปได้หนึ่งคน กลับมาบอกนาดาลหวังให้พ่อชื่นชมในตัวตนบ้าง แต่นาดาลเห็นทุกอย่างในลูกแก้ว ตบกกหูเดวิดอย่างแรง และให้ดูภาพในลูกแก้วว่าโรมอุ้มณิศราไปนอนที่เตียงในห้องของเธอ เดวิดเดือดดาล

“ไอ้โรมมันคอยขัดขวางผมทุกอย่าง ผมจะฆ่ามัน!”

“ไม่ได้!” นาดาลตวาดเสียงกร้าว พอนึกได้ก็เบาเสียงลง “ขืนทำอย่างนั้น เรื่องมันได้ไปกันใหญ่ ฉันไม่ต้องการให้ใครมารู้ว่าเรากำลังจะทำอะไร”

“ผมเข้าใจแล้วครับ”

“รับปากฉันสิว่าแกจะไม่แตะต้องโรม” เดวิดมองอย่างคลางแคลงใจ “ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ต้องการให้ใครมารู้แผนการของเรา ไปทำงานไป เดี๋ยวจะมีใครสงสัย”

เดวิดรับคำเดินไปโดยมีสายตาเกลียดชังของนาดาลมองตาม

ooooooo

โรมวางร่างณิศราลงบนเตียงในห้องเธอ แล้วเสกให้เสื้อผ้าเธอเปลี่ยนจากชุดจินนี่เป็นชุดเดิมณิศราสะดุ้งตื่นราวฝันร้าย ร้องให้คนช่วย โรมเข้าโอบกอดปลอบโยนจนเธอสงบลงแล้วหลับไปในอ้อมกอดเขา โรมมองใบหน้าเธออย่างหลงใหลราวถูกมนต์สะกดเผลอจุมพิตปากเธอ

โรมรู้สึกตัวผละออก กล่าวขอโทษอย่างละอายใจ ตัดสินใจร่ายมนต์ลบความทรงจำเธอทั้งหมด แล้วตัวเขาก็เลือนหายไป

รุ่งเช้าณิศราตื่นขึ้นมายกมือแตะปากตัวเองอย่างงงๆ มองรอบห้องด้วยสีหน้าครุ่นคิด แล้วรู้สึกปวดหัว อุษณีย์เปิดประตูเข้ามาเห็นลูกสาวก็ตื่นเต้นดีใจวิ่งเข้าไปกอด...หลังจากนั้นอุษณีย์กับไพจิตรพาณิศรามาพบตลับ ณิศรามองพ่อแม่และย่าอย่างงงงวย ถามทุกคนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง พ่อกับแม่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ตลับโอบไหล่หลานสาวแล้วเล่าว่า

“พวกนั้นมันจับหนูณิไปเป็นตัวประกัน”

“ไม่จริง! หนูณิไม่ได้ถูกจับไป...ไม่จริงใช่ไหมคะคุณย่า ถ้าถูกจับไปทำไมหนูณิยังอยู่ที่บ้าน ทำไมหนูณิถึงจำอะไรไม่ได้”

ไพจิตรขบกรามแน่น พลั้งปากอย่างหมดความอดทนว่าพวกมันไม่ต้องการให้ลูกจำได้ ณิศราเซ้าซี้ถามว่าทำไม ผู้เป็นพ่อแค้นใจตะเบ็งเสียงลั่น

“ทำไม ทำไม ทำไม เลิกถามคำว่าทำไมเสียที!”

ณิศราตกใจร้องไห้กอดย่า ไม่เคยเห็นพ่อฉุนเฉียวขนาดนี้มาก่อน ตลับไล่ลูกชายให้ออกไปก่อน อุษณีย์พาสามีออกไป ณิศราถามย่าอย่างคาดคั้นว่าตนถูกจับไปนานแค่ไหน ตลับบอกว่าหนึ่งวันหนึ่งคืน เธอเม้มปากแน่นคิดไปใหญ่โต