พรายพิฆาต
ตอนที่ 13
“ใช่ค่ะพ่อ คนบางคน ด้านหนึ่งดูเหมือนเป็นคนดี แต่เมื่อพลิกอีกด้าน กลับชั่วร้ายอย่างไม่มีใครคาดถึง ขณะที่คนบางคนถูกมองว่าเป็นอาชญากร แต่ที่แท้เขากลับเสียสละตัวเองเพื่อความสุขสงบของสังคม”
เชิดวุธเข้ามาได้ยินพอดี เอ่ยว่า “สนคงหมายถึง พราน จอมภูต”
“ค่ะ ถ้าไม่มีเขาสักคน ป่านนี้เราจะเป็นยังไงกันก็ไม่รู้”
“นั่นน่ะสิ ผมนี่อยากรู้จังว่าจัดการวังเฟยหลงกับพวกพรายดำจนสิ้นซากไม่มีเหลือแล้ว พราน จอมภูต ยังจะเป็น พราน จอมภูต อยู่ต่อไปอีกหรือเปล่า”
คำพูดของเชิดวุธถูกทิ้งไว้เป็นปริศนา แต่ถึงอย่างนั้นลึกๆเชิดวุธก็ยังคงอยากพบพราน จอมภูตอีกสักครั้ง...
และแล้วงานแต่งงานระหว่างสนธยากับเชิดวุธก็ถูกจัดขึ้นท่ามกลางแขกเหรื่อคนสนิท บรรยากาศอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและความสุข แต่หลังแต่งงานเชิดวุธตัดสินใจลาออกจากตำรวจเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามที่สัญญากับเจ้าสาวของเขาไว้
อาทิตย์เสียดายลูกน้องฝีมือดี แต่ยอมรับในการตัดสินใจของเชิดวุธ และอวยพรให้เขาโชคดี ไม่ว่าจะไปทำอาชีพอะไรก็ตาม
ขณะที่ทุกคนถ่ายรูปร่วมกับบ่าวสาวอย่างมีความสุข เชิดวุธมองไปเห็นศรศิลป์จึงเดินมาเรียกในจังหวะที่เขากำลังก้าวเดินออกไป ศรศิลป์หันมายิ้มและทำท่าตะเบ๊ะอย่างกันเอง
“อ้าว...สารวัตร ออกมาทำไมครับ ไม่อยู่ส่งแขกให้เรียบร้อยก่อนล่ะ”
“แล้วแกล่ะศรศิลป์ จะรีบไปไหน น่าจะถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันซะหน่อย”
“อย่าดีกว่าครับ ตำรวจกับอาชญากร ไม่ควรอยู่ร่วมเฟรมเดียวกันหรอกครับ”
“แกได้ข่าว พราน จอมภูต มั่งหรือเปล่า”
“ถามทำไมเหรอครับ”
“ก็แค่อยากรู้น่ะ ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง ไม่มีวังเฟยหลงกับพวกพรายดำแล้ว เขาจะทำอะไรต่อ”
“เอาไว้ถ้าผมเจอจะถามให้นะครับ ไปก่อนล่ะ”
ศรศิลป์หันหลังเดินต่อไป แต่ครู่เดียวโทรศัพท์ของเชิดวุธก็ดังขึ้น
“ผม...เชิดวุธครับ”
“ผมเองสารวัตร ศรศิลป์ สรชัยไง”
“อะไรของแกเนี่ย”
“ผมถามคำถามของสารวัตรกับพราน จอมภูตแล้วครับ เขาตอบว่า ตราบใดที่อาชญากรทั้งหลายยังไม่หมดไปจากโลกนี้ พราน จอมภูต ก็จะคอยตามหลอกหลอนคนชั่วพวกนั้นอย่างไม่มีวันเลิกรา...สักวันเราคงได้ร่วมงานกันอีกครับสารวัตร”
ศรศิลป์วางสายแล้วเดินเลี้ยวมุมตึกไป เชิดวุธรู้ทันทีว่าตัวเองเพิ่งพูดกับใคร
“แกนั่นเอง พราน จอมภูต” เชิดวุธพึมพำก่อนรีบวิ่งตามไปตะโกนเรียกพราน จอมภูต แต่เขาหายตัวไปเสียแล้ว
สนธยาเดินตามออกมาเห็นเชิดวุธยืนหันหน้าหันหลังก็นิ่วหน้าแปลกใจ แต่พอได้ยินเขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ผมรู้แล้วว่าพราน จอมภูตเป็นใคร” ใบหน้าเธอก็ฉาบไปด้วยรอยยิ้มทันที
ooooooo
–อวสาน–
