นางทิพย์

สินีวาลีเตือนรวิปรียาอีกครั้งอย่าอวดเก่งอย่าคิดจะฝืนกฎสวรรค์เด็ดขาด เธออ้างว่าตัวเองเป็นเทพอิสระไม่ใช่นางอัปสรบริวารของเทพองค์ใดทำไมจะทำไม่ได้ ไม่ว่าสินีวาลีจะปรามอย่างไรรวิปรียาก็ไม่สนใจ เอ่ยชื่อ “สาวิตฤ” ออกมา อึดใจเดียว สาวิตฤเทพหนุ่มรูปงามก็ปรากฏกายขึ้น

“สาวิตฤ เจ้าจะลงไปช่วยเราค้นหาคำตอบในโลกมนุษย์หรือไม่”

สาวิตฤลังเล กลัวอาญาจากท้าวสุยามเทวธิราช รวิปรียาไม่ยอมให้เขาปฏิเสธสำแดงฤทธิ์ให้ปรากฏแสงขาวสว่างวาบขึ้น ลมพัดแรงวูบใหญ่เข้ามา สินีวาลีมองไปอีกที ทั้งรวิปรียาและสาวิตฤไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

ooooooo

ปี พ.ศ.2543...

อรณีท้องแก่ 8 เดือนนั่งรอสารัช ผู้เป็นสามีและเป็นหมอหนุ่มผู้อุทิศตนเพื่อชาวบ้าน ตระเวนรักษาผู้ป่วยไปตามบ้านแม้จะนอกเวลางานแล้วก็ตาม เธอรู้สึกกระหายน้ำจะลุกขึ้นไปหยิบแก้วน้ำแต่เสียดท้องตัวงอต้องจับโต๊ะประคองตัวไว้ จากเสียดท้องกลายเป็นปวดจนทนไม่ไหวทรุดลงไปนอนฟุบกับพื้นพร้อมกับร้องเรียกป้าเหม แม่บ้านให้มาช่วย แต่ครั้นอรณีลืมตาขึ้นมาอีกทีต้องแปลกใจที่เห็นร่างร่างหนึ่งในชุดขาวสะอาดตา

“คุณ...ช่วยฉันด้วย” อรณีพูดไม่ทันขาดคำ ร่างนั้นกระจ่างวาบขึ้น เธอรู้สึกเหมือนได้รับพลังจากร่างตรงหน้าทำให้ลุกขึ้นยืนเองได้ ความเจ็บปวดเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง ถามร่างกระจ่างที่อยู่ตรงหน้าว่าเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน รวิปรียาแจ้งว่าที่นี่คือยามาภูมิ เสียงนี้ช่างไพเราะเหลือเกิน อรณีพยายามเพ่งให้เห็นหน้าหญิงสาวแต่แสงจ้ารอบตัวเธอทำให้ต้องหยีตาจึงมองไม่ชัดว่าหญิงตรงหน้ามีใบหน้าเป็นอย่างไร

มีเสียงหัวเราะของเด็กหญิงดังมาจากอีกด้าน

อรณีหันมองเห็นปริตตาเด็กหญิงหน้าตาน่ารัก วัยประมาณ 3 ขวบในชุดขาวกำลังวิ่งเล่นพลางหันมายิ้มให้ เธอถูกชะตากับเด็กหญิงอย่างประหลาด

“เธอจะไปหาคุณ เราจะไปหาคุณ” สิ้นเสียงรวิปรียา แสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง อรณีตกใจถึงผงะตาพร่า ครั้นปรับสายตาได้กลับเห็นสารัชผู้เป็นสามียืนอยู่ เขาคว้ามือเธอมากุมไว้พร้อมกับบอกให้เบ่ง

แม้เจ็บเจียนตายแต่อรณีกลั้นใจเบ่งสุดแรงตามที่สามีบอก สายตาของเธอมองเลยไปด้านหลังเขาที่นอกหน้าต่างเห็นดาวตกดวงหนึ่งบนฟ้าสุกสกาว เป็นจังหวะเดียวกับเด็กคลอดออกมาร้องไห้จ้า อรณีได้ยินเสียงรวิปรียาดังสลับกับเสียงร้องของลูก “เธอจะไปหาคุณ เราจะไปหาคุณ”

ooooooo