แม่อายสะอื้น

ดาวนิลรู้สึกตัวตื่นขึ้นในตอนเช้า ไม่เห็นทรงพลอยู่บนเตียงด้วย กวาดตามองไปรอบๆห้องเจอกระดาษโน้ตวางอยู่บนโต๊ะ เธอลุกขึ้นไปหยิบมาอ่าน

“ค่าห้องผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ส่วนค่าตัวคุณผมใส่ซองไว้ให้”

หญิงสาวมองซองใส่เงินด้วยน้ำตานองหน้า สุดท้ายทรงพลก็เห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงขายบริการเท่านั้น...

ด้านทรงวุฒิเห็นพี่ชายกลับเข้าบ้าน กระเซ้าเป็นการใหญ่ว่าเมื่อคืนคงจะสนุกน่าดูถึงได้เพิ่งกลับ ทรงพลเขกหัวน้องชายหนึ่งทีฐานปล่อยให้ตนเมาขนาดนั้น แถมยังปล่อยให้กลับไปกับใครก็ไม่รู้ ทรงวุฒิโอดครวญทำคุณบูชาโทษแท้ๆ แล้วถามว่าเด็กเมื่อคืนสวยไหม ทรงพลไม่รู้เหมือนกันเพราะเมามาก

“เมื่อเช้าก็รู้สึกผิดจนไม่กล้ามองหน้าเธอ ได้แต่ทิ้งเงินไว้ให้ บอกไว้ก่อนเลยนะไอ้วุฒิเรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้เป็นอันขาด เข้าใจไหม” พูดไม่ทันขาดคำ แม่นมน้อยเดินเข้ามา สองพี่น้องรีบเก็บปากเก็บคำ

ooooooo

หลายวันผ่านไป...

ดาวนิลไม่ได้เจอกับทรงพลอีกเลยตั้งแต่คืนที่มีอะไรกัน ระหว่างกำลังช่วยพนักงานคนอื่นจัดโต๊ะเตรียมเปิดร้าน เห็นข่าวสังคมจากในทีวีรายงานว่าจิดาภากับทรงพลกลับมาควงกันออกงานอีกครั้ง แถมฝ่ายหญิงยังให้ข่าวอีกว่าเรื่องที่เข้าใจผิดกัน ได้ปรับความเข้าใจกันได้แล้ว ดาวนิลเห็นภาพในทีวีเป็นภาพทรงพลกับจิดาภา

ควงคู่กันออกงานอย่างมีความสุขก็ใจเสียถึงกับทำของในมือตกแตก พนักงานเตือนให้ระวังหน่อย

“ขอโทษค่ะ” ดาวนิลรีบนั่งลงเก็บแก้วที่แตก แต่ใจลอยไปหน่อยทำเศษแก้วบาดมือ เธอกลั้นน้ำตาต่อไปไม่ไหว ปล่อยให้ไหลอาบแก้ม...

ช่อเอื้องเห็นพ่ออาบน้ำเสร็จจะเข้ามานอน ปรี่ไปช่วยประคองมาที่เตียง ถามว่ากินยาหรือยัง คำปันไม่ยอมกินยาขอแค่หยอดตาอย่างเดียวก็พอ ช่อเอื้องโวยวายทำอย่างนั้นได้อย่างไร หมอให้ยาอะไรมาก็ต้องกินแล้วเอาซองยายื่นให้ ขู่ถ้าพ่อไม่ยอมกิน พี่ดาวนิลโทร.มาเมื่อไหร่จะฟ้อง คำปันรับยาไปอย่างจำใจ

“อ่ะเอามา แกนี่นะจะเอาเรื่องแค่นี้ไปฟ้องให้พี่เขากังวลทำไม...พี่เขาไปกรุงเทพฯแค่ไม่กี่เดือน ทำไมพ่อรู้สึกว่ามันนานนักนะ”

ช่อเอื้องปลอบว่าอย่าคิดมากอีกไม่นานพี่ดาวนิลทำงานเสร็จก็จะกลับแล้ว คำปันยืนยันหากดาวนิลกลับมาคราวนี้จะไม่ยอมให้ไปไหนอีกแล้ว จะลำบากก็ให้ลำบากไปด้วยกัน...

ถึงทรงพลจะไม่ได้มาเหยียบที่ผับของพิชิตอีกเลย แต่ทรงวุฒิยังคงมาให้เห็นหน้าเป็นครั้งคราว คืนนี้เขาก็มาเที่ยวที่ผับแห่งนี้หลังจากหายหน้าไปพักหนึ่งเนื่องจากต้องไปช่วยพี่ชายทำงานที่บริษัท บ่นให้เพื่อนฟังว่าต้องตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าไปดูงานที่บริษัท เริ่มจะไม่ไหวก็เลยขอลางานมาใช้ชีวิตเสเพลสามวัน

ดาวนิลเห็นพนักงานจะเอาเหล้าไปเสิร์ฟที่โต๊ะของทรงวุฒิ อาสาจะทำให้เอง จังหวะที่เธอเอาเหล้าไปเสิร์ฟ ได้ยินทรงวุฒินินทาพี่ชายตัวเองให้เพื่อนฟัง ตั้งแต่กลับไปคืนดีกับแฟน เขาทำตัวดีมากอยู่ในโอวาทตลอด เพื่อนตั้งข้อสังเกตถ้าเป็นแบบนี้คงจะแต่งงาน

กันแน่แล้วใช่ไหม

“ก็คงจะเร็วๆนี้แหละ พี่จิทั้งสวยทั้งรวย ตรงสเปกพี่พลเขาล่ะ” คำพูดของทรงวุฒิทำเอาดาวนิลใจเสีย พนักงานอีกคนเห็นเธอยืนนิ่งเข้ามาสะกิดเรียก เสิร์ฟเสร็จแล้วนายเรียกให้ไปนั่งกับแขกโต๊ะโน้น ดาวนิลจำใจเดินไปนั่งโต๊ะที่ว่า ลูกค้าส่งแก้วเหล้าให้ เธอหันไปมองพิชิตก่อนจะจำใจยกแก้วขึ้นดื่มทั้งที่ไม่ชอบ...

การกลับมาคืนดีกันครั้งนี้ ทรงพลเอาอกเอาใจจิดาภาสารพัด เหมือนอยากจะล้างความผิดที่ตัวเองไปมีอะไรกับหญิงอื่น คืนนี้ก็เช่นกันเขายอมไปงานเลี้ยงกับเธอทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยทำ อ้างว่าตอนนี้ตระหนักแล้วว่าไม่ควรให้งานมาก่อนคนที่เรารัก

“ปากหวานจังนะคะนี่ถ้าจิไม่รู้จักพลมานาน

คงคิดว่าพลไปทำผิดอะไรมาถึงได้มาเอาใจจิแบบนี้”

“จิพูดอะไรแบบนั้น ดึกแล้วผมกลับก่อนดีกว่า” ทรงพลว่าแล้วขยับจะไป จิดาภาเรียกไว้ ไหนๆวันนี้เธอต้องค้างที่คอนโดฯไม่ได้กลับบ้านเขาช่วยอยู่เป็นเพื่อนได้ไหม เขาอ้างไม่ได้เตรียมชุดมา อีกทั้งพรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าไม่สะดวกจะค้างด้วย เธอไม่ว่าอะไรที่เขาไม่ค้างคืนด้วย ถ้าอย่างนั้นก็อยู่ดื่มไวน์ด้วยกันก่อน

ทรงพลกลัวเมาขึ้นมาแล้วมีอะไรกับเธอ เพราะยังไม่มั่นใจจะติดโรคอะไรมาจากหญิงให้บริการคนนั้นหรือเปล่า ก็เลยแกล้งหาวทำเป็นง่วงจัด ไว้วันหลังจะมาดื่มด้วยวันนี้ขอตัวกลับก่อนแล้วเดินลิ่วออกไปเลย

ooooooo

เช้าวันถัดมาทรงวุฒิถึงกับขำก๊ากเมื่อได้ฟัง

พี่ชายเล่าเรื่องที่ไม่ยอมค้างกับจิดาภาเมื่อคืนนี้ ทรงพลไม่เห็นจะตลกตรงไหน และที่เขาต้องเป็นแบบนี้

ก็เพราะทรงวุฒินั่นเองที่พาเขาไปดื่มจนเมาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนมีอะไรกับเด็กที่หิ้วไปคนนั้นเขาใส่

ถุงยางอนามัยป้องกันหรือเปล่า ทรงวุฒิตกใจ แล้วนี่เขาไปตรวจเลือดหรือยัง

“ไปแล้วไม่มีอะไร แต่เพื่อความแน่ใจฉันอยากรออีก 3 เดือนแล้วไปตรวจซ้ำอีกที ฉันรู้สึกผิดกับจิมากเลย”

ทรงวุฒิถึงบางอ้อที่แท้ก็เพราะเหตุนี้นี่เองที่ทำให้ทรงพลตามง้อแล้วก็ตามใจจิดาภาขนาดนั้น เขาแค่อยากชดเชยที่ทำผิดเรื่องไปนอนกับผู้หญิงอื่น เทวัญมาทันได้ยินพอดี แนะว่าถ้าอยากชดเชยเรื่องที่ทำผิดก็ควรจะบอกความจริงกับเธอ บางทีเธออาจจะให้อภัยเขาก็ได้ ทรงพลมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์หากเธอรู้เรื่องนี้ ต้องขอเลิกกับเขาแน่นอน เทวัญเห็นว่านั่นเป็นสิทธิ์ของเธอ

“แต่พูดกันแฟร์ๆนะพี่ ตอนนั้นพี่พลกับพี่จิก็เลิกกันอยู่เพราะฉะนั้นจะนับเป็นการนอกใจผมว่าไม่น่าจะใช่”

เทวัญเตือนทรงพลให้คิดดูให้ดีๆ จะแต่งงานกันอยู่แล้วไม่ควรจะมีความลับต่อกัน ทรงพลไม่อยากทะเลาะกับจิดาภาเรื่องผู้หญิงในร้านเหล้าที่เขายังจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ ที่สำคัญโลกคงไม่กลมจนเขาหรือจิดาภาต้อง

ไปเจอผู้หญิงคนนั้นอีกและที่เขาไม่บอกเธอก็เพราะเขารักเธอมาก เทวัญตบบ่าน้องชายเบาๆ

“ไม่มีใครชอบถูกคนรักโกหกหรอก แต่เอาเถอะเรื่องของนาย ฉันไปทำงานล่ะ”

“พี่ก็เป็นคนดีเว่อร์แบบนี้ไงถึงหาแฟนไม่ได้” ทรงพลตะโกนไล่หลัง เทวัญเดินต่อไปไม่ได้สนใจคำพูดประชดประชันของเขานัก

ooooooo

ดาวนิลขยันทำงานอีกทั้งเงินเดือนและทิปก็ไม่เคยเบิกมาใช้ทำให้ค่าตัวที่ต้องใช้หนี้พิชิตใกล้ครบจำนวน เจ้านายคนใหม่ทักท้วงไม่คิดจะเก็บเงินไว้ใช้บ้างเลยหรือ เธอส่ายหน้าถ้าคืนเงินครบจะขอกลับบ้าน

“งานสบายๆแบบนี้แน่ใจนะว่าจะเลิกทำ ถ้าฉันหาเด็กใหม่ได้จะมาของานทำทีหลังไม่มีให้แล้วนะ”

“ถ้าเลือกได้ฉันคงเลิกทำเดี๋ยวนี้เลย”

พิชิตขอให้อยู่ถึงสิ้นเดือนก่อนค่อยไป ดาวนิลรับคำ ดีใจมากที่จะได้กลับบ้าน หลบไปหลังร้านโทร.บอกข่าวดีนี้ให้ช่อเอื้องรู้ เธอตื่นเต้นดีใจเช่นกันทุกคนที่นี่บ่นคิดถึงพี่กันทั้งนั้นโดยเฉพาะพ่อ แล้วอย่าลืมซื้อของมาฝากด้วย พูดไปพูดมานึกขึ้นได้ว่าพี่อุตส่าห์ทำงานหนัก ก็เลยบอกว่าไม่เอาของฝากแล้ว เก็บเงินไว้ให้พ่อดีกว่า

“เอ่อ ช่อเอื้องงานที่พี่มาทำมันไม่ได้เงินดีอย่างที่คิด”

ช่อเอื้องปลอบว่าไม่ต้องไปคิดเรื่องเงินให้หนักสมอง แค่พี่ได้กลับบ้านเธอกับพ่อก็ดีใจแย่แล้ว ดาวนิลจะกลับวันไหนจะโทร.มาบอกล่วงหน้าแล้ววางสาย ทอนรู้ข่าวดาวนิลจะกลับบ้านดีใจจนออกนอกหน้า ช่อเอื้องอดกระเซ้าไม่ได้ เขายิ่งเขินหนักหน้าแดงไปหมด ทั้งคู่มัวแต่คุยกันไม่ทันเห็นรินคำแอบฟังอยู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ