นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แม่อายสะอื้น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1
    • 2
    • 3

    กินข้าวกันเสร็จช่อเอื้องชวนพ่อกลับแม่อาย คำปันไม่ยอมกลับจะอยู่ตามหาดาวนิลให้เจอก่อน ถ้าเธออยากกลับให้กลับไปได้เลย ช่อเอื้องขอร้องให้พ่อเลิกงอนเธอได้แล้ว อยู่กรุงเทพฯแล้วจะหาเงินจากไหน อยู่ แม่อายยังมีคนจ้างเธอทำงาน ทรงวุฒิได้ทีขอจ้างเธอทำงานเอง ช่อเอื้องสงสัยจะจ้างให้ทำอะไร

    “ก็งานอะไรที่เธอทำเป็น ทำอยู่แล้วที่บ้าน งานบ้านก็ได้”

    ช่อเอื้องไม่มีทางเลือกในเมื่อพ่อยืนกรานจะอยู่กรุงเทพฯจนกว่าจะหาดาวนิลเจอ ก็เลยต้องรับงานเป็นคนรับใช้ให้บ้านทรงวุฒิ ครู่ต่อมา ช่อเอื้องมานั่งอยู่ตรงหน้าแม่นมน้อยซึ่งมองอย่างไม่ค่อยจะไว้ใจนัก กระซิบกับทรงวุฒิที่ยืนอยู่ข้างๆว่าไปเก็บเด็กคนนี้มาจากไหน ท่าทางเหมือนคนไม่มีแรง เขาอธิบายว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะมัวแต่ตามหาพ่อกับน้อง แม่นมน้อยซักว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วเขาไปรู้จักเธอได้อย่างไร

    “เรื่องมันยาวน่ะครับนม แล้วผมค่อยเล่าให้ฟังนะ เอาเป็นว่าผมจะให้เขามาทำงานที่บ้านนี้”

    “เด็กสมัยนี้จะทำงานบ้านเป็นเหรอคะ”

    ช่อเอื้องยืนยันว่าทำเป็น เคยทำตอนอยู่ที่บ้าน ทั้งกวาดบ้าน ถูบ้าน ซักรีดเสื้อผ้า ทำกับข้าว ตัดหญ้าแต่งต้นไม้อย่างที่สวนหน้าบ้านนี้ไม่เคยทำ นอกจากนี้เธอยังปลูกผักได้อีกด้วย แม่นมน้อยถึงกับออกปากทำไมทำเป็นเยอะนัก ช่อเอื้องอยู่กับพ่อกับพี่สาว แม่ตายไปตั้งแต่เกิด จึงต้องช่วยงานบ้านตั้งแต่เด็กก็เลยทำเป็นทุกอย่าง แม่นมน้อยซักไม่เลิกแล้วทำไมถึงมาอยู่กรุงเทพฯ ที่บ้านไม่มีงานทำหรือ

    “เปล่าจ้ะ แต่พ่อฉันมาตามหาพี่สาวที่กรุงเทพฯ พอยังไม่เจอก็เลยไม่ยอมกลับ ฉันทิ้งพ่ออยู่กรุงเทพฯคนเดียวไม่ได้” คำพูดซื่อๆของช่อเอื้องทำให้แม่นมน้อยสงสาร ตัดสินใจรับเธอไว้ทำงาน โดยจะให้ลองงานก่อนหนึ่งอาทิตย์ แต่ให้ไปทำงานที่บ้านเทวัญ ทรงวุฒิทักท้วง ให้ทำงานที่บ้านของตนก็ได้

    “บ้านคุณวุฒิมีนมดูแลอยู่แล้วค่ะ...ช่อเอื้องตามฉันมา ฉันจะพาไปหาคุณเทวัญ” ว่าแล้วแม่นมน้อยพา

    ช่อเอื้องออกไป เป็นจังหวะเดียวกับดาวนิลขับรถเข้ามาจอด พอเธอก้าวลงจากรถเห็นน้องสาวตัวเองก็ตกใจ ช่อเอื้องเองก็ตกใจไม่แพ้เธอเช่นกัน แม่นมน้อยซึ่งไม่รู้เรื่องอะไรด้วยร้องบอกดาวนิลว่าทรงพลยังไม่กลับ ให้ไปรอในบ้านก่อน เดี๋ยวตนขอทำธุระที่บ้านเทวัญสักครู่ แล้วสั่งให้กล้วยกับอ้อยช่วยดาวนิลถือของ

    ทรงวุฒิเห็นช่อเอื้องมองดาวนิลเขม็งก็กระเซ้าว่าเป็นแฟนละครเธอด้วยหรือ ถ้าอยากได้ลายเซ็นขอได้เลย ช่อเอื้องได้แต่ยืนนิ่ง แม่นมน้อยเร่งให้ไปกันได้แล้ว ดาวนิลมองตามจะถามอะไรก็ไม่กล้า ช่อเอื้องน้อยใจที่พี่สาวทำเป็นไม่รู้จัก ก้มหน้าก้มตาเดินตามแม่นมน้อยไปที่บ้านเทวัญ กล้วยเห็นดาวนิลยืนนิ่งก็ร้องเรียก

    “เชิญค่ะคุณดาวนิล”

    ดาราสาวพยักหน้ารับรู้ ปรับสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจร้อนเป็นไฟไม่รู้ว่าช่อเอื้องมาที่นี่ทำไม

    ooooooo

    แม่นมน้อยแปลกใจที่เทวัญทักทายช่อเอื้องทั้งที่ยังไม่ได้แนะนำ ถามว่ารู้จักเธอด้วยหรือ เขาลืมไปว่าจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเธอเป็นน้องสาวของดาวนิล แล้วนึกถึงเรื่องระหว่างทรงวุฒิกับช่อเอื้องขึ้นมาได้รีบกลบเกลื่อน

    “รู้จักตอนไอ้วุฒิขับรถชนเขาเมื่อหลายปีก่อนน่ะครับ”

    “พี่เทวัญก็เว่อร์ไม่ได้ชนสักหน่อย แค่เกือบๆ เข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ ช่อเอื้องเขาหางานทำอยู่น่ะพี่ ผมเลยชวนเขามาทำงานที่บ้าน” ทรงวุฒิรีบเปลี่ยนเรื่องพูดกลัวจะถูกแม่นมน้อยเอ็ด เทวัญแปลกใจทำไมต้องมาหางานทำถึงกรุงเทพฯ ทรงวุฒิเห็นช่อเอื้องเอาแต่นั่งเงียบ จึงตอบคำถามแทนว่าพ่อของเธอมาตามหาพี่สาวของเธอที่กรุงเทพฯ พอยังไม่เจอก็เลยไม่ยอมกลับ เธอก็เลยต้องหางานทำ

    “ทำไมถึงต้องตามหาพี่สาว พี่เขาไม่ติดต่อที่บ้านเลยเหรอ”

    ช่อเอื้องส่ายหน้า แม่นมน้อยจะให้เธอมาดูแลบ้านให้เทวัญ ด้วยความสงสารคุณหมอหนุ่มยินดีให้เธอทำงานบ้านให้และจะเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้เอง ทรงวุฒิถึงกับเซ็งที่อดได้ช่อเอื้องไปทำงานบ้านให้ตัวเอง...

    ฝ่ายดาวนิลร้อนใจสุดๆแต่ต้องเก็บอาการเอาไว้กลัวกล้วยกับอ้อยที่นั่งรอรับใช้อยู่แถวนั้นจะจับพิรุธได้ แกล้งถามว่าเด็กคนเมื่อครู่นี้เป็นใครไม่เคยเห็นหน้า กล้วยว่าเป็นเด็กรับใช้คนใหม่ ทรงวุฒิเป็นคนพามา

    ตอนแรกจะให้ไปทำงานที่บ้านเขา แต่แม่นมน้อยไม่ยอมเพราะรู้แก่ใจดีว่าทรงวุฒิเจ้าชู้จึงให้ไปทำงานที่บ้านเทวัญซึ่งปลอดภัยกว่า ดาวนิลเริ่มนั่งไม่ติด อ้างลืมของไว้ในรถ กล้วยอาสาจะไปหยิบให้

    “ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวฉันไปเอาเองได้” ว่าแล้วดาวนิลเดินลิ่วออกไป ทำทีเดินมาที่รถแต่พอเห็นกล้วยกับอ้อยไม่ได้เดินตาม รีบจ้ำพรวดๆไปแอบมองอยู่หน้าบ้านเทวัญเห็นเจ้าของบ้าน แม่นมน้อยและทรงวุฒิคุยอยู่กับ ช่อเอื้องพยายามเงี่ยหูฟังว่าคุยเรื่องอะไร มัวแต่สนใจ

    ภาพตรงหน้าจึงไม่ได้ยินเสียงทรงพลเดินเข้ามาทางด้านหลังจนเขาร้องทักว่าดูอะไรอยู่ เธอสะดุ้งโหยงหันขวับ

    “คือ...หมู่นี้ดาวนิลปวดหัวบ่อยน่ะค่ะ เลยว่าจะมาปรึกษาคุณเทวัญ”

    ทรงพลเป็นห่วงอาสาจะพาดาวนิลไปหาเทวัญเอง เธอเห็นเทวัญมีแขก แล้วตัวเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องรบกวนเขาก็ได้กินยาแก้ปวดก็คงจะหาย ทรงพลเห็นเธอไม่เป็นอะไรมาก ขอตัวเอากระเป๋าเอกสารไปเก็บก่อน แล้วจะได้ออกไปหาข้าวกินกัน แล้วจูงมือเธอออกไป ดาวนิลแอบมองไปทางบ้านเทวัญ สีหน้าเป็นกังวล

    ooooooo

    เทวัญรอจนแม่นมน้อยพาช่อเอื้องกลับไปแล้ว จึงซักทรงวุฒิเป็นการใหญ่ไปเจอช่อเอื้องได้อย่างไร เขาเล่าว่าเธอโทร.มาขอให้ช่วยไปตามหาพ่อซึ่งทนคิดถึงพี่สาวไม่ไหวก็เลยแอบหนีเข้ากรุงเทพฯ ตอนที่ไปเจอ ท่านโดนวัยรุ่นกระชากกระเป๋าไปเงินไม่เหลือสักบาทต้องนั่งร้องเพลงขอทานอยู่ริมถนน น่าสงสารมาก

    “แล้วนี่พ่อเขาอยู่ที่ไหน”

    “พักอยู่บ้านเพื่อนเขา บ้านเล็กยังกับรูหนู ผมชวนมาอยู่โรงแรมเรายัยนั่นก็ไม่ยอม” ทรงวุฒิยังเล่าเพิ่มเติมอีกว่า ไม่ได้มีแค่ช่อเอื้องกับพ่อ แต่ยังมีน้องพิการของเธอมาด้วย บ้านนี้น่าสงสารมาก พี่สาวก็หายตัวไป น้องก็พิการแถมพ่อยังตาบอดอีก เทวัญตกใจที่รู้เรื่องนี้ อดสงสัยไม่ได้ดาวนิลรู้หรือเปล่าว่าพ่อตาบอด...

    ระหว่างที่แม่นมน้อยพาช่อเอื้องกลับมาบ้านทรงพล เจอเจ้าของบ้านเดินออกมากับดาวนิล ทั้งช่อเอื้องและดาวนิลต่างชะงักได้แต่มองหน้ากันพูดอะไรไม่ออก แม่นมน้อยแนะนำทรงพลว่านี่ช่อเอื้องเด็กรับใช้คนใหม่ จะมาช่วยดูแลบ้านให้เทวัญแล้วบอกให้ช่อเอื้องไหว้เขาซึ่งเป็นน้องชายเทวัญและเป็นพี่ชายทรงวุฒิ

    “แล้วนี่คุณดาวนิล เป็นเพื่อนสนิทคุณพล เมื่อครู่นี้เจอกันแล้วยังไม่ได้ไหว้คุณเขาเลยนี่”

    ช่อเอื้องยกมือไหว้ดาวนิลโดยไม่พูดอะไร ทรงพลเห็นดีด้วยที่มีคนมาช่วยแม่นมน้อยเพิ่มจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมากแล้วขอตัวก่อน จากนั้นเขาเดินนำไปที่รถตัวเอง ดาวนิลเดินผ่านหน้าน้องสาวทำเหมือนไม่รู้จักกันมาก่อน ช่อเอื้องต้องกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจเอาไว้สุดฤทธิ์...

    ครั้นกลับถึงบ้านของวรรณา ช่อเอื้องแอบหลบไปร้องไห้คนเดียวกลัวพ่อจะได้ยิน วรรณาเดินมานั่งข้างๆ เตือนว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าไม่รีบนอนอีกหรือ ช่อเอื้องรีบปาดน้ำตาทิ้ง วรรณาเพิ่งเห็นว่าเธอร้องไห้ ถามว่าร้องทำไม ไม่อยากไปทำงานบ้านนั้นใช่ไหม ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำตนสนับสนุนเต็มที่

    ช่อเอื้องหันมองเข้าไปในบ้าน เช็กให้แน่ใจว่าพ่อกับกลองหลับกันแล้ว จึงเล่าให้วรรณาฟังว่าวันนี้ตนไปเจอพี่ดาวนิลที่บ้านทรงวุฒิ เธอเป็นเพื่อนกับพี่ชายของเขา แต่ที่น่าเสียใจก็คือพี่ทำเป็นไม่รู้จักตน น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาอีก นี่ตนจะทำอย่างไรดี จะบอกพ่อได้อย่างไร วรรณาสงสารเพื่อนจับใจดึงมากอดปลอบใจ...

    กินข้าวเสร็จทรงพลขับรถกลับมาที่บ้านจอดรถข้างๆรถของดาวนิล จากนั้นลงมาส่งหญิงคนรักขึ้นรถ เธอทำทีขับรถออกมาจากบ้าน พอพ้นประตูรั้วรีบจอดรถแอบข้างทาง รอสักพัก คะเนว่าทรงพลเข้าบ้านไปแล้ว จึงเดินกลับมาที่ประตูรั้ว ร้องเรียก รปภ.ของบ้านให้มาเปิดประตูให้ อ้างลืมของไว้ที่ริมสระว่ายน้ำ ขอกลับเข้าไปเอาและย้ำกับเขาว่าไม่ต้องบอกใครเกรงใจ รปภ.ซึ่งคุ้นเคยกับเธอดีรีบเปิดประตูให้

    ดาวนิลตรงไปหาเทวัญที่บ้านถามว่าช่อเอื้อง

    มาที่นี่ได้อย่างไร หรือว่าเขากำลังเล่นตลกกับตน เขาเสียงเครียดขึ้นมาทันที ตลอดเวลาที่รู้จักกัน เขาเคย

    เล่นตลกด้วยหรือ ดาวนิลจะเชื่อก็ต่อเมื่อเขาไม่ให้ช่อเอื้องมาทำงานที่นี่ เขาก็รู้ดีว่ามันเสี่ยงขนาดไหน เทวัญมองเธออย่างตำหนิ นี่ไม่คิดจะถามเลยหรือว่าทำไมน้องถึงต้องมาทำงานที่นี่ ดาวนิลไม่พูดอะไรได้แต่มองเขาไม่ค่อยจะพอใจนัก

    “กลับบ้านไปนะกลับไปตั้งสติ พรุ่งนี้ช่อเอื้องจะมาทำงานที่นี่ ไปคิดมาให้ดีว่าควรจะพูดกับน้องว่ายังไง”

    โดนไล่ซึ่งหน้าดาวนิลจำต้องกลับออกมาโดยไม่รู้เลยว่าแม่นมน้อยแอบมองอยู่ ท่านเก็บความสงสัยเอาไปบ่นให้กล้วยกับอ้อยที่กำลังปิดบ้านฟังว่าดาวนิลกับเทวัญต้องรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ กล้วยกับอ้อยไม่เชื่อว่าจะเป็นอย่างนั้นเพราะเทวัญปฏิเสธไปแล้ว แม่นมน้อยมั่นใจถ้าไม่มีอะไรทำไมทั้งคู่จะต้องแอบคุยกันด้วย

    อ้อยหาว่าท่านคิดมาก คนรู้จักกันคุยกันไม่เห็นจะแปลกตรงไหน แม่นมน้อยเชื่อลางสังหรณ์ของตัวเองว่าระหว่างทั้งคู่จะต้องมีอะไรแน่ๆ กล้วยกับอ้อยขี้เกียจฟังท่านบ่นขอตัวไปดูละครก่อน...

    ณ คอนโดฯหรูที่พักแห่งใหม่ของดาวนิล หลิวหลิวถูกตามตัวมาพบเพื่อปรึกษาเรื่องที่ช่อเอื้องมาขอทำงานบ้านที่บ้านทรงพล เธอไม่เข้าใจในเมื่อเธอส่งเงินไปให้ทุกเดือนไม่มีความจำเป็นอะไรที่น้องจะต้องมาทำงานที่นี่ หลิวหลิวท่าทางมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด ดาวนิลเริ่มเอะใจแกล้งถามว่าเขาส่งเงินไปให้ช่อเอื้องหรือเปล่า

    หลิวหลิวยอมรับว่าไม่ได้ส่งเงินให้ช่อเอื้องมานานกว่าสามปีแล้ว แก้ตัวว่าช่วงนั้นกลัวดาวนิลจะถูกสืบประวัติก็เลยไม่ได้ส่งเงินไปให้ แต่ก็เก็บเอาเข้าบัญชีแยกไว้ให้ ดาวนิลโกรธจนพูดไม่ออก ไม่ต้องเดาก็รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมช่อเอื้องถึงต้องมาหางานทำที่นี่ ไล่ตะเพิดหลิวหลิวไปให้พ้น แล้วทิ้งตัวลงนั่งแปะกับพื้นร้องไห้โฮ

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 11:26 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์