ไข่มุกมังกรไฟ

นักรบยังค่อนแคะซ้ำเติมแดนไทว่าเป็นคนทำให้งานทั้งหมดพัง มะกล่ำโต้ว่าแดนไทโดนนายด่าคนเดียวก็พอแล้ว เพราะแดนไทร่วมเป็นร่วมตายกับเราแค่โดนไล่ออกทั้งที่นอนเจ็บสาหัสอยู่บนเตียงก็มากเกินไปแล้ว

มะกล่ำชี้ให้นักรบเห็นว่าถ้าไม่มีแดนไทเราก็เข้าถึงตัวเรย์กับเจนเนตรไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ว่าพวกมันทั้งหมดค้ายา ริมปิงขัดขึ้นว่า งานนี้ไม่มีใครเสียสละมากกว่าใครทั้งนั้น แต่ความผิดของแดนไทคือประมาทจนถูกเปิดเผยสถานะ ถูกจับได้ ริมปิงประกาศจุดยืนของตัวเองว่า

“แต่ถึงหน่วยจะถูกยุบ คนอย่างฉันเริ่มงานแล้วต่อให้มือเปล่าฉันก็จะทำงานนี้ให้จบ จับพวกค้ายามารับโทษให้ได้ ด้วยวิธีของฉัน...ถ้าคุณจะจับโจร บางครั้งคุณก็ต้องใช้วิธีแบบโจรหรือไม่ก็ลองเป็นโจร!!!”

ฝ่ายอาหลางสะใจที่แดนไทถูกถล่มปางตาย ฟันธงว่างานนี้ฝีมือเรย์แต่อาหลางวิเคราะห์ว่าอาจไม่ใช่แค่เรื่องเจนเนตร เท่าที่ได้รับรายงาน ตอนนี้ที่โรงพยาบาลมีตำรวจนอกเครื่องแบบเดินกันเต็มไปหมดสงสัยว่าแดนไทจะเป็นตำรวจ

ไป๋หู่สั่งอาโจวให้ใช้ไป่หลิงดึงเรย์ให้กลับมา ตนอยากรู้ความจริงให้เร็วที่สุดว่าเรย์จะจัดการเรื่องนี้ยังไง

แต่เรย์เวลานี้มีแต่ความแค้นกับแดนไท บอกเกาซินว่าตนจะกำจัดแดนไทให้ได้ แต่เกาซินให้ปล่อยแดนไทไปก่อน ตำรวจเพิ่มกำลังคุ้มกันที่โรงพยาบาลแน่นหนากว่าเดิม ใครเข้าไปตอนนี้ก็เท่ากับส่งตัวเองเข้าคุก ชี้ว่า

“คนที่แกต้องสนใจคือเจนเนตร ใกล้ชิดเจนเนตรทำทุกอย่างให้เจนเนตรกลับมารักแก เจนเนตรต้องรู้ว่าไม่มีใครรักเขา สละชีวิตให้เขาได้มากกว่าลูกชายของพ่อ รีบทำให้ไข่มุกเป็นของแกคนเดียวก่อนหมิงเต๋อจะควบคุมเจนเนตรได้”

เรย์ยิ้มอย่างมีความหวัง เขารีบออกไปหาเจนเนตรที่โรงเรียนสอนภาษาของแม่ยิ้มหวานทันที พอเจอ เจนเนตรก็พาออกไปคุยกันที่เนินเขาสวย บอกว่า

“ลี่จู ชีวิตน้องกำลังอันตราย ลี่จูอย่าอยู่กับหมิงเต๋อ ให้พี่เป็นคนคุ้มครองน้อง” เจนเนตรถามว่าพ่อค้ายาอย่างเขาที่ต้องคอยหลบซ่อนหวาดระแวงจะเอาความสุขและความภูมิใจในชีวิตจากไหนมาให้ตนได้ “แล้วน้องจะให้พี่ทำยังไง หรือจะให้แดนไทมาจับพี่น้องถึงพอใจ บอกพี่เถอะลี่จู พี่ต้องทำยังไง ขอแค่เราได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม”

เจนเนตรฟังเสียงออดอ้อนอบอุ่นของเรย์ก็ใจอ่อน ยอมให้เรย์ใกล้ชิดโดยไม่ขัดขืน

ooooooo

อาหลางออกตามหาเจนเนตรเจอกำลังอยู่กับเรย์อย่างใกล้ชิดที่เนินเขาสวย อาหลางเข้าไปขัดจังหวะทันที

อาหลางเอ่ยต้อนรับเจนเนตรที่กลับมาอยู่บ้านและชำแหละเรย์ต่อหน้าเจนเนตรว่า ใครๆก็มองออกว่าเขาหลอกใช้เจนเนตรเพราะเธอคือขุมทรัพย์ทายาทคนเดียวที่จะหลอกใช้ได้ เป็นเหยื่อชั้นดีที่จะกอบโกยไปได้ตลอดชีวิต หลอกเอาเงินไปสร้างอำนาจให้พ่อตัวเอง ชี้หน้าเรย์ประณามว่า

“ไอ้เรย์มันเก็บเธอไว้ หวงเธอไว้เพราะเธอก็เป็นแค่บ่อเงินบ่อทอง”

เรย์ชักปืนออกมาแต่ถูกเจนเนตรแย่งเล็งไปทางอาหลาง ปรามเซียจื่อ อู๋กงที่สะอึกขึ้นมาปกป้องนายว่า

“อีกก้าว แลกกับชีวิตนายแก พูดมาอาหลางพูดออกมาว่าแกรู้อะไรอีก”

อาหลางยิ้มอย่างเป็นต่อที่เจนเนตรอยากฟังตนแฉเรย์ แต่เรย์อึ้งไม่นึกว่าเธอจะฟังอาหลาง บอกเจนเนตรว่าอย่าฟังอาหลางสันดานอย่างมันลิ้นตวัดเพื่อตัวเอง เจนเนตรบอกว่าตนไม่เชื่อคำพูดของอาหลางแต่เห็นว่าอาหลางมีเวลาพูดน้อยลงทุกทีแล้ว เพราะตนจะยิงให้ตายอย่างหมาข้างถนนตัวหนึ่ง

เรย์ดึงปืนจากมือเจนเนตรคืนไป เธอเดินหนีไปอย่างเร็ว อาหลางระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

เรย์ไปส่งเจนเนตร พอถึงทางเข้าบ้านเธอบอกให้ส่งแค่นี้พอและไม่จำเป็นอย่ามาที่นี่อีก ย้ำปรามว่า “คุณก็รู้ ทุกอย่างไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม ตั้งแต่ที่ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่พี่ ขอเวลาให้ฉันคิดสำหรับเรื่องของฉัน...ของเรา”

คำพูดของเจนเนตรทำให้เรย์กลับไปอย่างมีความหวังอีกครั้ง

ooooooo

อาหลางกลับไปเล่าให้ไป๋หู่ฟังว่าเจนเนตรเปลี่ยนไป เธอไม่กลัวตน ไม่วิ่งหนีแถมยังเอาปืนจ่อตนด้วย ไม่ใช่คุณหนูขี้แพ้อีกแล้ว ถึงกับกล้าประกาศจะเอาชีวิตตนด้วย

ไป๋หู่ชี้ว่าผู้หญิงคนนี้กลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวเพราะมีทั้งเรย์และหมิงเต๋อหนุนหลัง อาหลางเชื่อว่าเจนเนตรไม่มีวันทำให้เรย์กับหมิงเต๋อญาติดีกันได้ ไป๋หู่ด่าว่าอาหลางกกผู้หญิงมาเป็นร้อยแต่ไม่รู้จักใจผู้หญิงเลยสักนิด ย้ำเตือนว่า

“ผู้หญิงทำให้ผู้ชายก้มหัวลงได้ด้วยอำนาจ อำนาจที่เรียกว่าความรัก”

ฝ่ายเกาซินก็เตือนเรย์ว่า “รักเปลี่ยนลมเป็นพายุได้ เปลี่ยนฟืนเป็นไฟได้ ความรักร้ายแรงยิ่งกว่ายาพิษ... พ่อหวังว่าแกคงรู้ตัวว่าไม่ได้กลืนยาพิษอยู่”

เรย์บอกว่าถ้าเป็นยาพิษจากมือลี่จูตนเต็มใจ

พูดอย่างมั่นใจว่า ตนรู้จักลี่จูมาทั้งชีวิต มากกว่าแดนไท มากกว่าทุกคน และลี่จูเองก็รู้ว่าความรักของตนซื่อสัตย์ที่สุด

เกาซินฟังเรย์แล้วยิ่งหนักใจ...

ในขณะที่ทั้งไป๋หู่และเกาซินต่างเชื่อว่าความรักจะหลอมละลายได้ทุกอย่าง แต่เจนเนตรวันนี้แข็งแกร่ง เชื่อมั่นในตัวเอง เธอบอกหมิงเต๋อที่พร้อมใช้ชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องอาณาจักรไข่มุกมังกรเพื่อให้คุณหนูได้ขึ้นเป็นหัวหน้าว่า

“ประมุขที่ต้องมีชีวิต เดินบนเส้นทางโสมม นองเลือด แต่ละก้าวย่ำไปบนซากศพคนอื่น ไร้คำสรรเสริญอย่างเดียวที่จะตามลงไปถึงหลุมศพคือคำสาปแช่ง”

เจนเนตรเหมือนพูดกับตัวเอง หมิงเต๋อฟังแล้วเดินออกไปเงียบๆ ในขณะที่เจนเนตรคิดหนักกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ

ooooooo