ไข่มุกมังกรไฟ

ตำรวจมาถึงพบแต่ซากปรักหักพังและร่างแดนไท กับไอติมนอนจมกองเลือด จึงรีบนำส่งโรงพยาบาล แดนไทหัวใจหยุดเต้นแต่หมอช่วยจนสัญญาณชีพ กลับมา แต่ไอติมทนพิษบาดแผลไม่ไหวเสียชีวิตในเวลาต่อมา

ผู้การเดชพลสั่งริมปิงกับนักรบให้ตามหาจางเกาซินกับเรย์ให้ได้ มะกล่ำรับปากทันทีว่าจะไม่ยอมให้เพื่อนตนเจ็บตัวฟรี

เจนเนตรไปคุยกับเรย์ที่เนินเขาสวย เธอตบหน้าเขาถามเขาว่าฆ่าแดนไททำไม ทั้งที่ตนขอร้องแล้ว เพราะเขารู้ว่าแดนไทเป็นตำรวจจะจับเขาเข้าคุกใช่ไหม

“ไม่ใช่ ถ้าแดนไทจะตาย มันต้องตายเพราะน้องรักมันมากกว่าพี่” น้ำเสียงและแววตาเรย์ขมขื่นจนเจนเนตรสะเทือนใจ ถามว่า “ถ้าคุณรักฉัน อย่าแตะต้องแดนไทอีก...” เรย์ขอให้เรากลับมาเหมือนเดิม เธอพูดให้ เหมือนเดิมว่า “น้องขอได้ไหมอย่าให้มือคู่นี้ทำผิดซ้ำอีก อย่าให้มือคู่นี้ทำลายชีวิตคนอื่น พี่เรย์...ทำเพื่อลี่จูที่รักได้ไหมคะ”

“พี่จะไม่ฆ่าแดนไท ถ้าน้องแต่งงานกับพี่”

 เจนเนตรรับไม่ได้กับเงื่อนไขนี้ เธอผละออกเดินจากไปทันที เรย์เจ็บปวดแต่ยังไม่ยอมแพ้

 เปาซื่อกับกระรอกดีใจมากที่เห็นเจนเนตรกลับบ้าน เปาซื่อตะโกนบอกหมิงเต๋อว่าคุณหนูกลับบ้านแล้ว หมิงเต๋อดีใจมากรีบลงมาต้อนรับ บอกว่าตนเพิ่ง ได้ยินมาว่าแดนไทถูกยิง เจนเนตรถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหน หมิงเต๋อบอกว่าตนจะให้คนมารายงานอาการกับคุณหนูเอง

หมิงเต๋อเล่าว่ายังไม่มีข่าวแดนไทเป็นหรือตาย แต่ตำรวจต้องเชื่อมโยงเรื่องที่เขาถูกยิงกับเรื่องที่หายไปกับคุณหนู เตือนว่า

 “ตอนนี้เรื่องความปลอดภัยของคุณหนูสำคัญที่สุด ดีแล้วที่คุณหนูกลับบ้าน...ระยะนี้คุณหนูอย่าเพิ่งติดต่อใครนะครับ โดยเฉพาะเรย์”

ฝ่ายเรย์ก็ต่อว่าเกาซินว่าตนบอกแล้วว่าจะฆ่าแดนไทด้วยมือตัวเอง พ่อมายุ่งทำไม

“อย่าให้ความรักของเจนเนตรทำให้แกหวั่นไหว แกต้องบงการเจนเนตร ไม่ใช่ให้หัวใจเจนเนตรมาควบคุมแกทุกอย่าง ตอนนี้คนทางโรงพยาบาลที่พ่อซื้อไว้บอกว่า แดนไทมันยังไม่ตาย”

เรย์ยิ่งโวยวายว่าอย่างนี้แดนไทยิ่งจะได้รับความเห็นใจจากเจนเนตรและตนก็จะถูกเกลียดเพราะ ในสายตาของเจนเนตรคิดว่าตนเป็นคนสั่งฆ่าแดนไท ยิ่งไม่มีทางที่ตนจะเข้าไปอยู่ในใจของเจนเนตรได้ ถามว่า

“พ่อสั่งฆ่าไอ้แดนไททำไม”

“ที่ผ่านมา พ่อไม่เคยทำหน้าที่พ่อ ทุกอย่างที่พ่อทำลงไปทั้งหมด เพราะคำว่า ลูก”

เกาซินน้ำตาไหลมาหยดหนึ่ง เป็นหยดน้ำตาที่ทำให้เรย์ได้คิด เขาสงบลง เข้าไปกอดพ่อไว้ เกาซินแตะมือที่หลังเรย์เบาๆอย่างรับรู้ความรู้สึกของลูก

 เรย์น้ำตาคลอเข้าใจความรักของพ่อ พ่อเป็นคนที่ยืนเคียงข้างไม่ทอดทิ้งให้ชีวิตเขาเดียวดายอีกต่อไป

ooooooo

 เมื่อเจนเนตรรู้ว่าไอติมเสียชีวิตแล้ว เธอโทษว่าตนพาไอติมมาตายแท้ๆ หมิงเต๋อติงว่าอย่าโทษตัวเองเป็นเพราะโชคชะตาฟ้าลิขิตมาแล้ว

“ไม่ค่ะ หนูไม่โทษโชคชะตา หนูโทษยาเสพติดและความชั่วช้าที่มาจากครอบครัวหนูและเจ็กไงคะ”

หมิงเต๋อไม่ตอบโต้ เขายอมรับการประณามทุกอย่างอย่างสงบในแววตามีแต่ความห่วงใยคุณหนูเสมอ

เมื่อเรย์รู้ว่าเจนเนตรกลับมาอยู่บ้าน ก็สั่งหม่า เฉิน เหว่ย และชางให้ไปกับตนทันที เขาบุกไปที่บ้านเจนเนตรถูกหมิงเต๋อออกมาเผชิญหน้าบอกว่าบ้านนี้ไม่ต้อนรับคนเนรคุณ

“ฉันไม่ได้อยากกลับมาเหยียบที่นี่ ฉันมารับลี่จู”

“คุณไม่ควรมาที่นี่อีก” เจนเนตรเดินออกมาพูดแทรก เรย์บอกว่าอย่าอยู่ที่นี่ให้มันบงการชีวิตน้องอีกเลย เจนเนตรสวนไปทันทีว่า “ไม่มีใครบงการชีวิตฉันทั้งนั้น”

หมิงเต๋อย้อนถามเรย์ว่าเขาเองไม่ใช่หรือที่เอาแดนไทมาที่นี่ ให้แดนไทเข้าใกล้คุณหนู เขานั่นแหละที่ทำให้ชีวิตคุณหนูเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ทั้งหมดคือหายนะที่เขาดึงเข้ามาในชีวิตคุณหนู ประณามว่า

“ที่แกต้องการตัวคุณหนู ใช้คุณหนูเป็นหุ่นเชิด เป็นอำนาจ เป็นเงินทุน เพราะแกกำลังสร้างอาณาจักรที่มีแกกับจางเกาซินพ่อของแกครอบครอง แกมันก็ไม่ต่างอะไรกับโจรที่ปล้นสมบัติทุกอย่างของไข่มุกมังกร”

เรย์บอกเจนเนตรอย่าฟังหมิงเต๋อ เจนเนตรพูดอย่างมั่นใจว่า

“ฉันจะฟังตัวเองเท่านั้น กลับไปซะ ฉันจะอยู่ที่นี่ ที่นี่คือบ้านพ่อฉัน”

หมิงเต๋อประกาศว่าต่อไปนี้หน้าที่ปกป้องคุณหนูไม่ใช่ของคนอกตัญญูอย่างเขา ไล่ให้ไสหัวออกไปได้แล้ว เรย์ถูกเจนเนตรไล่เขาจำต้องกลับไปอย่างเจ็บปวดและแค้นใจ ส่วนหมิงเต๋อยิ้มพอใจที่เจนเนตรเลือกยืนอยู่กับตน

ooooooo

เจนเนตรเข้าไปในห้องทำงานของอลัน เห็นสัญลักษณ์ไข่มุกมังกรตระหง่านที่ผนัง เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา น้ำตาไหล พึมพำอย่างเจ็บปวดขมขื่น...

“ไม่ว่าพ่อ เจ็กหมิงเต๋อ พี่เรย์ แม้กระทั่งคุณ... แดนไท ไม่มีใครพูดความจริงกับฉันเลย ทุกคนหลอกฉัน... ด้วยคำว่ารัก”

เวลาเดียวกันที่ห้องพักคนไข้...แดนไทที่เพิ่งรู้สึกตัวจากยาสลบ น้ำตาร่วงเมื่อมะกล่ำบอกว่าไอติมไม่อยู่แล้ว ซ้ำรู้อีกว่าตั้งแต่เกิดเรื่องเจนเนตรก็หายไปเลย แดนไทพึมพำ “เรย์...” ก่อนหลับไปอีกครั้ง

ฝ่ายเรย์กลับถึงบ้านเกาซินด้วยความเจ็บปวดที่เจนเนตรเลือกเข้าข้างหมิงเต๋อและไล่เขาออกไปจากชีวิต เขากรีดที่แขนซ้าย สาบานกับเลือดตัวเองที่หลั่งรินว่า...

“กูสาบาน กูจะเอาชีวิตมึงให้ได้...ไอ้แดนไท”

เวลาเดียวกันที่โรงพยาบาล ผู้การเดชพล ริมปิง และมะกล่ำยืนอยู่หน้าเตียงแดนไทที่ยังนอนให้น้ำเกลืออยู่ ผู้การเอ่ยอย่างตึงเครียดว่า

“ทุกอย่างที่มันพลาดเสียหายหนักขนาดนี้เพราะคุณแดนไท มีใครรู้บ้างว่าคุณเป็นตำรวจ” แดนไทบอกว่าเรย์กับเจนเนตร “แล้วก็จางเกาซิน พวกมันต้องการแสดงอำนาจชั่วเหนือกฎหมายด้วยการไล่ฆ่าพวกเรา”

ผู้การบอกว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่หน่วยลับอย่างเราหน่วยเดียว ถามแดนไทว่าถ้ารายชื่อสายลับถูกเปิดเผยเพราะความผิดพลาดของเขา เขาจะรับผิดชอบชีวิตพวกนั้นได้ไหม บอกว่าคำสั่งด่วนจากเบื้องบนให้ยุบหน่วยปฏิบัติการของเรา แจ้งแล้วห้ามถาม แจ้งเป็นรายบุคคลว่า

“ริมปิง คุณถูกย้ายกลับไปหน่วยเดิม คุณด้วยผู้กองนักรบ จ่ากลับไปกรุงเทพฯ ส่วนคุณแดนไท ถ้าไม่อยากให้ทุกคนตรงนี้ด่างพร้อยไปด้วย เขียนใบลาออกเสีย”

ทุกคนตะลึงกับคำสั่งฟ้าผ่าของผู้การเดชพล แดนไทประกาศว่าตนไม่ลาออกจนกว่าจะจับพวกค้ายาได้ทุกคน ลุกขึ้นกระชากสายน้ำเกลือออก ลุกจากเตียงในสภาพโงนเงน บอกทุกคนว่า

“ผมรักเจนเนตร แต่ผมไม่เคยให้ความรักอยู่เหนือหน้าที่ ผมจะไปจับไอ้เรย์”

“หยุดบ้าได้แล้วแดนไท ไม่ต้องเสียเวลาเขียนใบลาออก ผมไล่คุณออก ผมรู้แล้วว่างานทั้งหมดของเราพัง เพราะความยโสอวดดีของคุณคนเดียวแดนไท”

ผู้การหันเดินออกไปทันที มะกล่ำให้แดนไทขอโทษผู้การ แดนไทพยายามจะเดินตามไปแต่เดินไม่ไหว ทรุดลง เลือดจากบาดแผลที่ท้องซึมออกมาชุ่ม ริมปิงกับมะกล่ำรีบเข้าประคองพาไปขึ้นเตียง

ooooooo

เช้านี้...เจนเนตรยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของอลัน มองสัญลักษณ์ไข่มุกมังกรด้วยความรู้สึกอดสู ละอายใจเมื่อรู้ว่ามันคือสัญลักษณ์ของการค้ายาเสพติด หมิงเต๋อมายืนใกล้ๆถามว่าคุณหนูอยากไปเยี่ยมแดนไทไหม พอเจนเนตรบอกว่าไม่ หมิงเต๋อชมว่า

“ดีครับอย่าให้หัวใจเราเป็นจุดอ่อน” หมิงเต๋อชี้ว่าแดนไทถูกยิงเพราะเขาเป็นตำรวจ...เท่ากับว่าแดนไทมาที่นี่เพื่อเจตนาทำลายชีวิตคุณหนู เห็นเจนเนตรนิ่งไปอย่างสะเทือนใจ หมิงเต๋อตอกย้ำว่า “หลายครั้งที่คนเราพ่ายแพ้ อ่อนแอเพราะความรัก ผมผิดเอง ผมไม่รอบคอบ ไม่ดูแลไข่มุกของนายใหญ่ให้พ้นจากคนไม่น่าไว้ใจ”

“ชีวิตหนูจะไว้ใจใครได้บ้างคะ เรย์ แดนไท แม้กระทั่งเจ็กเอง”

“แต่ตอนนี้อำนาจเดียวที่จะปกป้องให้คุณหนูมีชีวิตต่อไป รอดพ้นจากตำรวจและกลุ่มอื่นๆ คืออำนาจของนายใหญ่เท่านั้น ทั้งเรย์ ทั้งแดนไทใช้ความรักทำลายความไว้วางใจที่คุณหนูมอบให้ ผู้ชายสองคนนี้ไม่สมควรได้รับการให้อภัย”

“อย่าฆ่าแดนไท ฆ่าตำรวจ ไม่ใช่แค่เจ็กหรือหนูที่ตาย คนบริสุทธิ์จะเดือดร้อนไปด้วย” เจนเนตรปราม

หมิงเต๋อเพียงก้มหน้านิดหนึ่งเป็นการรับคำสั่ง เจนเนตรเดินออกไปทันทีปิดบังความรู้สึกของตนที่ยังมีต่อแดนไทให้พ้นสายตาหมิงเต๋อ