ไข่มุกมังกรไฟ

ฝ่ายนักรบกับริมปิง แม้จะถูกแก๊สน้ำตาจนตาแดงก่ำน้ำตาไหลพรากแต่ก็วิ่งตามเกาซินไปจนถึงล็อบบี้โรงแรมยิงกันสนั่นจนแขกในโรงแรมวิ่งหนีกันอลหม่าน

“อย่ายิงเดี๋ยวแขกโดนลูกหลง” ผู้การเดชพลตะโกน นักรบฮึดฮัดจะตามไป ผู้การเตือนว่า “ผมรู้ว่าพวกคุณเจ็บแค้น แต่ตั้งสติก่อน ผมต้องแจ้งหน่วยเหนือเรื่องที่เกิดขึ้น ความผิดพลาดคราวนี้มันร้ายแรงมาก ไม่ใช่แค่เราที่ถูกเปิดเผยตัว สายคนอื่นๆที่ฝังตัวอยู่จะอันตรายไปด้วยถ้าข้อมูลรู้ถึงหูพวกค้ายา รีบแยกย้ายหาที่หลบแล้วผมจะติดต่อพวกคุณไปเอง”

ทุกคนเครียดกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป ผู้การสั่งมะกล่ำให้บอกหมวดแดนไทว่าสถานะถูกเปิดเผยแล้วระวังตัวด้วย แล้วสั่งให้แยกย้ายกันเดี๋ยวนี้เลย

ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปคนละทาง

ooooooo

ที่ตึกร้าง...แดนไทถามเจนเนตรว่าถ้าเธอต้องการเรย์แค่บอกว่าเรื่องของเรามันไม่จริง ความรู้สึกที่เธอบอกตนมันไม่จริง

เจนเนตรย้อนถามอย่างเจ็บปวดว่าอะไรระหว่างเราที่เป็นเรื่องจริงบ้าง ยอมรับมาสิว่าเขาเป็นตำรวจ

“ฉันบอกคุณแล้ว ฉันต้องการความจริงใจจากคนที่ฉันรัก”

แดนไทยืนยันว่าตนมีความรักที่จริงใจให้เธอคนเดียว เจนเนตรให้หยุดโกหก อย่าเอาคำว่ารักมาอ้าง เรย์กอดเจนเนตรที่ร้องไห้แทบหมดแรง เธอยังคง

จ้องหน้าแดนไท พูดทั้งที่น้ำตานองหน้าว่า

“ไปซะแดนไท ไปจากชีวิตฉัน ถ้าคุณจะมาหลอกให้ฉันเชื่อ ใช้ความโง่ของฉันให้ทรยศคนในครอบครัวให้คุณเอาชีวิตครอบครัวฉัน ก็ขอให้รู้ไว้ ความรักของฉันไม่มีเพื่อคุณอีกแล้ว”

เรย์ประคองเจนเนตรออกไป แดนไทมองอย่างเจ็บปวดราวกับถูกกระชากหัวใจไปจากตัว ทนดูไม่ได้จนต้องหลับตาลง

เจนเนตรเดินร้องไห้อย่างคนหมดสิ้นทุกอย่างในชีวิต เจ็บปวดและอ้างว้าง...เรย์ขับรถตามไปตลอดเวลาด้วยความเป็นห่วง จนเจนเนตรทรุดนั่งลงข้างถนน เขาจึงลงจากรถไปหาด้วยความสงสารเป็นห่วง แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเจนเนตรสั่งอย่างสุดทนกับการหลอกลวงของผู้ชายที่ตนเคยรัก

“อย่าเข้ามา แค่ก้าวเดียว ฉันก็ไม่ต้องการ ไปซะ ไปจากชีวิตฉัน”

เรย์ถอยไปทั้งที่ห่วงใยเธอสุดชีวิต เขาเดินหายไปในความมืดอย่างที่เจนเนตรต้องการ

ooooooo

มะกล่ำกลับไปที่ห้องภาพ ได้รับโทรศัพท์จากหม่าว่า “รีบไปรับเพื่อนมึงด้วย” แล้วยังส่งไลน์ภาพแดนไทถูกมัดห้อยอยู่มาให้ดู

มะกล่ำตกใจหันไปสั่งไอติมเด็กที่ถูกแม่พาไปเร่ขายเพื่อเอาเงินไปซื้อยาเสพและเจนเนตรช่วยมาได้ ฝากแดนไทไว้เมื่อตนต้องไปสอนหนังสือและแดนไทก็หายตัวไปอีกคน มะกล่ำสั่งไอติมว่าอย่าออกไปไหนเดี๋ยวจะไปซื้อข้าวมาให้กิน

มะกล่ำไปช่วยปลดแดนไทลงถามว่าเกิดอะไรขึ้น แดนไทบอกว่าเรย์หลอกให้ตนมาช่วยเจนเนตรและเรย์รู้แล้วว่าตนเป็นตำรวจ

“มิน่า ถึงเกิดเรื่องที่เซฟเฮาส์...จางเกาซินบุกมาจะฆ่าพวกเรา ผู้การสั่งปิดเซฟเฮาส์เพื่อความปลอดภัยของสายที่เหลือทุกคน”

“จางเกาซิน ไอ้เรย์” แดนไทคำรามประกายตาแค้นทั้งเรื่องงานและเรื่องเจนเนตรที่ประดังเข้ามา

ฝ่ายเรย์กลับไปถึงบ้าน เกาซินถามว่าแดนไทตายแล้วใช่ไหม พอรู้ว่ายังก็ถามว่าทำไมไม่ลงมือ

“เจนเนตรขอชีวิตมันไว้” เกาซินตำหนิว่าตนบุกไปถึงรังตำรวจทำให้รู้ว่าอย่ามากวนเส้นทางของเรา แต่เขาแค่ตำรวจคนเดียวที่อยู่ในมือ กลับไว้ชีวิตมันเพราะเห็นแก่ผู้หญิง เรย์ชี้แจงว่า “เจนเนตรคือผู้หญิงที่ผมรัก พ่อเข้าใจไหม ลมหายใจที่มีเพื่อคนรัก สั่งให้เราทำได้ทุกอย่าง”

เกาซินมองเรย์อย่างผิดหวัง เรย์บอกว่าตนเข้าใจว่าความแค้นของพ่อเริ่มขึ้นเพราะไป๋หู่กับอลันเอาชีวิตแม่ ตัดบทว่า

“เอาล่ะ ชีวิตผมยกให้ความแค้นของพ่อ แต่ลมหายใจของผมเป็นของเจนเนตร เจนเนตรรักแดนไทมาก แค่ไหน ผมก็จะทำให้แดนไทมันตายอย่างทรมานที่สุด แดนไทมันทำทุกอย่างเพื่อจับผม ผมก็ควรจะเป็นคนเชือดหัวใจมันด้วยมือผมเอง มิตรภาพที่ดีที่สุดของผมกับมันคือตอนที่มันจะได้เห็นว่าเจนเนตรรักผม เป็นของผมคนเดียวเท่านั้น”

เรย์จิกตาแค้น อาฆาตสุดๆ

ooooooo

เช้านี้ยิ้มหวานเปิดประตูโรงเรียนมาเจอเจนเนตรคุดคู้อยู่บนทางเท้าหน้าโรงเรียน เธอตกใจเข้าประคองพาเข้าข้างในถามว่านอนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเลยหรือ

มะกล่ำพาแดนไทกลับมาที่ห้องภาพ มองออกไปนอกหน้าต่างบอกว่าข้างนอกไม่มีพวกแปลกหน้า แดนไทบอกให้มะกล่ำไปดูคนของเราแถวท่าเรือกับในเมืองบอกให้ทุกคนระวังตัว มะกล่ำขออยู่เป็นเพื่อนเขาก่อนดีกว่าเพราะยังมีเด็กไอติมอีกคน

“ไม่ต้อง เจนเนตรฝากไว้ เขาต้องมารับไอติมแน่”

“เออ...เคลียร์กันซะ อะไรที่เป็นไปไม่ได้ก็ตัดเสียตั้งแต่วันนี้ ชีวิตทำงานอย่างเราไม่มีความรักน่ะดีที่สุดตายไปจะได้ไม่ทรมานผู้หญิงที่ต้องร้องไห้ข้างหลัง...ระวังตัวด้วย เดี๋ยวฉันรีบมา”

พอมะกล่ำออกไป แดนไทมองรูปสามคนที่ติดผนังไว้ เขาดูอย่างเจ็บปวดแล้วกระชากออกมาขยำทิ้ง

ที่บ้านเกาซิน เขาเดินออกมาเห็นหม่า เฉิน เหว่ยและชาง ยืนรออยู่แล้ว เกาซินพูดก่อนสั่งลูกน้องว่า

“สำหรับฉัน ศัตรูก็คือศัตรูวันยังค่ำ โดยเฉพาะศัตรูที่จะเอาชีวิตลูกชายฉัน เก็บไว้นานแค่ไหนมันก็ต้อง ตายอยู่ดี...ไปเตรียมตัว ฉันมีงานสำคัญให้พวกแกลงมือ แล้วอย่าให้เรย์เข้ามาเกี่ยวเด็ดขาด”

งานสำคัญที่เกาซินให้ทั้งสี่ไปทำคือไปถล่มห้องภาพแดนไท เป็นเวลาที่เจนเนตรจะไปรับไอติมพอดี เธอตกใจเป็นห่วงแดนไทกับไอติมมาก รีบวิ่งไปทางด้านหลัง

ลูกน้องเกาซินยิงถล่มเข้าไปในห้องภาพอย่างบ้าคลั่ง แดนไทปกป้องไอติมจนตัวเองถูกยิงทะลุหลัง เจนเนตรวิ่งเข้ามาพยายามช่วยแดนไท แต่ถูกเรย์กระชากไว้ไม่ให้เข้าไป

แดนไทถูกกระสุนทะลุหลังอีกนัดเขาทรุดเลือดท่วม เจนเนตรดิ้นหลุดจากเรย์จะเข้าไปช่วยแดนไท ถูกเรย์จับพาดบ่าแบกออกไป

หม่ากับเฉินเข้าไปในห้องภาพเห็นแดนไทนอนอยู่จับเขาพลิกขึ้นมาเห็นเลือดท่วมตัว หม่ายิงซ้ำไปอีกนัด ร่างแดนไทสะดุ้งเฮือก พอดีเสียงรถหวอตำรวจมา เฉินบอกหม่าให้รีบไป หม่ามองแดนไทแน่ใจว่าตายแล้วจึงวิ่งตามพรรคพวกออกไป

เมื่อพวกหม่ากลับไปถึงบ้านรายงานเกาซินว่างานเรียบร้อยแล้ว เกาซินพึมพำสะใจว่า

“แกโชคร้ายเองแดนไท แกเป็นตำรวจแล้วยังเป็นศัตรูลูกชายฉัน”