ไข่มุกมังกรไฟ

อาหลางแอบมากินดื่มในผับประจำ พึมพำแค้นว่าเรย์ทำให้ตนต้องหลบตำรวจ จู่ๆริมปิงก็เข้าไปโลมไล้ยั่วยวนถามว่ายังจำตนได้ไหม วันนั้นอยู่บนเรือ และเขาก็ปล่อยให้ตนรอ

“เฮียมีเรื่อง ตอนนี้ก็เจอกันแล้วนี่ ไม่ใช่เวลามาเล่นถามตอบน่า” อาหลางตัดบทและซุกไซ้อย่างกระหาย ริมปิงบอกว่าแต่ตนอยากรู้และตนต้องรู้ให้ได้ แล้วยกเครื่องดื่มจิบ

อาหลางบอกว่าตนดูแลธุรกิจเป็นร้อยๆล้านอยู่ที่กรุงเทพฯ ริมปิงพูดทีเล่นทีจริงว่าจะเชื่อดีไหมนี่ ถ่วงเวลาจนอาหลางทนไม่ไหวคว้าแก้วเครื่องดื่มเทกรอกคอรวดเดียวหมดแก้ว โถมเข้านัวเนียทันที

“ใจร้อนเหลือเกินนะคุณหลาง...วันหลังพาฉันไปด้วยสิ เผื่อฉันจะช่วยเรื่องธุรกิจคุณได้”

“ไม่ต้อง” อาหลางพูดเสียงยานเริ่มรู้สึกมึนหัวเพราะถูกริมปิงวางยาสลบในแก้วเครื่องดื่ม แต่มือปลาหมึกรุ่มร่ามไม่ทันไร อาหลางก็หลับกลางอากาศ

ริมปิงผลักอาหลางลงนอนบนเก้าอี้ ล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมาปรากฏว่าโทรศัพท์ล็อก

อาหลางถูกทิ้งให้นอนบนเก้าอี้จนรู้สึกตัวเพ้อเรียก “ริมปิง...ริมปิง...” แต่ไม่มีเสียงตอบ ลืมตาดูเห็นโน้ตที่ติดไว้ตรงประตูกระจก เขากระชากออกมาอ่าน

“ฉันไม่ยาก แต่ก็คงไม่ง่ายเกินไป หลับให้สบายนะคุณหลาง”

อาหลางขยำกระดาษปาทิ้งด้วยความโมโห

ooooooo

ขณะเรือแล่นอยู่กลางแม่น้ำนั้น เจนเนตรนั่งนิ่งหน้าเครียดบีบมือตัวเองแน่น จนแดนไทถามว่าทำไมทำหน้าแบบนั้น จะได้กลับบ้านอยู่แล้ว

พอขึ้นฝั่ง ไปขึ้นรถที่มาจอดรออยู่แล้ว คนขับรถบอกอย่างนอบน้อมว่า

“คุณหมิงเต๋อให้มารับคุณหนูครับ”

แดนไทสงสัยว่าทำไมเจ็กหมิงเต๋อรู้ว่าเราอยู่ที่นี่ เจนเนตรคาดว่าคนเรืออาจจะส่งข่าวกันให้พวกพ่อค้าที่นี่รู้แล้วก็ไม่รอดสายตาเจ็ก

เจนเนตรมองชายชาวเขาที่นั่งอยู่ข้างหลัง 5 คน รู้ว่าพวกนี้ค้ายากับอาณาจักรไข่มุกมังกร เธอจับแขนแดนไทบอกด้วยน้ำเสียงตื่นกลัวว่า “แดนไท...ไปกับฉัน... ไปส่งฉันนะ” แดนไทกุมมือเธอไว้แน่นแทนคำตอบ

เรย์นั่งรถมากับไป่หลิง เธอกอดแขนเขาอย่างออดอ้อน เรย์ไม่สนใจ ถามคนขับรถให้ขับเร็วกว่านี้ได้ไหม

ooooooo

ที่คฤหาสน์เจนเนตร...เปาซื่อดีใจที่หมิงเต๋อ

บอกว่าเจอคุณหนูแล้ว โทร.บอกทุกคนให้มารอรับ พอเจนเนตรกลับมาพร้อมแดนไท ทุกคนก็กรูกันเข้าห้อมล้อมด้วยความดีใจ

“มีอะไรค่อยคุยกัน คุณหนูไปพักก่อนนะครับ” หมิงเต๋อขัดจังหวะขึ้น มองไปที่แดนไทบอกว่า “ผมจะให้รถไปส่งเพื่อนคุณหนู” แดนไทถามว่าเรย์รู้หรือยังว่าเจนเนตรกลับมาแล้ว ก็พอดีรถของเรย์เข้ามาจอด

เรย์รีบลงจากรถ สายตามองแต่ที่เจนเนตร เดินผ่านทุกคนตรงไปหาเธอทันที แต่เจนเนตรกลับถอยห่างอย่างห่างเหิน พอเรย์เดินเข้าหาเธอก็วิ่งเข้าบ้านตรงเข้าห้องนอน

เรย์วิ่งตามเจนเนตร แดนไทขยับจะตาม ถูก

หมิงเต๋อเบรกว่า

“เรื่องในครอบครัวเรา ขอความเป็นส่วนตัวด้วยนะ เชิญคุณสองคนกลับไปก่อน เชิญ”

ไป่หลิงขออยู่ปลอบใจเจนเนตร หมิงเต๋อบอกว่า “รถจะไปส่งคุณตอนนี้เลย” เธอจึงจำใจไปขึ้นรถ

ยิ้มหวานกับเข็มหอมวิ่งตามเจนเนตรไปถึงประตูห้องนอน ถูกเรย์แทรกไปกัน พูดเสียงเข้มให้สองสาวออกไป เรย์เข้าไปหาเจนเนตร ถูกเธอตบหน้าฉาดใหญ่จ้องมองน้ำตาอาบแก้ม

“ลี่จู...” เรย์เรียกเสียงอ่อน แต่ถูกเจนเนตรตบอีกฉาดใหญ่ เขาบอกเธอว่า “พี่ต้องทำ ลี่จูจะโกรธจะเกลียดพี่ก็ต้องทำ พ่อเลี้ยงพี่มาเพื่อทำงานนี้”

เจนเนตรถามว่าเขาฆ่าคนด้วยยาเสพติดมันบาปมากรู้ไหม เรย์บอกว่า “พี่รู้”

“รู้แล้วทำไมถึงไม่หยุด พี่ยื่นความตายให้คนอื่น... ทำไมพี่เรย์ทำชั่วได้ขนาดนี้ คิดถึงบาปกรรมบ้างไหม...มันย้อนมาถึงตัวเราแล้ว ครอบครัวเราต้องเสียพ่อไปก็เพราะยาบ้าที่พ่อกับพี่ขาย”

เจนเนตรพูดถึงบาปบุญคุณโทษ จนเรย์ยอมรับบาปทั้งหมด ยอมให้ทุกคนประณาม ยอมตกนรกหมกไหม้ ยอมจะตายทุกเมื่อเพราะตนต้องการรักษามือของเธอไว้ไม่ให้แปดเปื้อน ประคองมือเจนเนตรขึ้น  เอ่ยทั้งน้ำตาว่า “มือลี่จู ไข่มุกของพี่จะต้องขาวสะอาด มือลี่จู จะไม่มีวันแตะต้องยาเสพติด”

เจนเนตรขอให้เรย์เลิกค้ายาบอกว่า “ถ้าพี่เรย์ไม่เลิก น้องจะไปจากที่นี่ ถ้าพี่เรย์อยากเป็นเจ้าของอาณาจักรไข่มุกมังกร อยากยิ่งใหญ่ด้วยยาเสพติด เราก็ไม่ต้องเห็นหน้ากันอีกเลยชั่วชีวิต”

ขณะที่เรย์อึ้งนั้น เจนเนตรก็ค่อยๆถอยออกไปยืนร้องไห้แทบขาดใจอยู่นอกห้อง เย็นนี้เองเธอก็ไปคุยกับหมิงเต๋อที่ศาลาจีน ตัดพ้อเรื่องหมิงเต๋อค้ายา หมิงเต๋อ

บอกว่าพวกตนทำทุกอย่างเพื่อนายใหญ่โดยไม่มีข้อแม้ ชีวิตตนมีเพื่อนายใหญ่กับคุณหนู แต่ถ้าคุณหนูเห็นว่าตนทำให้อับอายตนก็ยินดีตายตามนายใหญ่ไป

“ผมจะเป็นคนไปบอกนายใหญ่เองว่า คุณหนูลี่จูคือไข่มุกเม็ดงาม ใสสะอาดที่สุด คุณหนูไม่ควรจะต้องแปดเปื้อนเพราะอาณาจักรที่นายใหญ่สร้างมาด้วยชีวิต... ขอให้นายใหญ่ปล่อยคุณหนูจากความหวังทั้งหมด เราจะทำลายอาณาจักรไข่มุกมังกรเพื่อความสุขของคุณหนูลี่จู หัวใจของนายใหญ่เพียงคนเดียว”

เจนเนตรหันหลังเดินออกไปอย่างถูกกดดัน ส่วนหมิงเต๋อมองตามเธอไปอย่างครุ่นคิด

เรย์เองก็อยู่ในภาวะถูกกดดันอย่างหนัก เขายืนน้ำตาไหลเมื่อนึกเห็นภาพเจนเนตรร้องไห้เมื่อพูดถึงการค้ายาของพ่อกับเขา น้ำตาของเจนเนตรบีบคั้นหัวใจเขาอย่างทรมาน

เจนเนตรออกจากหมิงเต๋อก็ไปหาแดนไทที่ห้องภาพ เธอเดินร้องไห้เข้าไปหาเขาบอกให้ช่วยตนด้วย แดนไทตรงเข้ากอดเธอไว้ ปลอบโยน

“ผมอยู่ตรงนี้เจนเนตร ผมอยู่กับคุณตรงนี้”

แดนไทกอดเจนเนตรไว้แนบอก อดใจไม่ได้ก้มจูบเธอแผ่วเบา แต่ที่หน้าประตู เรย์มายืนมองอยู่อย่างเจ็บปวด ตาลุกวาวราวกับเปลวไฟ!

ooooooo